CLOSE WINDOW

D4211
Wylie
@#། །ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ་བཞུགས་སོ། ། @##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་བི་ནི་ཤྩ་ཡ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་ལ་འཕགས་པ་ཉིད་བྱོན་རྗེས་གཟུང་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་དྲི་མེད་བློ་མངའ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་བློ་གྲོས་བླུན་པོ་འདིས་ནི་དེ་ཚིག་བརླིང་བ་གསལ་བར་མི་ཤེས་པས། །ཉེར་བསྟེན་འཇིག་རྟེན་རྒྱལ་མཛད་དེ་ལ་རྨོངས་པས་ཅུང་ཟད་སྨད་བྱས་ནའང་། །དོན་མིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་བརྩེ་བས་དེ་ཡི་ལུགས་ནི་གསལ་བར་བྱ། །ཕན པ་དང་མི་ཕན་པ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བ་ནི་ངེས་པར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ན་དེ་མི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་འདི་བརྩམ་མོ།།ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་། ཅེས་བྱ་བའོ་། །འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་འཇུག་པ་ན་དོན་བྱ་བ་ལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཉེ་བར་འཇལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་འདི་གཉིས་ཁོ་ནར་འདུས པའི་ཕྱིར།།ཚད་མ་རྣམ་གཉིས་ཁོ་ན་སྟེ། །འབྲེལ་བ་ནི། གཞན་ལས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ། །འདྲ་བའི་བདག་ཏུ་རྟོགས་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཉིད་དེ་མངོན་སུམ་དང་། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་གང་ཞིག་ཤེས་པའི་སྣང་བ་བདག་ ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་སྟེ།དེ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཞན་ནི་བློ་ལ་དངོས་སུ་རང་གི་ངོ་བོ་འཇོག་པའི་ནུས་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་མཐོང་ བ་ན་གཞན་རྟོགས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འགྱུར་རོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
《量决定论》
梵文：Pramāṇa-viniścaya
藏文：ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ།
汉译：量决定论
敬礼文殊童子！
于彼圣者降临处，具足吉祥无垢智，
世间愚昧之智者，不解其言之深邃。
若因无知而轻毁，依止世间胜者教，
将生非义诸过患，故以悲心明其理。
获得利益与舍离无益，必定以正确认知为先导，为了向无知者阐明此理，故造此论。
正确认知有二种：即现量与比量。因为这两者在确定对境后趣入时，于所作事无有欺诳。
若问：难道不是还有从声生(即声量)、譬喻等其他量吗？答：若是正量，必定摄于此二者中。
量唯有二种，其关系是：非现量者，以相似性而了知故。对境有二种：现前与隐蔽。其中，凡是随顺于识之显现的自性生灭者，即是现量。这是不共事物的自性，即自相。其他的[对境]因为缺乏在心识中直接安立自体的能力，所以不能被认知。见此而知彼是不合理的，因为会有太过遍的过失。若是因果关系则可以[推知]。

།དེ་ནི་ཇི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་དང་རང་བཞིན་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་གོ་བར་བྱེད་ལ་འབྲེལ་བ་ལས་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས་ཁོ་ན་སྟེ།གཞན་དུ་ན་རྟོགས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེའི་འབྲེལ་བ་ཁོ་ན་ནི་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་གཟུང་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ལ། དེ་ནི་སྒྲ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་གཞན་མ་ཡིན་ཞེ་ ན།དེ་དག་དེ་ལ་མཐོང་ན་འོ་ན་དོན་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ་པའམ་འགོག་པར་བྱེད། གང་སྔར་མཐོང་བ་དེ་ལ་དྲན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲ་དང་རྟགས་མེད་པར་དེ་རང་ཉིད་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཡང་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རམ་ཅི། གནས་སྐབས་འདི་ཉིད་ལ་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཡོད་དམ། དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་འགའ་ ཞིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའམ་འགོག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར།ཇི་ལྟར་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་དག་ལས་དོན་འགྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དེར་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བ་པོའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གོ་བར་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ རྟོགས་པར་བྱ་བའི་གཞི་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་དང་། མི་དམིགས་པ་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དཔེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡུལ་བསྟན་པས་ཞུགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་རིགས་པ་མི་ དམིགས་ན་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དེ།དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་ན་མེད་དོ་ཞེས་རྒྱུ་མཚན་ཉེ་བར་བསྟན་པས་རྨོངས་པ་ལ་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་ལ་ཕ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཕ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་གི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་འཁྲུལ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་ནི་མེད་དོ།

我来为您翻译这段藏文：
它是通过与某种行相和自性的关系成立，而使人理解相近的行相，并且由关系而以共相方式了知的也是比量，因此量唯有二种。若非如此，则无法合理了知。
不仅仅是关系本身是因相的性质，而且在具有所取法的有法上也能见到。由于声音中并不具有这一点，那么为何不是其他量呢？若问：若见到彼等，那么究竟证成或破除什么？若说：使人忆念先前所见。[答：]难道不是即使没有声音和标志，也能自然忆念吗？在此情况下是否也有差别？因此，这些既不能在某处证成未成立者，也不能破除，怎么能说是能证成什么呢？
从这些也不能成立义理，因为它们与彼义理的关系未成立。因为能了解说者所欲表达的意义，这就是所应了知的基础。
若问：那么，由有则有及不可得而生起的证成有和无的推理，岂非不是比量，因为无有随行故？此中无有喻例，因为无有其他能立，若说彼即是能立，则将成无穷过失。
[答：]不是这样的。因为通过指示境而趣入的有境之关系被忆念，因为因果二者的自性不离随行与返遮。同样，当应当可得而不可得时，也说是无，因此通过显示"不可得则无"的理由，对迷惑者建立言说。如同说"生者"而建立父性一样。
不显现的不可得，由于无有其他理由，所以能遮遣存在的言说，如同说"非生者"而遮遣父性一样。因此，一切非自成者都依赖于与自性相关的不错乱的能立，所以除比量外，无有其他非现量的量。其他人说非现量的量是不存在的。

།ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཚད་དང་ཅིག་ཤོས་སྤྱི་གཞག་དང་། །གཞན་བློ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཕྱིར་དང་། །འགའ་ཞིག་འགོག་པར་བྱེད་ཕྱིར་ཡང་། །ཚད་མ་གཞན་ནི་སྲིད་པ་ཉིད། །དེ་ཤེས་པའི་གསལ་བ་འགའ་ཞིག་ གི་འཇུག་པ་ལ་སླུ་བ་དང་མི་སླུ་བ་དག་དམིགས་ནས་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པ་མི་འཁྲུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་སྨྲ་བ་ན་ཆོས་མཐོང་བ་ལས་ཅི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ ལས་མ་འདས་སོ།།དེ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བསྟན་དུ་མེད་པའི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་རྣམས་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ལ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་མཚོན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་འདི་གཞན་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་ པར་མི་དབང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།བྱེད་ན་ཡང་རང་གི་འཇུག་པ་ལ་རང་གི་ཚིག་གིས་ཅོ་འདྲི་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་བྱེད་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་འདོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་སྤངས་ ན་འཇུག་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ལུས་ཉིད་ནི་བློ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གྲུབ་ཀྱང་བློའི་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཞན་དང་འབྲེལ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཙམ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་མི་རྟོགས་སོ། །འདི་འགའ་ཞིག་ཏུ་དགག་པ་བྱེད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ བྱ་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་གྱིས་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པས་དེའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ལྟོས་ན་ནི་ཆོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པ་ལས་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ ན།དེ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེས་རྟོགས་སོ། །ཞེས་ཀྱང་བྱ་བ་འདི་ནི་ཉམས་སོ། །དེ་ལོག་ན་ནི་གང་ལས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཉིད་མི་འཁྲུལ་བའི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེས་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟགས་ཉིད་དོ། ། འགའ་ཞིག་མི་སླུ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་མ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་འབྲེལ་བ་ནི་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་ན་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡང་ནི་དོན་མེད་ན། མི་འབྱུང་བ་ལས་ཚད་མ་ཉིད། །འབྲེལ་བ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་དེའི། །རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་གཉིས་ཀ་མཚུངས། །མངོན་སུམ་ཡང་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།

这样说是不合理的。因为：
为建立量与非量的共相，
为了了知他人之心识，
以及为了破除某些事，
其他量的存在是可能的。
在见到某些明了知识的趣入有欺诳与无欺诳后，为了使趣入所显示的对境不错乱，而说唯现量是量，比量不是量，当说其性质的差别时，从见到法而如实成立，这并未超出所应比量。
由于这也未成立，除了无法显示的经验对境的明了知识外，任何事物都不能成为量或非量。由于不应标示自相续所具有的那些[知识]，也不能由此对他人作言说安立，因此不应造论。若造论，也只是用自己的言语询问自己的趣入而已。
说"为了使他人通达义理而造论，却舍弃比量"是不合理的，因为若舍弃比量，趣入将成无果。
身体本身不是心识，因为即使它成立，对心识的分别仍有怀疑。它与他法的关系不能仅由人而现量了知。在某些情况下的遮遣也不应由现量来做，因为不依赖于事物的功能，与其境相违故。若不依赖，则过失将及于法性等事物。
若说："由[所破]远离而由现量本身决定无事物。"[答：]"彼无且由彼了知"这种说法是站不住脚的。若彼远离，将由何而成为无？因为无有决定故。即使有，由于彼即是不错乱的所缘，所以彼即是无事物的标志。
若说："虽有不欺诳，但见其自性者有错乱，故不可信赖。"[答：]不是这样的，因为未标示其自性。自性关系是标志的性质，于彼无有错乱，因为若无彼则将无自体。
如是现量也是：
若无对境则不生，
由此而成为正量，
关系即是其自性，
因是彼故二者等。
现量也是由于对境无欺诳而成为量。

།མི་སླུ་བ་ཡང་དེ་ལས་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་ལས་བྱུང བའམ་མ་བྱུང་བའི་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་ངེས་པར་མི་སླུ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ནི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ལས་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་མཐོང་བ་དེ་ཡང་དོན་ཡིན་ནམ་ཤེས་པ་ཡིན། དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དོན་ཐམས་ཅད་ མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ།།ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཇི་ལྟར་གཞན་ཡོད་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པ་གཞན་ངེས་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་དེ་ཉིད་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལས་དོན་ཡོད་པར་འདོད་པས་ཤེས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་དག་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་རྟོག བྲལ་མ་འཁྲུལ་བ།།རབ་རིབ་དང་མྱུར་དུ་བསྐོར་བ་དང་། གྲུར་ཞུགས་པའི་འཁྲུག་པ་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པ་མ་བསྐྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །རྟོག་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། རྟོག་པ་མངོན་པར་བརྗོད་ཅན་གྱི་། །ཤེས་པ་རྟོག་པ་ནི་བརྗོད་པ་དང་འདྲེར་རུང་བ་ སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྟེ།དེ་དང་བྲལ་བའོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་དེ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། ཡང་དག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དེ་སྣང་བ་ན་དེ་ཡང་སྣང་བར་ འགྱུར་བ་དོན་ལ་སྒྲ་ཡོད་པའམ།དེའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་པའི་ཆོས་འདི་ནི་དོན་ལ་རེག་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དོན་རྟག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་ཀྱང་དོན་རྣམས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཉེ་བར་གྱུར་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ན་ བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་མདུན་དུ་བྱེད་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རོ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་བཞིན་ནོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དོན་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་དུ་ཆུག་ ཀྱང་དབང་པོ་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཡང་ཕྱིར་རོ།

无欺诳性也是从彼获得自性，因为若是从他生或非从他生的存在，对彼不应有决定的无欺诳性。
若说：现量对境的无欺诳不是由无境则不生而来，而是由见境而来。[问：]那么所见境是对境还是知识？若说是对境，则因一切对境都成现量，将成为一切人都能见到。若说是知识，[问：]如何由见到其他存在时无关联的他者必定存在而成立存在？[答：]所谓"见到"是什么？难道不正是对此进行审察吗？因此，由知识存在而许有对境者，应说彼知识与对境有关联，而这在由果相与自性相的比量中也同样存在，所以比量不是不具有量的性质。
其中，现量离分别且无错乱。由翳眼、快速旋转、乘船等混乱所引起的错乱，以及无有分别的知识即是现量。那么，什么是分别？分别即是有言说的知识，即显现可与言说相混合的知识，[现量]离此[分别]。
感官知识中不可能有彼[分别]，因为是由对境力而正确生起。因为它从对境的功能而生时，唯随顺其自性。当彼显现时，彼也显现的对境中的声音或其自性并非如此。
这种认知的性质并非不触及对境，因为它常与对境相应，若不尔，将成诸对境不可了知。因此，当此[感官]接近而生识时，非自性的无则不生[的关系]不被认为是面对[对境]，如同诸味等互相[关系]。由彼力所生的识也不随顺其他对境，如同味等的认识。即使是其自性，也因不能生起其他感官的认识，以及将有太过遍的过失。

།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དོན་གྱི་ནུས་པ་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་ལས། དབང་པོའི་དོན་ མ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཅན།ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འགའ་ཞིག་དང་འབྲེལ་བ་ལས་ལྷན་ཅིག་གམ། སོ་སོར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་། དོན་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནའང་། །གཞན་ཡང་སྒྲ་སྦྱོར་དྲན་པ་ལ། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་བློ་ལྟོས་ན། །དོན་དེ་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། གང་གི་ཕྱིར་བརྡའི་དུས་ན་གོམས་པའི་བརྗོད་པའི་སྤྱི་མ་དྲན་པ་ནི་དེ་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་དེ་སྒྲ་གཞན་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་བྱས་པའི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་སད་པ་མེད་པར་ཡང་སྒྲའི་ཁྱད་པར་དྲན་པར་མི་རིགས་ཏེ། དེ་དེས་མ་བྱས་ན་དེའི་མིང་མི་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས ན་དྲན་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་དེ་མ་ཐག་པའི་བྱེད་པའི་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་སྔོན་བློ་ཡི་སྐྱེད་བྱེད་མིན། །ཉེར་སྦྱོར་ཁྱད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་འགྱུར། བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ནུས་པ་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་གཅིག་ལ་བྱེད་པ་དང་མི་བྱེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།།དེས་ན། དོན་མེད་ན་ཡང་མིག་བློར་འགྱུར། །དོན་བློ་ལ་དངོས་སུ་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་། དྲན་པས་སད་པར་བྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་བློ་ནི་ཕན་པ་མེད་པ་དེ་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་དོ། །དོན་གྱི་ ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ནི་བརྗོད་པ་དྲན་པའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྟོགས་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །འབྲེལ་དང་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལུགས་ནི། །གཟུང་སྟེ་དེ་ལྟར་བསྡོམས་བྱས་ན་། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱིས་ གཞན་དུ་མིན།།ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དང་དེའི་འབྲེལ་བ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཤེས་ན་ནི་དེ་བསྡོམས་ནས་འཛིན་པས་འགའ་ཞིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དབྱིག་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་དང་འབྲེལ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་གཙུག་ ལག་རྣམས་མི་ཤེས་ན་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།རིགས་དང་ཡོན་ཏན་དང་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་ནི་འདི་ལ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་ནི་། རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དག་མི་སྣང་བས་སྦྱོར་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆུ་དང་འོ་མ་དག་བཞིན་ནོ།

具有分别的是意识，它不依赖于对境功能的接近，而是由分别习气所引发，不确定地执取感官对境，由与某些经验的关联而同时或分别地执取。
此外：
即使对境正在结合时，
若感官知亦待忆念，
其他声音的结合者，
则彼对境将被间断。
因为在施设名言时，若不忆念已熟习的言说共相，则不可能有彼结合，如同其他声音。若无对境结合所作的内在行相生起，也不应忆念声音的差别，因为若非彼所作，将成不执取彼名。因此，由于被忆念间断，不成为对境结合的等无间缘的果。
所以：
先前非是识生因，
由作结合差别故，
后来亦将如是成。
由于自性无差别，功能无差异，故同一者对同一者不应既有作用又无作用。因此：
即使无境亦成眼识。
由于不直接结合于对境识，而结合于引发忆念，故识不依赖于无益的彼存在。若由对境结合而生识，则因无有言说忆念的间隔，成立无有现量了知。
又：
差别与所差别，
关联及世间法，
摄取如是总合，
如是了知非他。
若知道差别、所差别、彼关联及世间安立，则由总合执取而有某些执为所差别者，如同持杖者等。因为若不知对境关联及能诠教典则不能[了知]，故非他。
种性、功德、作用等的结合于此不可能，因为由于不显现自性差别与关联，结合不合理，且无如是了知，如同水与乳。

། གང་ལ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཡང་འཛིན་པ་ནི། བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །མཐོང་བ་སྡུད་པའི་བདག་ཅན་དེ། །སྔ་ཕྱི་འཛིན་པས་སྟོང་པ་ཡི། །མིག་ཤེས་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལ་འདི་ཙམ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་དོན་ཉེ བའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པས་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་དངོས་པོའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་དང་དཔོག་ པ་དང་མི་དཔོག་པ་དང་དོན་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་མི་ལྟོས་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལ་དབང་པོའི་ཤེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་མི་འཛིན་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མ་ ཡིན་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ།རིགས་ལ་སོགས་པ་དང་། འབྲེལ་བ་དང་། འདས་པ་དང་། སྒྲའི་ཐ་སྙད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་རྟོགས་པས་བླངས་ན་ཡང་། །འདོད་པས་ལྡོག་དང་ཉེ་བ་ཡི། །དོན་ལ་བློ་ནི་ལྟོས་མེད་འགྱུར། །གཞན་ཡང་འདི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པས་བསླང་བ་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་ཚང་བ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ཡང་འདོད་པས་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པས་བཟློག་པར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། དབང་པོའི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ཚང་བ་ལ་བ་ལང་གི་བློ་བཟློག་ཅིང་རྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་ཀྱང་བ་ལང་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དོན་ཉེ་བ་ལས་མི་ལྟོས་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དོན་ཉེ་བ་ཉིད་ལས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་མིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་འདི་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་འགྱུར་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་མངོན་སུམ་ཡང་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དོན་ཉེ་བ་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། དེ་དབང་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །མེད་དང་ཐ་དད་མེད་པ་ལའང་། །རིག་པ་ལས་ཀྱང་བློ་དེར་འགྱུར། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་མེད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཅི་ ཡོད།དེའི་ནུས་པ་ནི་དེ་ལས་དངོས་སུ་ཐམས་ཅད་དུ་ལོགས་པ་ཡིན་ལ། བརྒྱུད་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ནི་འདས་པ་ལས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

对于有差别了知者的执取：
由忆念名言为因的，
具有摄集见性者，
空于前后执取的，
眼识如何能成此？
因为此中无有如是作用的功能，由于从境界对境力而生，故无有观察。若是能观察者，则将成意识与感官识无差别之过。若无差别，则将有执取与不执取过去、未来及事物差别，推理与不推理，依赖与不依赖对境等过失。
若说由意识所造作而执为感官识，[答：]不是这样的，因为如前所说不执取，故如是了知不合理。因为不趣入非境，种性等、关联、过去及言说等非是感官识的对境。因此，感官识不属于结合对境的诸分别之列。
彼若由了知所引，
将由欲而转及近，
识将不待于对境。
又，若此由差别等了知所引发，则具足因缘的趣入也将由欲而转，如同异于彼的分别。诸分别可由观察而遮遣，而感官识则不然，因为即使遮遣具足[因缘]的牛识而分别为马，仍见为牛。
此也将成不待近对境，因为牛等分别不由对境接近而成。若说此即是其他，[答：]因为此"是牛"不于非近而成，我们的现量也即是此，因为具有决定近对境的性质。
[答：]彼不存在，因为：
彼非感官境故，
于无及无别中，
由觉亦成彼识。
因为是非感官行境的对境，故彼于生起感官识时，与无有何差别？彼功能于一切直接皆离彼，若间接结合，则从过去也见到。

།དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་ཡང་རེག་པ་ལས་འདི་བུམ་པ་ཞེས་རྟོགས་པས་ནི་འདི་མངོན་སུམ་དང་ལྡན་ པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རེག་དེ་རྫས་ཡིན་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་ནི་རེག་པ་ཡང་ཡིན་པས་རེག་ནས་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་འདི་ནི་བུམ་པ་ཞེས། །ཤེས་ལ་ཁ་དོག་སྣང་ཕྱིར་རོ། །འདི་བུམ་པའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་རེག་པའི་དབང་པོ་ལས་ སྐྱེས་པར་མི་རིགས་ཏེ།དེ་ལྟར་སེམས་པ་ན་ཁ་དོག་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་། །དེས་ན་དྲན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ནི་གཟུགས་དང་རེག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་གི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། གང་ཞིག་ཡོད་ལ་གང་མཐོང་བ། །དེ་མཐོང་བ་ལས་དེ་ཡི་སྒྲ། །དྲན་རིགས་དེ་རྟོགས་ མེད་ན་ནི།།སྒྲ་ཡི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་དྲན། །དེ་མ་དྲན་ན་དེ་དང་དོན། །བསྲེས་ནས་རིག་པ་དེ་ཇི་ལྟར། །གལ་ཏེ་རང་གི་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་དོན་ཉིད་ཤེས་པས་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ངེས་པ་ཡིན་ན། ད་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་བརྗོད་པ་ཡང་ རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དྲན་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་མཐོང་བ་ཡོད་ན་ནི་དེ་ལས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉེ་བ་ལ། མཐོང་བའི་སྒྲ་དྲན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་མེ་དང་དུ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིས་སྒྲ་མེད་པར་དོན་མི་མཐོང་ཞིང་མ་མཐོང་ན་ཡང་སྒྲའི་ཁྱད་ པར་མི་དྲན་ལ་མ་དྲན་ན་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དོ།།མ་སྦྱར་ན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ལོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དོན་ཉེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་སད་པར་བྱས་པ་དེས་དྲན་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་མཐོང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་མ་མཐོང་བ་ལ་མེད་ པས་དེའི་འབྲེལ་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་ནི་དོན་རྣམས་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བརྡའི་དུས་སུ་སྐྱེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་འགྱུར་ན་ནི་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་བརྡ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་ འགྱུར་རོ།།སྐྱེས་བུ་སོ་སོ་ལ་དོན་རྣམས་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ཉིད་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བས་ན་འདི་སྒྲ་མ་སྦྱར་བའི་དོན་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།

因此，由于非境性，于无和无差别中也由触而了知"此是瓶"，此不应具有现量性。若说触即是实物，彼非如此，若说实物也是触故触已而执取，[答：]不是这样的，因为：
于"此是瓶"的知中，
由于显现色故。
"此是瓶"的知识不应从触觉根生，因为如是思维时显现色故。因此，此忆念分别是由色识和触识为因的意[识]。
于有者见何者，
由见彼而彼声，
应忆若无了知，
声之差别何忆？
若不忆彼声义，
混合了知如何？
若说由知识决定依赖于自能诠差别的对境，如是决定，则感官识也将了知言说，因为不应忆念能诠差别。因为若有见对境，则由彼于近对境差别，将忆见之声，如同烟与火。
此中无声不见对境，不见则不忆声差别，不忆则不结合。不结合则不能了知，故一切众生将成盲者。
若说由对境接近所引发的内在行相而忆念，非由见对境，[答：]不是这样的，因为于未见名言者无有，故彼关联无有自性。因为诸对境不由补特伽罗欲而转变，故于施设名言时生起的自性不存在。若转变，则因彼即是其自性，于其他未见名言者也将转变。
诸对境于各别补特伽罗不是自性差别，因为将成无自性过失，因为自性无有安住。因此，由见而见此未结合声的对境自身。

།ཡང་ན་དབང་པོའི་བློ་རྟོག་ པ་དང་བྲལ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ་།།གང་གི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ནང་གི་བདག་ཉིད་གཡོ་མེད་པར་། །གནས་ནའང་མིག་གིས་གཟུགས་དག་ནི། །མཐོང་བའི་བློ་དེ་དབང་སྐྱེས་ཡིན། །བརྗོད་པའི་སྣང་བ་མེད་པའི་སྣང་ བ་ནི་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ།གང་གིས་ཡོད་ཀྱང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་གི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་རིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སླར་ཡང་ཅུང་ ཟད་རྣམ་རྟོག་ན།།ཁོ་བོའི་རྣམ་རྟོག་འདི་འདྲར་འགྱུར། །ཞེས་རིག་སྔར་བཤད་རང་བཞིན་གྱིས་། །དབང་པོ་ལས་རྟོགས་ལ་མིན་ནོ། །ཡང་དེ་བསྡུས་པ་ལས་སེམས་ལངས་ཏེ། །ཅུང་ཟད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན། །ཁོ་བོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དང་འདི་འདྲ་བར་གྱུར་ཏོ་ ཞེས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་སྡོམ་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྡུས་པའི་མཐོང་བ་ལ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ། དེས་ན་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་རྟོག་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའམ། མཐོང་བ་ལ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་སྣང་བས་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་བློ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན རེ་ཞིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་རིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དོན་ནམ།བློ་གང་གི་ནང་དུ་འདུ། དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་དུ་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་དང་། འདོད་པའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ནི་འདིར་འགྱུར་བ་ ཡིན་ན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇུག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་གསལ་བ་མ་ཡིན་ལ།གསལ་བའི་དོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། འདི་གཞན་འགའ་ཞིག་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་བརྗོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡང་བློ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཕན་པ་དང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་དག་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་མ་ ཡིན་ན་བདག་ཉིད་ལ་རྟོགས་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར།དོན་མ་ཤེས་པར་བློ་མི་འགྲུབ་པས་ན་དེ་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གིས་འདི་སྐད་སྨྲ་བའི་ཚིག་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་རྣ་གཏོད་པར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱལ་བའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པས་བླུན་པོ་རྒྱལ་བ་ཡིན་ནོ།

或者，证成感官识离分别即是现量。因为：
从一切摄心已，
内在自性不动，
安住时眼亦见，
诸色彼识根生。
由于无言说显现的显现是一切有情的现量性，此中何需其他能立？虽有[现量]也不了知，此等分别的生灭亦非不能了知，如是：
复次稍作分别时，
我分别成如是者，
如前所说自性知，
非是从根了知者。
复次，从彼摄[心]而心起，稍作分别时，了知"我的分别成此及如是"，而摄自心相续。因此，若此等分别是现量，如何说于摄分别的见中不了知？
因此，见性不杂分别是现量，或由于见中不显现显现自性的分别，故感官识离分别。
若说由此成现量的识非能损害承许感官识有分别者，[答：]如是，且此了知生灭的分别属于对境还是识？非是对境，因为内明显故，及不应由欲而了知生灭故。若此中是识，则非现量者虽趣入亦不明显，明显的对境亦不如是转变，此亦不随顺其他任何，故无有随顺对境与言说、具经验自性的分别。
乐等经验也是识，彼亦成隐蔽故，由彼不成利害，如同他人的经验。若此等非现量所知，则于自身如何能了知？
若说由于不知对境则识不成立，故知彼是由比量通达，[答：]于说此言者的言语，世间中谛听者，由宣说胜声而愚者成胜。

། དོན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བློའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ་བློ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་བསྔགས་པར་འོས་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་ལྷ་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཤེས་པ་ནི་བློའི་རྟགས་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དབང་པོ་དང་དོན་དག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་འཁྲུལ་ན་གཏན ཚིགས་ཡིན་ནོ།།ཡིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བར་དུ་མ་ཆོད་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་སྟེ། དེ་ཡུལ་གཞན་ལ་སེམས་གཏད་ཅིང་ནུས་པ་ཉམས་པར་གྱུར་ན་གཞན་ལ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། ། ཡུལ་ གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གསལ་བ་དེ་ཉིད་བློ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། །གསལ་བ་ནི་བློ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློས་མ་བསྐྱེད་ན་ཇི་ལྟར་བློའི་གོ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་བློ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཐལ་ལོ།།རྟགས་གྲུབ་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་ནི་བློ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིའི་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་བྱ་བ་མེད་པ་ལ། །སྒྲ་ ཡིས་དོན་ནི་མཐོང་བ་བཞིན།།བློ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་བརྗོད་མེད་རྟོགས་བྱེད་ཡིན། །ཡང་མངོན་སུམ་དེ་ནི་རྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་སྒྲས་བློ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་ པ་ལ་མི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ།།སྒྲའི་ཡུལ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་མི་ཉམས་པས་མེད་པའི་དོན་ སྣང་བ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར།ཡོད་ཀྱང་ཤེས་པ་དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དྲི་ལ་རོའི་བློ་བཞིན་དང་། གཟུགས་ལ་མིག་གི་བློ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཏོད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་ རྒྱུ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ།། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ།

所谓"知对境"是识的能立是了知而非识，此说令值得赞叹的智者天众欢喜。若说知对境非是识的标志，而是根与对境，[答：]若无错乱则是因。若说是意，[答：]彼亦了知即是前识作为无间识因，因为彼于他境专注而功能衰退时，于他不生识故。彼亦不成立。
若说是境明显，[答：]明显即是识，抑或具彼差别亦不成立？若说明显非是识，是对境自性，[答：]若非识所生，如何能表识？因为无关联故。由于对境自性是共同，故将成能比度他识。虽因成立，由于不成立故，因无与识关联，故非比量。因此，此中无言说亦现为现量。
无有根作用时，
如由声见义，
由于识无显，
彼成无言了。
又，彼现量是无法言说的对境，因为如同无根作用的见，由声于识无显现故。因为于从声生的识不显现者，彼非是声的对境。声境非是事物，因为于见显现为异相故。仅此即是非彼之因。
虽无事物，由声所生显现不坏，故与无义显现无差别，虽有，彼识非执彼自性，因为不随顺彼有无，如于香的味识，及于色的眼识。由于能引发故，识境是因，若不随顺随行与返，则非是因。非因则非境。因此，从声所生分别非是事物境。

།སྒྲ་སྦྱར་བ་ཡང་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། གང་ལ་སྒྲ་དང་འབྲེལ་ བར་མཐོང་བ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དབང་པོའི་དོན་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ནི། གཞན་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གང་གི་ཕྱིར་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ ཏེ།ནུས་པ་དང་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་སྤྱི་གཞན་ཐ་དད་ནི། །ཡོད་མིན་ཐ་དད་བློ་མེད་ཕྱིར། །གང་ལས་སྒྲ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་ནི་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ ལ་ནི་བློ་ཐ་དད་པ་མཐོང་སྟེ།འབྱུང་པོ་དང་མགུལ་ཆིངས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་དོན་ཐ་དད་པར་རྟོགས་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་གཅིག་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་རྟོགས་པས་འགྲོ་བ་གཅིག་དང་དུ་མར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྤྱི་སྣང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། དེ་ལ་གཞན་ལ་བློ་དང་ནི། །སྒྲ་འཇུག་ཕྱིར་ན་མི་རྟོགས་མིན་། །བློ་དང་སྒྲ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་མི་རྟེན་པའི་ཁྱད་པར་འདི་སྤྱི་མཐོང་བའི་སྟོབས ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་ཅི་ལྟར་མི་རྟོགས་ཞེས་བྱ།གང་ལས་གང་ལ་སྒྲ་དང་བློ་འཇུག་པ་དེ་མ་རྟོགས་པར་ནི་དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དབྱུག་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་བློ། །ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་ཡུལ་ ཅན་ཉིད།།དེ་ལ་སྤྱི་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གསལ་བ་རྣམས་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་བློ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ད་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་མ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར། འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་ན་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་ནི་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར། དོན་མཐོང་བ་ཉིད་མཐོང་རྣམས་ལ། །མྱོང་བའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །དྲན་པས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིས། །ཐ་སྙད རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན།།མངོན་སུམ་དོན་ལ་ལྟ་བ་ཙམ་ཡིན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་མྱོང་བ་མཚམས་སྦྱོར་བའི་དྲན་པ་ལས། དེ་མཐོང་བ་ཉིད་ན་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་གིས་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།




这是一段关于认识论和语言哲学的论述，我来为您翻译：
声音的运用是为了理解意义。但对于感官对象而言，虽然我们在语言使用时能看到它与声音的关联，却并不具有普遍性。这是因为在某处看到的特征，在其他地方可能并不存在。因为诸个别存在之间并不相互普遍，它们在能力、显现等方面都有所不同。
从这些个别存在中，并不存在另一个分离的普遍，因为没有差异的认识。我们无法看到一个独立于个别存在之外的、作为语言使用基础的普遍对象。当对象有差异时，我们就会产生不同的认识，就像鬼怪和项链的例子一样。如果在没有差异的情况下也能认识到对象的差异，就会导致过度推论：由于一切事物的本质中都没有确定的单一性，若不能认识差异，就无法判定事物是一还是多。
即便有人说："尽管普遍相显现，但因为未被认识，所以不能确定差异"，这种说法是不合理的。因为：
对其他对象的认识和语言的运用，表明这并非未被认识。依靠普遍相的力量而产生的这种不依赖的特殊普遍性，怎么能说是未被认识呢？若不认识某物，就不可能对它产生相应的语言和认识，就像持杖者等的例子一样。
因此，感官产生的认识都是以特殊为对象。由于其中既不显现普遍相，个别存在之间也不具有普遍性，所以感官认识是直接认识不可言说的事物的特殊本质。
那么，如果感官认识不是现量且本质不确定，如何能进行概念活动呢？如果确定"这是什么"，就会为了获得快乐、避免痛苦而行动。对此可以回答：这并非过失。因为：
对于见到对象的人们来说，
由经验力量所生起的，
回忆通过所欲求，
而开展概念活动。
虽然现量只是单纯地观察对象，但通过经验力量所产生的、连接经验的记忆，使得见到对象的人们能够通过欲求与否来进行概念活动。

།གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ དྲན་པའི་ས་བོན་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ།དེ་དང་འདྲ་བ་མཐོང་བ་ལས་འདི་སད་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བག་ཆགས་འཇུག་ཅིང་དེ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཤེས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས། །བྱུང་ཞིང་དེ་དོན་དེ་མ་ཐག་།འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ ཡིད་ཀྱང་ངོ་།།མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབང་པོ་མེད་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཡུལ་གཞན་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པ་དེ་དང་བྱེད་པའི་དུས་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་དོན་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་ཡང་དུས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པས་ལྔར་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ནུས་པའི་དུས་ན་ཡང འབྲས་བུ་རྫོགས་ཟིན་པས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡུལ་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་འགལ་ལོ།།དུས་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་གཟུང་། །ཞེ་ན་ཤེས་ལ་རྣམ་པ་ནི། །འཇོག་པར་ནུས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལ། །གཟུང་བར་འཐད་པ་ཤེས་པས་རིག་།ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།འདི་ཚད་མ་སྔ་མའི་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པའི་གཟུང་བ་འཛིན་པ་ནི་དྲན་པ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།བྱ་བ་རྫོགས་པའི་ལས་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཅན་གྱི་བློ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་མེད་ པ་ནི་ལྟོས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་།མི་ལྟོས་ན་ཡང་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དོན་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་འདས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ནི་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ གཞན་ཉིད་ཡིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་རང་རིག་རྣམས། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་རིག་པ་རྣམས་ཀྱང་མངོན་སུམ་མོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གསལ་བ་བསྟན་པའི་དོན་ཏེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ནི་མངོན་ སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段文本：
从清晰的体验中产生记忆的种子，这是事物的自然法则。当见到相似的事物时，由于唤醒而产生欲求的习气，并由此而有所行动。
感官识别是从等无间缘生起，
紧接其后的意识也是如此，
立即把握该对象，
这都称为现量。
与自身对象同时存在的刹那、仅作为俱有条件的感官识别，以及由等无间缘所产生的意识，也都是现量。正因为如此，离开感官就不能有所见，也不会有其他对象。
如果有人说："在自身认识的时刻存在，且与作用时间相同的对象并非俱有条件"，这是不对的，因为两者都是同时的。由于不存在就没有五种能力，而在有能力时果已完成故无需加功，因此识别的对象因不可能同时生起。
若问："如何把握不同时间？"
答："对于识别而言，
能够在其中留下印象的因，
应当被理解为所把握。"
这是中间的偈颂。
这也不是把握前量的对象，因为量是以未知的对象为境，否则就会有过度推论的过失。对已见未失的所取对象的把握，与记忆没有差别。
说"不能使已完成的事有所差别"这种说法也超出了论证方式。以该对象为因的诸识次第生起也是相违的。若无法成为他法的特征，则不应有所依待；若不依待，则次第生起也不合理。若是特征，则成为他法。由于诸对象刹那即逝，无法把握已灭之物。因此，由缘所生故，意识了知的是另一对象。
乐等自证诸识，
乐等自证诸识也是现量。提到乐等是为了显示清晰的体验，因为一切识的自证都是现量。

།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གཞན་ལ་བརྟེན་མིན་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །བདེ་སོགས་རྣམས་ལ་བརྡ་ནུས་མིན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ མ་རིག་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ལ་འདི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། བརྗོད་པར་གཟོ་བ་ན་ཡུལ་ དང་དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ན་རིག་པ་ཡང་འགགས་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་བརྡ་མེད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ།།གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདས་པའི་རང་བཞིན་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་བརྡ་དོན་མེད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་ རང་རིག་ནི།།བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། །བརྡ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རིག་པ་བརྗོད་པ་དང་མ་འབྲེལ་བ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་། འོན་ ཀྱང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་གི་ཡང་། །དེ་དང་དེ་མིན་རང་བཞིན་ཅན། །དེ་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས། །དེས་ཤེས་ཐ་དད་མེད་རྒྱུས་བསྐྱེད། །བདེ་སོགས་ཅི་ཕྱིར་ཤེས་མ་ཡིན། །དེ་དག་ཀྱང་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་ གི་ངོ་བོ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ན།དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ལ་བརྟེན་ཏེ། དཔེར་ན་ སཱ་ལུའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ནི་དེ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལས་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའོ། །གློ་བུར་བ་ཉིད་ལ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་ངེས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་མེད་པར་ནི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དེ་ཚོགས་པ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དབང་པོ་མེད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་རྣམས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབང་པོ་དང་བྲལ་བ་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལ། དབང་ པོ་ཉམས་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་ན་ཡང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་ཚོགས་ཀྱང་གཉིད་ལ་སོགས་པས་བསླད་པའི་བློ་ཅན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

对于乐等诸法的自证，不可能有分别，因为：
不依他缘故自性，
乐等诸法不能施设名言。
对于未生起的确定自性的乐等诸法，无明不能作为对象，因为这是其自性的本质。对这些不能安立表达，因为自性中如此运作是相违的。由于未曾见其本质，且在欲表达时，因对象与其无别而认知已灭，故无所取能取，因此也无法施设名言。他人也不能了知已逝的本质，而不再生起者也无需施设名言。
因此彼等自证，
不与言说相联系。
因为不能施设名言，所以乐等诸法的自证不与言说相关联，这就是现量。
有些人说："乐等诸法本身并非认知的自性，而是由缘于一境的识所认知。"对于这些人：
彼与非彼自性者，
从彼非彼事因生，
由此知无别因生，
乐等为何非是识？
对于那些具有彼性与非彼性自体的事物，经过详细观察，从彼性因所生即具彼性，从非彼性因所生即具非彼性，这是依据因的自性而言。例如，从稻种等生起的是稻，从其他生起的是他物。对于偶然性，则不能确定处所、时间和自性。
其中，乐等不能无境而生，因为随顺其自性之境的乐等，无彼聚集则不生起。也不能无根而生，因为与色等相关者，离开以彼为境的根时未见生起，而根未坏现前时则会生起。也不能无作意而生，因为即使二者俱全，对于为睡眠等所染的心识者也不存在。

།རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་འདི་དག་ཙམ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། ། དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་དེའི་འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ངེས་པ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདུས་བྱས་པ་ལ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ནུས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ལ་གཞན་རྒྱུར་བརྟགས་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ བར་འགྱུར་རོ།།འདུས་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུར་རུང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁོ་བོས་རྟོགས་ཏེ། ནང་གི་བྱེད་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གོམས་པ་གཡེར་བ་དང་གཞན་ པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་གྱིས་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དང་གཏན་ལ་ ཕེབས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།གཞན་དག་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་མ་ཡིན་ལ། སེམས་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དེའི་ ལྟར་ན་ཡང་།།ཕྱི་རོལ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་། །དགའ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་དང་། །གོམས་པས་ཁྱད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །བདེ་སོགས་དོན་གྱི་རང་བཞིན་མིན། །གང་གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་ མེད་པ་ལ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བའི་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ལ་མི་ལྟོས་པར་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་དེ་དག་ནི་བློ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ལ་ སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།མྱོང་ཕྱིར་སེམས་པ་དེའི་རང་བཞིན། །མ་ཡིན་མྱོང་བ་མིན་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་སེམས་པ་ཅན་ཡང་ཡིན་ཏེ། མྱོང་བར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཡུལ་གང་གི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་ མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་མྱོང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་འདིའི་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་དེ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྔར་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཕྱིས་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡང་སེམས་ལ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ནི་འདིའི་ཉེས་པ་གཞན་ཡིན་ཏེ། འདྲ་བ་མེད་པར་ནི་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ།

识的生起仅仅依赖这些因缘和合。因此，当由自性确定其果的自性时，乐等不可能是无所缘的自性。
若说"是由造作而确定"，这是不对的，因为未见其功能。若认为仅从彼生起而推测有其他因，则会导致过度推论。所谓"造作"，我理解就是能作为识之因的前识，因为从内在作用所生的乐等，随顺于识的熟习、专注和差异等特征。
若说"因相同故，应无乐等差别"，这是不对的，因为是由其和合内在差别所造作，如同疑惑和决定等。
其他人说："乐等非内，亦非有心，而是从体验其自性所成的声等而了知其体验。"对此：
即使外境无差别，
喜与忧恼诸差异，
因熟习力而转变，
乐等非是境自性。
因为若乐等是声等的自性，则于无差别处，不应因熟习差别而有喜乐与忧恼的差别，如同青等显现的差别。不依待其差别而随顺于熟习差别者，即是心识自身，如同智慧等。
由经验故非思维自性，
因非经验故。
这些乐等是有心的，因为是所经验的缘故。因为若某者不经验某境相，则不能成为彼境的经验者，如同无有相互自性的乐等无经验。"此是彼之经验者"这种关系的根据是明显的。
若说根等也有此过失，则经验的特征即是相似性。若先前非彼自性，则后来因自性未失坏故，如何能与心相似？这是另一过失，因为无相似则不能有经验。

།གང་གི་ཕྱིར་རིག་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་དེའི་མྱོང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན་ཐམས་ཅད་རིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འདྲ་བ་ཡོད་ན་ནི་འདྲ་བར་བྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། ། སིམ་པར་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་ཀྱང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་བདེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་པ་ཅན་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ ཡིན་ཏེ།ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ནི་ཡོད་པ་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་གཅིག་ཏུ་ནང་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་། །འདིའི་བདག་ཉིད་འདི་འཇོག་པར་ བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དེའི་བདག་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ནི་བློ་ཡིན་གྱི་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།ཞེན་ པའོ།།མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དོན་ནི་མྱོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་མེད་པའི་འདྲ་བ་བློའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདྲ་བ་ གཞན་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ།།ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་བརྗོད་དགོས་སོ། །ནང་གི་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའམ། རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཤིན་ཏུ་དང་བ་ལ་སོགས་ པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡང་མྱོང་བར་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་སེམས་པ་མེད་པ་དེས་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་ཁྱད་པར་མེད་ ཀྱང་།བློའི་བདེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཚིག་ཙམ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་པ་ཡོད་པ་ལས་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ལས་ལྡོག་པའི། ། བློ་ནི་རྟོགས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དགའ་བ་དང་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་། རྣམ་པ་དུ་མར་གཅིག་ཏུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་སྟེ། དེ་ལ་མིང་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱེད་ལ་རག་གོ། །མྱོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ་བློའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།

因为仅有认知存在并不合理成为其经验，否则因无差别故，应成一切都是认知。若有相似性，则可应用于能相似者。
我们所说的愉悦体验即是乐，因此已成立乐等是有心的。若说"因与境相似故是经验的自性，则乐等应成非经验"，这是不对的。为了说明在你们的立场中乐等的经验也是存在的，才如此安立。
在此也可见到喜乐与忧恼唯一是内在体验。认为此自性由他者安立是不合理的，因为即使彼无差别，由自性和熟习的差别而成就其自性差别。
若说"具差别者是心识而非经验"，则何谓心识？执著。何谓经验？体验。此二有何差别？具境相者无经验，其他则有经验。若无经验的相似是心识的特征，则其他相似也应成为心识。若有差别也应说明。
内在作用等也是其因相，或因非是了知支分故不应宣说，因为如是种类的极净等差别存在于其他。境的安立也以经验为究竟，无思维者如何能安立境相？否则将有过度推论。
说"声等之乐无差别而心识之乐有差别"仅是言说而已，因为这些互相矛盾。因此除了有思维外，并无差别的心识。
离彼自性之，
心识无所知故。
此可见为喜悦、沮丧等变化，一体多相唯一是经验，对此命名随意乐为。
若说"经验非现量而心识变化是现量"，对境受用是现量，若彼非现量，则如他人现量般，应成一切皆是现量。

།ཡུལ་ཡོད་པ་ལས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེའི་ལོངས་ སྤྱོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར།ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཅན་གྱི་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཡང་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པ་བཞིན་ནོ། །རྟགས་མ་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དེ།སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡུལ་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ན་ཐ་སྙད་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཡོད་པ་གཞན་ནི་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ བློ་གཞན་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་གཞན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་།།ལྕགས་གོང་དང་ནི་མེ་བཞིན་དུ། །འདྲེས་པས་རྣམ་དབྱེར་མེད་ཅེ་ན། །སེམས་པ་དང་ནི་ཞེན་པ་དག་ཐ་དད་ཀྱང་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་བསླད་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ ཏེ།ལྕགས་ཀྱི་གོང་བུ་དང་མེ་བཞིན་ཏེ། དེའི་གཟུགས་དང་རེག་པ་ནི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་དངོས་ཀུན་ལ། །ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་གཞག་ཉམས། །དོན་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲེས་པར་དོགས་པར་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེ་ བ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་དག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ེ་མའོ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་རྒྱུ་ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་།ཐ་དད་མེད་རིག་གཅིག་ཡིན་ན། །དེ་ལྟར་གང་ཡིན་དེ་ཐ་དད། །འགྲུབ་པར་འགྱུར་ དེ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་།།ཐ་དད་སྒྲུབ་བྱེད་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དཀར་སྡུག་ལ་སོགས་ཐ་དད་སྣང་། །ཐ་དད་མ་ཡིན་བློ་མྱོང་ནི། །ཐ་དད་མེད་སྣང་ཐ་དད་ན། །ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་རྟེན་ཅིང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །ལྕགས་ཀྱི་གོང་ བུ་ལ་ཡང་མེ་དང་འབྲེལ་བ་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་དོན་གཅིག་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི།རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་རྫས་དག་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མ་ཕྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རྫས་དེའི་རྒྱུན་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྡོག་ཅིང་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ ལྟོས་པ་ཅན་གྱི་གྲང་བའི་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་རྫས་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནང་ཡིན་ཞིང་མྱོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །འཇིགས་སོགས་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པ་ཡི་། །སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་སྣང་གྱུར་པའི། །ཤེས་ གང་སླུ་བ་ཅན་མིན་པ།།རྟོག་མེད་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མོ།

从境的存在也会成为对境的受用。其受用非现量，因差别未成立，虽有而与无无别故。有相者的受用也非受用，如同他人的受用。因相未成立故也不能由此成立，如前所说。
如是，当境的所缘是现量时，名言已圆满，故其他存在无义。又因见为一性故，于其他心识的体验也非他性。
若说："如铁丸与火，
混合无分别。"
思维与执著虽有差别，但因混合而染污故不能别别了知，如同铁丸与火，因其色与触是确定的。若如是：
于一切事物，
别异非异立皆坏。
因于一切所缘境无有定为一混合之疑，且乐与青等虽现为异相所缘，却非差别，哀哉！依何因而安立彼等差异与非差异？
若无异知是一，
如是彼为异，
应成非能立，
异成立不成。
白妙等现异，
非异心经验，
现无异为异，
依异与非异。
此为摄颂。
于铁丸，也是由与火相关而见如是生起的一义，并非因自性差别的实物混合而无分别。又因彼实物相续住因之相续断故而转变，且从依其所取的冷触等也生其他实物，因此乐等是内且是经验。
如怖等由修习，
力现为明显，
彼智非欺诳，
无分别现量。

།ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པས་གཟུང་བ་ངེས་པའི་དོན་རིགས་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བས་རྣམ་པར་གཞག་ནས་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རྫོགས་པ་ན། འཇིགས་པ་ལ་སོགས་ པ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་སྣང་ཞིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡུལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།འཕགས་པའི་བདེན་པ་མཐོང་བ་བཞིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁོ་བོས་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་ འཇིགས་མྱ་ངན་གྱིས་བརླམས་དང་།།ཆོམ་རྐུན་རྨི་སོགས་ཀྱིས་བསླད་པས། །ཡང་དག་མིན་པའང་མདུན་ན་ནི། །གནས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། །བསླད་པ་ཇི་བཞིན་གུས་པ་ནི། །སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པའི་ འདུ་ཤེས་ལ།།དེ་ལྟའི་འཇུག་པ་མ་མཐོང་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །གང་གང་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་གྱུར་པ། །སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན། །དེ་གསལ་མི་རྟོགས་བློ་འབྲས་བུ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་ སུ་བཅད་པའོ།།འདི་ལྟར་མི་སྡུག་པ་དང་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ལ་ཡང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམས་པའི་ སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྟོག་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན།གང་གི་ཕྱིར། རྣམ་རྟོག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ལ། །དོན་གསལ་སྣང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྣམ་པར་བསླད་པའི་བློ་ཡང་རུང་སྟེ་བརྗོད་པ་དང་འདྲེས་པའི་ཤེས་པ་ ཐམས་ཅད་ལ་ནི་དོན་གསལ་བ་ཉིད་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་འདི་ནི་གསལ་བར་སྣང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། རྨི་ལམ་ན་ཡང་དྲན་པ་སྟེ་། །དེ་འདྲའི་དོན་ལྡན་མི་དྲན་པར་། །གཉིད་ཀྱིས་བསླད་ པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དྲན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འབྱུང་ལ།དེ་དག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཅན་དུ་ནི་དྲན་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བསླད་པའམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། གསལ་ བར་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ ཀྱི་ཕྱིར།རྣམ་རྟོག་དངོས་མི་སྣང་ཕྱིར་དང་། །ཉེ་བར་བསླད་པ་སླུ་བའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་དངོས་པོ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་དེའི་སྣང་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྣང་བ་དངོས་པོ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བའོ།

瑜伽师以闻所生智所取的确定义理，由心所安立后修习，当其圆满时，如同恐怖等，明显显现且无分别、无颠倒的所缘者，也是现量。如同见圣谛，如我在《量论释》中所确立。
贪欲恐怖与忧恼，
盗贼梦等所染污，
非真实境现前住，
亦如实际而得见，
如染污般敬信者，
见修行极为明显，
于隐蔽境觉知中，
未见如是趣入故，
是故真实非真实，
何者极为修习已，
当修习圆满之时，
明显无分别智果。
此为中间偈颂。
如是，不净观和遍处地等非真实境，也许由修习力而成就明显显现和无分别。若问："虽由修习力明显显现，如何成为无分别？"因为：
分别随系中，
无有境明显。
即使是染污的心识，一切与言说相混的知识都无有境明显性故。因此具分别者不应明显显现。如是：
于梦中亦忆，
不忆如是义。
即使在睡眠所染者中也生起忆念体验的分别，但他们不忆念如是显现。因此，无论是染污或其他，分别都不能明显显现，而明显显现即是无分别。
若说："则因无分别故，明显显现的梦识应成现量"，这是不对的，因为已说"无错乱"故。因此：
因分别事不显现，
及近染污能欺诳，
说似现量有二种。
因为已说现量是事物显现，无彼则其显现坏失。分别不如是，因其显现与事物不相符故。因此是似现量。

།ཉེ་བར་བསླད་པ་ཡང་སྟེ། དབང་སྐྱེས་ཀྱང་། གཞན་ལས་དེས་ཁྱད་མེད་ཕྱིར རོ།།ཉེ་བར་བསླད་པ་གང་ཡིན་པ་འགའ་ཞིག་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་སླུ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་མཐུན་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་ ལྟར་སྣང་བའོ།།འདིས་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་འཁྲུལ་པ་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་ལ།དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དབང་པོ་གྱུར་ན་འགྱུར་བའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། རྟེན་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འདི་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ ན་སྦྲུལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ལྟར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང་ལྡོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་།དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང་ལྡོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་འདི་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་ ཀྱང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་དང་བཅས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུའོ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྡེ་ཚན་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་རྣམ་པར་བཅད་དེ། རབ་རིབ་ཀྱིས་མཚོན་པའི་བསླད་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བར་ གསུངས་སོ།།གཞན་དུ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཟླ་བ་གཉིས་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཚད་མ་འདིའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ནི་ ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ད་ནི་ཚད་མ་གང་ཞིག་ཡིན། །གང་ལས་བར་ཆད་མེད་པར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་འདིའི་དེ་ཉིད་འགྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་འདིའི་དོན་དང་འབྲེལ་བྱེད་པ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་མིན་པ་མེད། །དེ་ཕྱིར་ གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡིས་།།ཚད་མ་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཉིད། །གང་གི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གང་ལས་གང་འགྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་ ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་དུ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་གང་གིས་འདི་ནི་འདིའོ་ཞེས་ལས་སོ་སོ་ལས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་དགོས་སོ།

近染污者虽是根生，因与他者无差别故。某些近染污也是根生，因为与其他根生无差别故。此亦因能欺诳故，不与事物相符显现，故为似现量。由此也说明意识的染污。
有人说："如二月等错乱非根生。"这不对，因为根生以随顺有无为其相而住，此于此中也相同故，且因根转变则转变故，因为仅此是安立所依的理由故。若是意生错乱，则如蛇等错乱，即使有根的变化也应转变故，如是即使有根的变化也应转变故。因此此错乱虽是根生但非现量。
正因如此，为了说明具有特别遮除故，从分别类别中别别遮除，说以翳障为例的染污为似现量。另外，也说眼等微尘是显现为二月、青等识的因故。
复次，此量的果为何？是所量的了知。彼是智，彼亦是果故。今何者是量？从何无间隔了知所量，此之自性成就。于此，与此义相关者：
无非是境性，
故由了所量，
量即所量性。
因为能成立所成立故，一切并非能成立一切事，然而由何成何。于此，仅是体验故于一切事相同自性的知识，应成为由何于各别事分别"此是此"的彼自性。

།དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཡང་དབང་པོ་དང་དོན་དང་ཕྲད་པ་ལ་ སོགས་པ་རྒྱུ་རྣམས་ལ་བྱེ་བྲག་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།བྱེད་པའི་དེ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་དེའི་ ཁྱད་པར་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ།།ཡོད་ཀྱང་དེའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་དེའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་ལས་འདིའི་རྟོགས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདིའི་ལས་ལ་ངེས་པ་འདིར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་ནོ།།ཤེས་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་བ་འདི་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་ལ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཡང་དེ་ ལྟར་དོན་དང་འབྲེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དེ་ལ་ཉེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱིས་བྱས་པའི་ཉམས་སུ་མྱང་བའི་བྱེ་བྲག་གང་ལས་རྟོགས་པ་འདིར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཡོད་ པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་མི་སྟོན།དེ་ནི་འདིའོ་ཞེས་བསྟན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིའི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པས་འདི་ནི་འདིའི་ཡིན་གྱི་འདིའི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ལེགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་ པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ཡི་ལས་དང་འབྲེལ་མི་འགྲུབ། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་མིན། ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འཛིན་དེ་ནི། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །བྱེད་པས་རང་གི་ལས་ལ་ནི། །བྱེད་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་། །རང་ཉིད་བྱེད་པོ་མིན་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེར་གཞག་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།འདིས་ནི་དབང་པོ་དང་ཕྲད་པ་དང་། དོན་ལ་ལྟ་བ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ལས་དང་འབྲེལ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་དུ་མ་ཆོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་ པོ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།བྱེད་པ་པོ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ཡང་ཐ་མའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་འདི་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ན་ འདིའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་པོ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ།།དབང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

虽然非其自性的根、境相遇等诸因有差别，但于事的差别中无有自性差别的知识非能别别决定者，因为作用自性是所成立的因相故。若彼无差别，则其差别也不成立。虽有，但非其支分故非其作用。因此，由何自性差别而此了知是此，于此事成此决定者，即是能成立。
此知识与境的关系，除境相似外不可能于其他。根等虽以明暗等自差别而为能差别者，但不如是与境相关，因为于彼无近因故。
若说："由境所作的体验差别而成此了知，非由境相似。"今岂不显示有的自性？若说："不能显示'此是此'"，则由无决定了知此自性，而善安立"此是此者非此者"的事物。
因此：
由了所量之，
能立是所量性，
若能立他者，
不成与事关。
彼亦是彼性，
故果非异义，
执彼自性者，
以了境自性，
作用于自事，
似具能作者，
虽非自作者，
由彼力立故。
由此也遮除根相遇、见境和差别知，因为由彼不成与事关故，因为非无间隔故，因为能作者未成差别故。虽一切作者皆加于所成立，但此最后能差别者是最胜能成立故。虽有根等，当于各别境无差别时，此能差别者是作者。根是能差别，因为是一切识之因故。

།དོན་ལ་ལྟ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་དོན་ལ་ལྟ་དེ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་ པར་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་ན་ཁྱད་པར་གྱི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཞག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པ་འགལ་བའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཐ་དད་པ་ མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གཉིས་དག་དོན་མེད་དོ།།རྒྱུ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་ནི་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་བཀག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་ལ་ནི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པའི་ཆ་དག་ནི་རྣམ་ པར་གཞག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་གཅིག་པས་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཐ་སྙད་འདི་དངོས་པོ་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐ་དད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲད་ཀྱང་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་ཁྱད་པར་འདི་ནི་བློའི་སྣང་བས་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཚད་མར་རིགས་སོ། །དེ་ནས་གང་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་དོན་རིག་པ་འདི་གང་ཞིག་།མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་དོ། །མྱོང་ བ་ཡོད་པ་འདིའི་དོན་དེ་རིག་པ་ཡིན་པར་གང་གིས་སྐྱེས་པ་དང་འདྲ་བ་དག་གིས་སོ།།འོ་ན་ནི་ཡུལ་མཚུངས་པའི་ཤེས་པ་དེ་མ་ཐག་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ད་འདིས་གང་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་། ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་འདོད་ པ་མ་ཡིན་ནམ།འདི་བལྟས་པའམ་མཉན་ནོ་ཞེས་མཐོང་བའམ་ཐོས་པ་དག་ལས་གང་ལ་ངེས་པའི་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ནི་དེའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་དེའི་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེས་དེ་དག་གི་ཉེ་བ་དེ་ཉིད་དཔྱོད་ པ་མ་ཡིན་ནམ།ལྟ་བ་པོའི་ངེས་པ་འདི་ནི་དེ་དག་གི་འབྲེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ནི་དེར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་འདྲ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྣང་བ་རགས་པའི་རྣམ་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོ་བ་རྣམས་ལ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་འདི་ཡང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་མང་པོའི་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་ནི་དུ་མ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མང་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་ རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ།

见境也不是，因为非其自性且其见境自身未成故。如是，若未作境的差别，则差别知与无差别无异故不成安立，且所成立与能成立二者境不同相违故。若无境差异，则二者无义。无因差异者也遮止次第生。于同时生中，无有所成立与能成立性。知识诸分由依安立故是所成立与能成立事。
若说："因无事物差异，所成立与能成立一故相违。"不然，因许法差异故。此言说不住于事物，因为虽无事物差异，由功能差别见安立差异故。相遇也是量，因为虽以一切自性相遇，唯了知某些法故。虽彼无差别，但此差别由心显现所作故，唯彼应理为量。
其次，此量果知境为何？即是现量所成的了知。由有经验此境之了知，是由何生及相似者。若尔，则同境之无间识成为境。那么此经验何者？我等岂不也欲随顺了知此理？
若说："由见闻等而成决定知者，即是其经验。"岂不正在观察彼等之近性即是如何为其见？此见者决定依彼等关系而成，无彼则不成。识也非与境相似，因为于彼显现粗相于各别微尘中无故。
此住于识者亦因是一故，说"于诸多自性聚亦如是显现"也不应理，因为一自性与多相违故。于诸多中亦无如是相故，彼等非相似。

།ཡུལ་རགས་པ་གཅིག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ལག་པ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་གཡོ་ན་ཐམས་ཅད་གཡོ་བར་འགྱུར་རོ། །མི་གཡོ་ན་ཡང་གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བ་དག་སོ་སོར་གྲུབ་པར་ཐལ་ བར་འགྱུར་ཏེ།རས་དང་ཆུ་བཞིན་ནོ། །གཅིག་བསྒྲིབས་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་བསྒྲིབས་པར་ཐལ་ཏེ། ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ནི་འགའ་ཡང་མ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་མ་ཚང་བ་མེད་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡན་ལག་བསྒྲིབས་ཀྱི་ ཡན་ལག་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཕྱེད་བསྒྲིབས་ཀྱང་མ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་འདི་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་ཐལ་ལོ། །ཡན་ལག་གི་སྒོ་ནས་དེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་མ་མཐོང་བ་ལ་དེ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་ པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཅིག་ཅར་མཐོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འདི་མི་མཐོང་བར་ཐལ་ལོ། །ཡན་ལག་ཅུང་ཟད་གཅིག་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ནི་ཡན་ལག་ཅུང་ཟད་གཅིག་མཐོང་ བ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རངས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ།།གཅིག་ཁ་བསྒྱུར་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཁ་བསྒྱུར་བའམ་མ་བསྒྱུར་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡན་ལག་ཁ་བསྒྱུར་ན་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་ཁ་མ་བསྒྱུར་བའི་ཕྱིར། བསྒྱུར་བ་དང་མ་བསྒྱུར་བར་ སྣང་བར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཤེས་པ་ལ་འདྲ་བར་བྱེད་པའི་དོན་གཅིག་པུ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བློ་ཡིས་ཉམས་མྱོང་བྱ་གཞན་མེད། །དེ་ཡི་མྱོང་བ་གཞན་ཡོད་མིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར།།དེ་ནི་དེ་ལྟར་རང་ཉིད་བསལ། །ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར། །འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ལ། འདིའི་ཡང་འགའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་བློའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞན་འགའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ ཡིན་པ་དེས་ན་བདག་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དེ།གསལ་བ་བཞིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་ པའི་ཐ་དད་བཞིན།།གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་གཞག་བྱས་པ། །དེ་ཚེ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྩད་བྱ་མིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།

粗大境一亦非如是显现，因为若一手等动则一切应动。若不动，则动与不动应各别成立，如布与水。若遮一则一切应遮，因为无差别故。或者因全无遮蔽故应见无缺。
若说："遮支分而非有支。"则虽遮一半，因未遮故应如前见。若说："由支分门见彼，故不见支分则不了知彼。"不然，因无差别故应于一切相不了知。又因不能同时见一切支分故，应一切时不见此。若见少许一支分，则见少许一支分时亦应如是见全体。若转一方向，则应了知一切转向或未转向。若转支分，因有支未转故，应显现为转与未转。
因此，于识中作相似的一境皆不存在。正因如此：
心无他所经，
彼无他经验，
因无所取执，
如是自遮除。
因遮境相故，
无一为所经，
此亦非某者，
因无取执相。
因此，经验唯是心性，彼亦非某他。此现前别别了知性亦唯是彼性。因是彼性故，自极明了，故说自明了，如明了。所谓经验青等，即是经验其自体性。
无所知能知相，
如发等识异，
何时分取执，
相为染污性，
如错乱所见，
如是此安立，
尔时于具有，
取执相勿诘。

།དེ་ཚེ་གཞན་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་ཉིད་རིག་པ་འབྲས་བུར་འདོད་། །གང་དག་གི་བློ་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་སྐྱེ་བ་དེ་དག་ལ་ནི་རིག་པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། རང རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ།དེའི་རྟོགས་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་འདོད་པའི་རྣམ་པའམ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་གྱུར་ན་། འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ ནོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འབྲས་བུར་རིགས་སོ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ནི་དུ་མར་རྣམ་ པར་རིག་པ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་གཅིག་གི་ཡིད་དུ་འོང་ལ་གཞན་གྱི་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པར་སྣང་བ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི་དབང་པོའི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་འཆི་ ལྟས་ལ་སོགས་ཚེ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་།གཞན་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱིས་དབང་པོ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་མི་བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ དོན་རྟོགས་པ་ནི་རང་རིག་པ་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་ནོ།།འདིའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གནས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་ ལས་འདི་ནི་དོན་རིག་པ་ཡིན་པར་བལྟའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དང་། ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་སེམས་པ་ཡིན་ན་ནི། །དོན་རིག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་ཉིད་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད། །དེ་དང་འདྲ་བའམ་ གཞན་འདྲའང་རུང་།།ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡི། །རྒྱུ་ནི་དོན་ཡང་ཡིན་པས་ན། །དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། །དོན་དངོས་མེད་པར་སྣང་ཅན་དེ་། །ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན་ཞེ་ན་བདེན། །ངས་ཀྱང་དེ་འདྲ་ མི་ཤེས་སོ།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ན་འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གནས་ཤེ་ན། འདི་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནི་མ་ ཡིན་ནོ།།ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་དང་ནང་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ན་མཚོན་པར་འགྱུར་རོ།

尔时因无他知，许自知为果。对于生起显现所取能取相的诸心，因无他所知故，自知为果，因其了知是其体性故。因为若彼经验成为可欲相或不可欲相，则别别了知可欲与不可欲境。
虽有外境，因如自知而成就义故，唯彼应理为果。非如实安立境体性，因一切识应成一相故。相是多种分别，因见同一自性于一者可意而于他者不可意故。
若说："显现可欲不可欲是分别而非根识。"不然，因于彼亦见死相等无间隔故，又因由无差别声香味等差别，诸有情差别以根性生乐不乐故。因此，了知境唯是自知性。此能立是境相，因如其相而此显现故。住于境因是自知性故，虽是自知，然由果观此是知境。正因如此，量果境亦非差异。
若思维自性，
因知境彼性，
说自知为果，
与彼似或他似。
如是显现识，
因境亦是因，
许境为所量，
如某相一般。
无实境显者，
云何取境真，
我亦不知彼。
若无外境，则云何安立量所量果？对此已说此安立如其显现而非如实。当某境相与内遍断生为自知性时成为表征。

།དེ་ལ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་མཚོན་པ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ ནོ།།བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་རྣམས། །ཐ་དད་བཅས་བཞིན་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དཔེར་ན་དབང་པོ་སྔགས་སོགས་ཀྱིས། །བསླད་པ་རྣམས་ལ་འཇིམ་དུམ་སོགས། ། དེ་ཡི་གཟུགས་དང་བྲལ་ན་ཡང་། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བ་བཞིན། །མིག་མ་བསླད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །དེ་དག་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་ཐག་རིང་མྱ་ངམ་ན། །ཆུང་ངུ་ཆེན་པོར་སྣང་བ་བཞིན། །གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་རྣམས། །ཡོད པ་མིན་ཡང་གཞལ་བྱ་དང་།།འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུར་གནས་པ་འདི། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བྱས། །གཞན་དུ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ལ། །རང་བཞིན་དུ་མར་སྣང་བ་ཡི། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་བདེན་འགྱུར་ཏེ། །གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཉམས་ཕྱིར་དང་། །གཞན་ གྱིས་གཞན་ཉིད་ཉམས་ཕྱིར་རོ།།དངོས་མཐོང་མེད་ཕྱིར་གཅིག་མ་ཡིན། །བློ་དངོས་ཐ་དད་མི་མཐོང་བས། །ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར། །གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་དེ་དངོས་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ། །གཅིག་དང་ དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད།།ཆོས་མཐུན་པ་ནི་མཐོང་བ་ལས། །དེ་བདག་མིན་ལ་དེ་བདག་ཏུ། །ཞེན་པ་ཡིས་ནི་འཇིག་རྟེན་ན། །འཁྲུལ་སྐྱེ་འདིར་ནི་དེ་མེད་དེ། །འགྲོ་བ་འདི་ལ་དེའི་བདག་ཉིད། །གཅིག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡོད་ན་ནང་གི་ནི། །བསླད་པ་ ལས་བྱུང་གང་ཡིན་དེ།།ཉེས་པས་བསྐྱེད་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་འགྱུར་ཏེ། །ཆོས་མཐུན་མཐོང་སོགས་ཅན་ཉིད་ལ། །ལྟོས་མེད་རབ་རིབ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །འདི་རྣམ་ པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཅི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ཉིད་ཅི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན།འདི་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །སྔོ་ དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན།།གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ཡང་སྔོན་པོ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་དོན་གཞན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་དག་ལས་རྣམ་པ་གཅིག་མ་དམིགས་ན་གཞན་ དམིགས་པ་མེད་དོ།།རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་འདི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

于此量、所量、果之安立唯如其表征。虽心体无别，由颠倒见故，所取能取了知等，似有差别而了知，如根咒等所染者，于瓦片等虽离其形，然显现为异相。由未染眼者不如是见故，如远荒野中小显大般。
所取能取了知等，虽非有，然此住于所量、能量、果，如其显现而作。否则，于一体性显现多自性相，云何为真？因一性坏故，由他坏他性故。因无见实故非一，因不见心体差异故定无差别。若观察事物，于胜义中无彼事，因于彼等无一多自性故。
由见法同故，于非彼体执为彼体，世间生迷乱。此中无彼，因于此世间不见彼体一故。若彼亦有，则由内染所生者，因过失所生故，自性显为颠倒，如于具法同见等，无待如翳等。此为中间偈颂。
若此唯是唯识，则量等安立云何如其显现？云何成就彼性？对此已说因不具所取能取相故。
由定同所缘，
青与彼识非他。
因为虽显现差异，然青非异于经验之他性，因彼等定同所缘故，如二月等。此等若不见一相则不见他。于自性差异者此不应理，因无关系因故。

།གཟུགས་དང་སྣང་བ་དག་ལ་ནི་དེའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་དམ། དབང་པོ་རུང་བར་བསྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་མེད་པར་གཟུགས་ དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལས་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་བར་ཆད་མེད་པའི་གཟུགས་དང་ལྷན་ཅིག་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་སྣང་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྣང་བ་མེད་པའི་གཟུགས་ཀྱང་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་ བྲག་འགའ་ཞིག་གིས་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ནི་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་དང་རིག་པ་དག་ངེས་པ་ཉིད་དོ།།ཐ་དད་པ་ལ་ནི་དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུར་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར། སྔར་ དམིགས་ལ་རིག་པ་ནི་ཕྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དམིགས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། །དེ་མཐོང་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཡུལ་ཡོད་པས་ནི་ཡུལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་དམིགས་པ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་ཚད་མ་དང་མི་ལྡན་པས་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པར་ མི་འགྱུར་རོ།།དེ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན་དོན་རབ་ཏུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཡོད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རིག་པ་འགའ་ཡང་མི་དམིགས་ན་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་ པ་གཞན་གྱི་དམིགས་སོ་ཞེ་ན།རེ་ཞིག་ཡུལ་དེ་རང་དམིགས་པའི་ཚེ་ན་ནི་སྒྲུབ་པར་མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་ལ། གཞན་དམིགས་པའི་དུས་སུ་ནི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དམིགས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་ནི་མ་གྲུབ་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གཞན་གྱི་ཚེ་ན་ནི་གྲུབ་པོ་ཞེས་ལེགས་པར་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་སོ། །རིག་པ་ ཡང་གཞན་གྱིས་དམིགས་ལ་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་ན་ནི་རིག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་།།དེའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་དམིགས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ལ་སྡོད་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་འདིས་དོན་འགའ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་མ་གྲུབ་ན་ ཐམས་ཅད་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལོང་བ་དང་ལྐུགས་པར་འགྱུར་རོ། །འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅིག་ཅར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡང་དེ་ བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ།བྱེ་བྲག་གི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པ་འགྲུབ་སྟེ། གཅིག་གི་བྱ་བ་ལ་རིག་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གསལ་བའོ།

于色与光明，有能生其识之相或能生根适宜之相的关系故，无光明则不能缘色，因果果不离因故。因光明是与无障碍色同取之相故成为所取。或因见某光明故，及因某类有情见无光明之色故，彼等无定同所缘，而青相与了知定然。
于差异者非彼了知，如青与黄。若说："境住为识之近因故，先缘后了知。"若缘非现前，则不成彼见。非由境有而缘境，而是由有其所缘故。彼亦因无量故，不起有因之言说。若彼不成就，则因义不成就故一切将灭。虽有，于未成就者不见有之言说故。
因此，若全不见了知，则无少许能了知。若说："由他了知所见。"且于境自缘时不成立故不成，于他缘时虽见因已成故，尔时不成，而颠倒于他时成立，如是善作言说。若了知亦由他见而彼未成，则因非了知之能立故，随他所见。
因此，若住于究竟所缘，则此人不能了知任何义，因一不成则一切不成故。又因一切所缘生无究竟故，世间将成盲哑。若于某处究竟，则因同时见其自体与境相故，他亦应如是，因无差别因故。
因此成就定同所缘，因于一作用不应了知故，因彼无差别故。了知亦因是彼体性故如是明了。

།དེ་ གཞན་འགའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།བདག་ཉིད་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ནི་དོན་གཞན་དུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་གསལ་བའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་བདག་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ན་ཡང་རང་དང་གཞན་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ།གསལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་རང་རིག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདོད་དེ། དེ་ལས་དེའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་སོགས་ཚོར་བཞིན། །དེར་བདག་ཡུལ་དུ་ བཞག་པ་ན།།གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་འབྲས་གནས་པ། །འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། །དེ་ལའང་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་དག་རང་བདག་མྱོང་བར་རུང་། །དེ་ཕྱིར་རུང་ཉིད་དེ་ཚད་བདག་།གཞལ་བྱ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན། །འཛིན་ པ་ཡི་ནི་རྣམ་པ་དང་།།བདག་ལ་རུང་བར་བརྗོད་པ་ཡིས། །ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཚང་མ་རང་བདག་རིག་པར་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ཕྱིར་སྣང་དོན་བློ་དེ་དག་།ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་མིན། །ལྷན་ཅིག་དམིགས་ པ་དང་རིག་པ་དག་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་དང་དེ་རིག་པ་དག་ཐ་དད་མེད་པར་གྲུབ་པོ།།དེས་ན་བློ་ནི་ཚུལ་གཉིས་པ། དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དག་གིས་བློ་ཚུལ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བའི་ཡུལ་གྱིས་རྣམ་པ་བློ་ལ་ཐ་ མི་དད་ན།དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། ཕྱི་རོལ་ལྡོག་པ་ལས་གྲུབ་འགྱུར། །ནུས་པའི་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་གཞན་མ་ཚང་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཕྱིའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་འགའ་ཞིག་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་ མེད་པས་འབྲས་བུ་ལྡོག་པར་མི་སྨྲ་ན་ནི་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་བཟློག་པ་ན་བསླད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་ཇི་ལྟར་སྨྲ་སྟེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཉེ་བར་བསླད་པའི་བག་ཆགས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་མཁས་པས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལ་ ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་མཐོང་བས་གཅིག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ།གཞན་ནི་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་མི་འབྲལ་བར་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་ཐ་སྙད་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འདིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་རང་བཞིན་བརྗོད་ པ་ཡིན་ནོ་།།འདི་ལ་ཡང་ཕ་རོལ་རྨོངས་པས་འཇིག་རྟེན་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་གོམས་པར་བྱས་པས་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པས་དབེན་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དོ།

彼非某他，如自体了知。因此，彼非了知为异义，若青等经验非异义，则因成为彼体性而如是明了故，成为青等经验。因是彼体性故，如是显现时亦成能明自他，如明了。因此，许能取相为自知之能立，因由彼安立彼事故。
如贪等受般，
于彼立自境，
所量能量果，
此当遍配合。
于彼亦因是经验体性故，
彼等应自体经验，
故应性即量体，
所量自知为果。
由说能取相，
及说自应性，
遍断之体性，
说一切自体了知。
因此显境彼等识，虽有外境非差异。由同所缘及了知，虽有外境，成立青等显现与彼了知无差异。故识有二相，因此由境与识自性成立识有二相。
若显现境之相于识无差异，则云何知有异彼者？由外境遮遣而成。虽有能力因他，若不生果识，则显示缺他因，彼即外境。若此中有者不说由无取差别故果遮遣，则应成。
若说："遮遣一切识之境时，云何说染污与其他？因无差别故。"由无间染污习气之过，见愚者亦不可信言说，故说一非量，他因习气坚固故，随逐不离轮回尽际，于言说无欺故，此是量。此说一切言说量之自性。于此亦因迷惑他方而欺世间故。由修习思所生慧，现证离迷乱、无垢、不退之胜义量。

། དེ་ཡང་ཆ་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའོ།། །།རྗེས་དཔག་རྣམ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་ནོ། །ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་མ་ཡིན་པའི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ མ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མི་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འཇུག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་རྟགས་ཅན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རྟགས་འདི་སྒྲས་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ་མཚན་ཉིད་གཞན་བརྗོད་པར་བྱར་མེད་པའི་ ཕྱིར་ཏེ།གང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བ་དེ་གང་དང་འབྲེལ་བ་དེ་ཤེས་པ་ལ་དེ་དེས་དེ་ཉིད་དུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གོ་བར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པས་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་ངག་གི་ཚུལ་བསྟན་པར་བྱས་པ་ཉིད་ དེ།གཞན་དུ་བརྗོད་ན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གང་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་ཚིག་ཤེས་པ་དེ་དག་ནི་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འདི་ནི་བྱིས་ པས་རྟོགས་པའི་རྒྱུར་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་གིས་སྨྲ་བ་མཐོང་སྟེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉེ་བར་རྟོགས་པ་དང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ཟློས་ པའི་ཚིག་དག་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ། རང་དོན་ནི། ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ལས་དོན་མཐོང་ཡིན། མཚན་ཉིད་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་འབྲས་ བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ།།དེ་ནི་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་ཕྱིར། །འཁྲུལ་ཀྱང་འབྲེལ་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད། །རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་བ་དེ་ལ་ མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ལྟར་རང་བཞིན་ནམ་འབྲས་བུ་ནི་ངོ་བོ་རྒྱུ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། བདག་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་དག་མེད་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའམ། དེ་ ལས་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་མཐོང་བ་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་དོ།

此仅示其分。现量抉择入门品第一。
比量有二：自比量与他比量。因是知与说之自性故，非为非他之了知因。若说："因无差别故，声不应别说。"不然，因趣入差别故。义能令具相了知，此相由声。不然，因无可说他相故。若于某处见彼，与彼相关者，由彼于彼了知令知为彼性，是为事物了知。如是由说能令了知相，显示欲令了知之语言方式，若异说则不显能令了知之法故。
若说："如所知义之语知，为令了知故亦不待他示。"虽如是为真，然此是为愚者了知之因而作。虽如实了知事物，然见说不遍法及遮遣，因不说无则不生故，及由近了知、所立、重复语结合故。
其中，自比量：由三相因见义。从具三相因了知所比度者，是为自比量。此果分别如现量应知。彼虽于非彼执为彼故错乱，然由关联故是量。因于无义自显现执为义而趣入故虽错乱，然于与义关联彼不错乱故是量。
如是自性或果无体则无因，因无差别故及因自体成就故。如是若无彼等，则无从彼生之知或从彼生之体性与因了知。如是若有显现事物，则不可能遮遣具无缺他因之见。

།སྣང་བ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ རོ།།འདི་ལྟར་དངོས་གང་ཇི་ལྟ་བ། །དེ་ནི་དེ་འདྲའི་རྟགས་སེམས་ཀྱིས། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་ཡི། །དངོས་ལས་ངེས་བསྐྱེད་རྟགས་ཅན་བློ། །དེ་ལྟར་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་བློ། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ནི་དངོས་པོ་དང་། །འབྲེལ་ཕྱིར་དེར་སྣང་བ་ཡིས་ནི། ། སྟོང་ཡང་སླུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན། །དེ་དངོས་སླུ་བྱེད་ཉིད་མིན་ཡང་། །དེ་ཡི་ངོ་བོས་སྟོང་དེ་ལ། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་། །འཁྲུལ་པར་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་ཡིན། །ནོར་བུ་སྒྲོན་མེའི་འོད་དག་ལ། །ནོར་བུ་བློ་ཡིས་མངོན་རྒྱུག་པ། །ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད། །དེ་བཞིན་རྗེས་དཔག་དེར་སྣང་དག་།ཇི་བཞིན་དོན་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་། །དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་འབྲེལ་པས། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་།ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ དཔག་པའི།།ཚད་མ་གཉི་ག་དངོས་པོ་ཡི། །ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔྱོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཤེས་ནས་ཇི་ལྟར་འོས་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་ པས་ཡིན་གྱི་ཞེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་འགགས་ཀྱང་དེ་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་ཀྱང་དོན་ཅུང་ཟད་འགྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་ཀྱང་སྤྱི་ནི་དོན་མ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ནི་འདིའི་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོའི་རྟགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་སྣང་བ་ཐ་དད་པས། །གཅིག་ལ་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། །དོན་གྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་ཡིན། །ཕན་ཚུན་རྣམ་པ་མི་མཐུན་པ་དེ་དག་ ནི་གཅིག་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ཚད་མའི་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་བཤད་ཀྱི་ཚད་མའི་བྱ་བའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་འདིར་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཉིད་དུ་བལྟའི། ཡུལ་དུ་མ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ བཞིན་དུ་དེའི་སྣང་བ་རང་གི་ཡུལ་དུ་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་།སྤྱི་ཡང་དངོས་པོ་ལས་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

彼显现本身无有义，因由现量见为他故。如是：
何等事物如其性，
彼由如是相心为因，
从彼如是事物性，
定生具相之知觉。
如是因相与具相知，
由其相续与事物，
相关故虽空彼显，
然非能欺。
虽彼事非能欺，
于空彼体性者，
由执彼体性故，
安立为错乱。
如于宝灯光明，
心趣现为宝者，
虽同为颠倒知，
然于作用有异。
如是比量彼显现，
虽非如实具义性，
由随系于作用，
安立为量性。
因此，现量与比量二量皆为事物境者，因观察是具作用境者故。稍作遍思维前行，是由知苦乐能立而欲如理成办，非由执著。比量显现本身非能成办义，因能成办义之事虽灭而彼不灭故，及由彼亦无少许义成就故。因此，共相虽有非是义。由此于事物自性不欺性是此之量。因亦待与彼关联之事物相故。
阿阇黎说：由显现差异，于一不应理故，说义差别。彼等互违相者，应为一性。因此，说量境由所缘境差异而异，非由量作用境差异。此中差异者，当视为遮无差异，非境多性，因如现量，彼显现不随顺自境之随行遮遣故，及共相亦不可说异于事物故，比量分别无境故。

།གལ་ཏེ་གཉིས་ཀའི་ཚད་མའི་ཡུལ་ དངོས་པོ་ཡིན་ན།ད་ནི་ཇི་ལྟར་རྟགས་ལས་སྤྱི་རྟོགས་ལ། །གཞན་ལས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་བཞིན་རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པའི། །དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་རབ་སྒྲུབ་ཕྱིར། །རྟགས་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད་དེ། །ཁྱད་པར་གནས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པ་གང་དང་ ལྡན་པའི་དོན་ཤེས་པར་འདོད་པས་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཙམ་རྟགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད་དེ།དེ་ལས་ཐ་དད་པ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ཡོད་པ་བསྐལ་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་། །རྟགས་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་དང་།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིག་ཤོས་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་འཛིན་པས་དབེན་པས་ན་སོ་སོར་གནས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རང་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་གཞན་ལ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ལ་མི་སླུ་བར་ནི་གཉི་ག་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །ཚུལ་གསུམ་པ་ནི། རྗེས་དཔག་བྱ་དང་དེ་མཚུངས་པ། །ཡོད་དང་མེད་ལ་མེད་པར་ནི། །ངེས་པ། རྗེས་སུ་དབབ་པར་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཤེས་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་དེ། དེ་ལ་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མཐོང་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་དང་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་ཡང་ངོ་། །ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་གཞན་ན་ཡོད་པར་འགལ་ལ། ཁྱད་པར་དུ་མི་བྱེད་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ ན།མ་ཡིན་ཏེ་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་ཐ་དད་པར། །བྱེད་པས་མི་ལྡན་པ་དང་ནི། །གཞན་པ་དག་དང་ལྡན་པ་དང་། །གཏམ་མི་ལྡན་ཉིད་རྣམ་གཅོད་བྱེད། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དག་དང་། ། བྱ་བ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་བརྗོད། །དེ་སྦྱར་མེད་ཀྱང་བརྗོད་འདོད་ལས། །དེ་ཡི་དོན་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་ངག་འབྲས་རྣམ་གཅོད་ཕྱིར། །དཔེར་ན་ནག་པ་འཕོང་སྐྱེན་པའམ། །སྲིད་སྒྲུབ་འཕོང་སྐྱེན་ཞེས་བྱའམ། །སྔོན་པོ་མཚོ་སྐྱེས་འགྱུར་ཉིད་བཞིན། །དེར ཡང་ཟླ་པོ་རྣམ་གཅོད་པའི།།དོན་རྣམས་ལ་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟར་གྲགས་དང་ནུས་པ་དང་། །སྒྲ་ནི་བརྗོད་འདོད་རྗེས་འབྲང་ཕྱིར། །དེས་ན་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་པ་། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་སྐྱོན་རྟེན་ མིན།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ།

若二量之境皆为事物，则今云何由相了知共相，由他了知自相耶？说：
如是于自性遮遣，
唯为成立事物故，
说因具共相境者，
因无差别住故。
由欲知具何用义，从彼遮遣异之唯义由因安立故，说为共相境者，因无异彼住故，非由事物有隔故。因相了知亦如是故，及待随行故。他者离执异差别故，为别住自性相故，是自相境者，因由自了知义故。支分他了知非如是，因于彼无能力故。二者于义不欺相等故，量是事物境性。
三相者：于所比及同彼，有无皆无之决定。此中所比度者，是具欲知差别之有法，于彼由现量或比量所见。如是于同彼性亦尔。若说："由有法差别于他有相违，若不差别则非所比法。"不然，因由遮无具而差别故。
法之语助差异，
由作则遮无具，
及异者具相，
及遮说无具。
差别所差别，
及与作用俱说，
虽无彼结合由说欲，
当了知彼义。
因语果遮遣故，
如说黑善射，
或说悉地善射，
或如青莲成。
于彼亦了知，
遮对之诸义，
如是由名闻力，
及声随说欲。
故遮无具者，
是有法法差别，
彼差别具法，
非无随行过依。

།གཞན་ཡང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ཁྱད་པར་ཡིན་ན་གཅིག་དེར་འགྱུར་ན། གཞན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དང་འབྲེལ་པའི་ཚིག་ཕྲད་དང་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ངེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམ་ པར་བཅད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ལ་ཞེས་ངེས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ལ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དགག་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྡུད་པའི་ངེས་པར་གཟུང་བས་ནི་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། དང་པོ་རང་ལ་བུ་གཉིས་སྐྱེས་འགྱུར་ཏེ། ན་ར་དང་ནི་སྲེད་མེད་བུ་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་རིགས་མཐུན་པ་ལ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་དེའི་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཚུལ་གསུམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།ཐ་མར་སྨོས་པའི ངེས་པ་ཉིད་ནི་ཚུལ་གསུམ་ག་ལ་བལྟའོ་།།དོན་གཞན་དང་རང་བཞིན་དག་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་གྲུབ་ན་བལྟར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་མི་དམིགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ནོ།།མི་དམིགས་པ་ཡང་བཟློག་པ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ལྡོག་པ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ལྡོག་པ་འགྲུབ་མོད་ཀྱི་། མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། གཞན་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། འགལ་བ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་གཞན་ལ་ཡོད་པ་འགོག་པར་དོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །འགལ་བ་ལ་འགོག་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལ་འགོག་ན་ནི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ན། གང་གིས་དེ་ཁོ་ན་ལས་ལྡོག་པའི ཕྱིར་མེས་དྲོ་བ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་དང་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་འགལ་བ་ཁོ་ན་དེ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ།འོན་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ལ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་གསུམ་པ་འདི་མི་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ རོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱར་བས་ཀྱང་དོན་གྱིས་གོ་བ་གཉིས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཀྱང་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

复次，若由遮具为差别，则一成彼，他即非彼，且差别、所差别及关联语助亦应无差别。由此于所立法亦当决定差别与所差别事。故虽有差别非无随行。如是虽共相为所立，然于已成非能立，因已成遮无具故。
若说："由说'于同彼性'为简别故，应无有法。"不然，因为遮他义故。于彼摄集已成有之简别是遮他，如说："初生二子于自，即那罗与无爱子。"
于所立及同类有之因，于无彼无即第三相，彼亦是决定。最后所说决定应视为通三相。
异义与自性，若成生起及唯彼随系，则由可见境之因与遍作性不得而成，非由他成，此为其义。不得亦是于返者现量趣入遮遣决定。虽由"于同彼性有"成遮遣，然说"于无无"是为决定唯于无无，非于异者，亦非于相违，如是说。
于彼由不可能故，无疑遮于他法有。若唯于彼遮相违亦成过失，则由唯从彼遮遣故不应由火了知暖，由说"唯于同彼有"，相违非唯非同彼，然是从同彼遮遣。故此无过失，此第三相不说即应理。
由随行与遮遣二者，以具决定遍之理结合，亦由义了知第二，为显示结合义故无过。因此虽一亦成结合。

།གལ་ ཏེ་མཉན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལྡོག་པ་ཡིན་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་འགའ་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ ཕྱིར་ཏེ།བྱས་པ་ཉིད་ལས་མི་རྟག་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཆོས་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡོད་པར་དོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་ པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ལྡོག་པའི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གོ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ་། །དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྟགས་ ཚུལ་གཉིས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཚུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་ངག་གཅིག་གིས་ཀྱང་བསྟན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་ཀྱི། ཚུལ་བསྡུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ། ཡང་ན་དོན་གྱིས་གོ་བས་གང་ཡང་རུང་ བས་གཉིས་ཀ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ།།གཞན་དག་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མི་འགྲུབ་སྟེ་། མེད་པ་ནི་གཞི་ལ་སོགས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེའོ། ། རེ་ཞིག་ཕྱུགས་དག་ཀྱང་གང་མི་རིག་པ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་མི་སྤྱོད་ན་འདི་ནི་ཕྱུགས་པས་ཀྱང་ ཕྱུགས་ཡིན་ནོ།།ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སྨོད་པའི་ཕྱིར་ན་བདག་ཉིད་མི་ཤེས་པ་གཞན་ཅི་ཡོད། འདི་ལྡོག་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ལ་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པར་སྟོན་ཅིང་གཞན་དག་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གསལ་བར་རྒྱལ་པོའི་ཆོས་ལུགས་ཡིན་ ནོ།།བདག་ཉིད་མི་སྨྲ་ན་ནི་གཞན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ལ། སྨྲ་ན་ཡང་སྐྱོན་འདི་སྤང་བར་མི་ནུས་སོ། །མེད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མི་འགོག་ན་སྒྲུབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若说："虽遮所闻性非能了知性。"不然，因无遮遣故。所闻性于任何皆不遮遣，因成疑故。具遮遣者无疑故，如由所作性于无常性。事物法与一切事物遮遣相违故。故由有疑即成疑。因未见随行说具遮遣。如是遮遣相非能了知，能了知者已说。彼亦不能显示无随行，因见彼体性及因事能立故。
若说："则因成二相。"不然，因随行与遮遣二相异故。由一语亦能显示彼等故，摄略说结合，非摄略相。如是说："或由义了知，以任一显二故。"
他说："于无无性不成，因无于基等不应理故。"暂且，畜生亦于所不知见时不行，此较畜生更为畜生。因诽谤大中大故，岂有不知自性他者？此遮遣义显示语即显无不应安立，及遮他故，此显然是王之法规。
若不说自性则不能了知他，若说亦不能离此过。若不遮无之因则得能立，因彼相即是从无事遮遣故。

།མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་མེད་དོ་ཞེས་ ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་རེ་ཞིག་ཇི་ལྟར་འདོད།དངོས་ཡོད་མེད་ལའང་ཡོད་ཡིན་ལ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཡོད་མིན་ཞེས། །བླུན་པོ་ཡི་ནི་སྤྱོད་ལ་ལྟོས། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་ལྡོག་མེད་ན། །གཏན་ཚིགས་འཇུག་པར་འདོད་དམ་ཅི། །དེ་ཡང་མིན་ན་འདི་ཉིད་ནི། །དགག་ཡིན་ལྡོག་པ་ཅི་སྟེ་འགོག་།སྒྲུབ་ དང་དགག་པ་མ་གཏོགས་པ།།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཐ་སྙད་གཞན། །ཡོད་མིན་དེ་ཡང་མེད་པ་ལ། །མེད་ཕྱིར་འདི་ལ་མི་སྨྲ་འཐོབ། །ཡོད་པ་རྣམས་ལ་དགག་པ་མེད། །དེ་ནི་མེད་པ་ལའང་ཡོད་པ་མིན། །རིགས་པ་འདི་ཡིས་འགྲོ་བ་ལ། །དགག་པའི་དོན་ནི་མེད་པར་ འགྱུར།།གལ་ཏེ་ཡུལ་དུས་འགོག་ཅེ་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་ཡོད་དེ་ལྟར་ནི། །མི་འགོག་ཇི་ལྟར་དེ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་ཡང་ནི་འགོག་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དངོས་དངོས་མེད་བརྟེན་པ། །ཕྱི་རོལ་རྟེན་མིན་སྒྲ་དོན་ལ། །བརྟེན་ནས་འདིར་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་། །དགག་པ་ཐམས་ཅད་ འདོད་པ་ཡིན།།དེ་འདྲ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་དེ། །དེ་དག་དང་ནི་འབྲེལ་བར་སྣང་། །དེ་ཡང་སྒྲ་འཇུག་པ་ཉིད་ཕྱིར། །ཡོད་ཅེས་ཐ་སྙད་བརྟེན་པར་འདོད། །དེ་ལྟ་མིན་ན་དོན་རྣམས་ཀྱིས། །ཆོས་གཅིག་སྒྲུབ་དང་འགོག་པ་ན། །བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབས་པ་དང་། ། བཀག་འགྱུར་བདག་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར། །ཐ་དད་མིན་ན་གཞན་དང་གཞན། །བཀག་པ་དང་ནི་བསྒྲུབས་པ་བཞིན། །བསྒྲུབས་པ་དང་ནི་བཀག་པ་དག་།ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་འདུ་མི་འགྱུར། །སྣ་ཚོགས་ཆོས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ། །ཆོས་ཅན་གཅིག་གིས་དབང་བྱས་ཏེ། །གཅིག བསྒྲུབ་པ་ན་དེ་རྟེན་དང་།།གཞན་རྣམས་བཏང་སྙོམས་ལྟ་བུ་དང་། །འགོག་ན་དེ་ཡིད་དབེན་པ་དང་། །དེ་ལས་གཞན་ལ་ལྟོས་ལྟ་བུར། །མེད་པ་ཡི་ནི་དོན་ཅན་གྱི། །ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་བློས་བསྟན་པ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་མ་བརྟགས་པར། །ཐ་དད་དོན་བརྟེན་ཁས་ལེན་པས། །ཐོག་ མེད་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ།།འཇིག་རྟེན་དོན་ལ་གནོད་པ་མེད། །དེ་འབྲས་ཅན་དང་དེ་འབྲས་མེད། །དེ་དེ་ལས་ཐ་དད་དོན་གཅིག་།ཐ་དད་རྟེན་ཅན་འཕེལ་བ་དང་། །འགྲིབ་པ་ལྟ་བུར་བྱེད་པ་ཡི། །བསླད་པ་དེ་དང་དེ་དག་གི། །འབྲེལ་པ་འགའ་ལས་དེ་ལྡན་ཉིད། ། མིན་ཡང་མཐོང་བར་སྦྱོར་དེས་ན། །དེ་དག་བསླད་པའང་ཤེས་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །མཚན་ཉིད་དེ་དང་ལྡན་པ་པའི། །གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་མི་དམིགས་དང་། །བདག་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་གསུམ། །ཁོ་ནའོ། །རྟགས་ནི་གསུམ སྟེ།།མི་དམིགས་པ་དང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུའོ། །དཔེར་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ན་བུམ་པ་མེད་དེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་ན་དམིགས་པའི་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱིས་གཞན་ དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

从无遮遣无，此遮遣如何许？
于无实有亦有，
无实事非有，
观愚者之行。
若无彼遮遣，
因岂许趣入？
若彼亦非者，
此即遮何遮？
除能立与遮遣，
无他声生安立，
彼亦于无无故，
于此得不说。
有者无遮遣，
彼于无亦非有，
由此理于世间，
遮义当成无。
若说遮处时，
如彼有如是，
不遮如彼无，
如是亦不遮。
故依有无事，
非依外所依，
依声义于此，
许一切立遮。
虽无如是彼，
有法现系彼，
亦由声趣入，
许依有安立。
若非如是者，
诸义立遮一法时，
当立遮一切自性，
因无自性差别故。
若无差别者，
如遮立异异，
所立与所遮，
不集一有法。
成诸法所依，
由一有法力，
立一时依彼，
余如舍弃相。
遮时离彼意，
如观待余者，
无义之安立，
如慧所显示。
如是性未察，
许依异义故，
从无始习气，
不违世间义。
具彼果无果，
异彼彼一义，
依异增减相，
由彼彼染污，
系属诸关联，
虽非具彼性，
见为相属故，
彼染非智性。
具彼相之因，即不得、自性、果三者而已。因有三：不得、自性、果。如：某方分无瓶，因不得可得相故。若有则应成可得有性，非余。

།ཤིང་ཤ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཤིང་ངོ་། །དུ་བ་ལས་ནི་འདི་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ་གཅིག་ནི་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་ནི་དོན་གྱི་འཁྲུལ་པ་མེད་དེ་། དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ བདག་ཉིད་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ།།ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་ཐ་དད་པ་བློས་ཀུན་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ཀྱང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བློའི་བྱེ་བྲག་རང་དགའ་བ་རྣམས་ནི་དོན་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་གོ་ན་ནི་མི་འཐོབ་པ་ཁོ་ ནར་འགྱུར་རོ།།གང་ཕྱིར་དངོས་ཀུན་རང་བཞིན་གྱིས། །རང་རང་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཕྱིར། །མཐུན་ཕྱོགས་གཞན་གྱི་དངོས་དག་ལས། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པ་ཅན། །དེ་ཕྱིར་གང་དང་གང་ལས་དོན། །ལྡོག་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །རིགས་དབྱེ་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ནི། །རྟོགས་ གྱུར་པ་དག་རབ་ཏུ་དབྱེ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་ཆོས། །གང་གིས་གོ་བར་གྱུར་པ་དེ། །དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཐ་དད་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །འབྲས་བུ་ཡང་རང་བཞིན་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་ནི་དངོས་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེར་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དེར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ། །མེད་པར་ངེས པའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་དམིགས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ།ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་ལ་ཡུལ་ཡོད་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དམིགས་པ་ མེད་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དམིགས་པ་མེད་པ་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ན་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ བས་མི་དམིགས་པ་དོན་མེད་དོ།

由是沙波树故此是树，由烟故此有火，如是等。其中二者是事物能立，一者是遮遣因。若有自性关联则无义错乱，因彼即是彼之自性故。
若说："若是彼自性，则所立能立应无差别。"不然，因遍计诸法差别故。如是亦说："此一切比量与所比量安立，唯由心中法与有法差别。"法与有法差别唯是心遍计，非是义，因心之自在差别非依义故。若由彼等所计境义了知，则定不得。
因诸事物由自性，
住于自体性故，
从余同品事，
依于遮遣性。
故从彼彼义，
遮遣为因故，
类别彼差别，
了知善分别。
故何差别法，
由何得了知，
非由彼余能，
故住异体性。
果亦是自性关联，因从彼自性生故。此二所比知虽非从事物生故非显现彼，然由从彼生故无错乱，故是量，如现量。
决定无之果相不得，无之言说果相不得于彼无错乱，因于言说成就中境有无错乱故。若以不得因立无，则不得亦应由他不得成立，故成无穷，应不了知。若不得即无不得，如是有亦应成无，则不得无义。

།ཅི་སྟེ་གཞན་དམིགས་པས་མི་དམིགས་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱིས་མི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡོད་པས་མེད་པ་ཅི་སྟེ་མི་འགྲུབ། གང་གི་ཚེ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་མི་ དམིགས་པ་ཉིད་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་གྲུབ་པས་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དང་།སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་དག་རྟོགས་པའམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་བརྡ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འདི་ནི་བ་ལང་ཡིན་ཏེ། ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་ པ་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དཔེ་མ་གྲུབ་པར་རྒོལ་བ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་རྟོགས་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་མ་རྟོགས་པ་དག་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལོག་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ལ། མི་དམིགས་པ་ནི་ དམིགས་པ་ལོག་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་དམིགས་པ་ལོག་པས་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ།འབྲས་བུ་ལོག་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བའི་ཡོད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པ་དང་། རྒྱུ་ གཞན་ཚང་བ་ན་དམིགས་པར་རུང་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ནི་དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།ཚོགས་པ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་དུས་ན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་ དམིགས་པ་ན་དེ་མི་དམིགས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།མཐུ་དང་ལྡན་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་ཀྱང་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གམ། གཉི་ག་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་འདུས་བྱས་ན་ནི་མི་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དང་འདྲེར་རུང་བ་ཉིད་ནི་འདིའི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ བཟློག་པའི་མི་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།།དེས་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །འདིས་ནི་འདིར་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དེའི་མཚན་ཅན་ཡིན་པར་གྲུབ་ཀྱང་དེའི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་མི་དམིགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་མཚན་ཅན་གཞན་བཞིན་ནོ། །རེ་ཞིག་མི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །མི་དམིགས་པ་དེ་ཡང་། འཇུག་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་བཞི་དགག་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ དེ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེད་དེ།འགའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པས་སམ་འགག་པས་སོ།

若说："由见他故成不得，故由现量成就非不得。"如是，何不由他有成无？当如是相不得即是诸无之无时，由境成就而能了知或成立境者之知、声、言说，因由显示境入表示故。如：此是牛，因具垂胡等自性故。
如是亦遮遣诤论未成立喻，因见虽了知境而未了知境者故。若说："事物遮遣即无事，不得即遮遣所得，云何是无事？由遮遣所得云何成无事？因果遮遣亦不成无因故。"如是有之安立以所得为因，及具余因时应得之自性于彼无错乱故，说所得即是有。
若说："因待聚集圆满故成错乱。"不然，因于果时了知无故，因见他时成不见彼故。若说："由具力加持故虽有不得。"不然，因境根任一或二者无变异则加持不应理故。若彼有为则成不得，尔时如是相根所取之无即是有。故与知相应性即是此有，与彼相违不得即是无，彼亦能立境者。此亦遮遣此中因果错乱。
于彼虽成彼言说相，亦应由有因门以不得成立，如余具因相。且彼不得如何成就？此当下当说。彼不得亦由趣入差别分四。凡诸遮遣皆从不得。如是彼由二相作：或由能立或由遮遣。

།སྒྲུབ་ན་ཡང་འགལ་བའམ་མི་འགལ་བ་ཞིག་སྒྲུབ་གྲང་ན། མི་འགལ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པར་འགལ་བ་མེད་པས་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་ཡང་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་འགལ་བ་མི་ རྟོགས་ཏེ།འདི་ལྟར་རྒྱུ་མ་གཏུགས་པ་ཅན་འབྱུང་བ་ལ་གཞན་ཡོད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་རྟོགས་ལ། དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ གཅིག་དམིགས་པས་གཞན་མི་དམིགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་དམིགས་པ་མ་བཀག་པ་ཅན་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་བཀག་པས་གཞན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་མི་དམིགས་པ་གྲུབ་ཉིད་དེ་དགག་པ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དོན་གཞན་དགག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གམ། གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་གྲང་ན། དེ་ལ་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པས་གཞན་མེད་པར་མི་རིགས་སོ། །འབྲས་ བུ་མི་དམིགས་ཀྱང་རྒྱུ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པར་ག་ལ་འགྱུར།ནུས་པ་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་མི་ནུས་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་ལས་ནི་གེགས་བྱ་བར་ཡང་མི་གནས་ཏེ། ཐ་མའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐད་ཅིག་ལ་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་དང་མི་མཐུན་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་གེགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པ་ནི་གེགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་རྒྱུ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ལས་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར བ་ཉིད་དེ།དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དག་མེད་དེ། དུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འབྲས་བུ་དེ་ནི་རྒྱུ་ལས་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་དེ་མི་དམིགས་པ་ནི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་ པར་བཤད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་དེ་དང་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་བའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་དག་མེད་དེ། མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུའི་རྫས་སྤྱི་ལ་བསམས་ནས་འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ། དཔེར་ ན་འདི་ན་མེ་མེད་དེ།དུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ནི་རང་ཉིད་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ཡུལ་ཅན་སྒྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཁྱབ་པའི་ འབྲས་བུ་མེད་པས་ནི་མེད་པར་ཡང་ཡིན་ནོ།

若能立，则是立相违或不相违？不相违者因无同时存在相违故非遮遣。相违亦非无不得而了知相违，如是：因于无触及因生起时，有他则无故了知相违，彼亦从不得。互相排除而住之相亦是相违，如常与无常性。于彼亦说由得一故不得他，若非如是，则因未遮遣所得者不成无故。由遮一而立他无时，不得已成就，因遮遣即是不得体性故。
于彼所立遮遣余义时，因是遮遣因果二者或非二者？其中非二者因无关联故，由彼无故无而不应理他无。虽不得果，因必定具彼故，岂成无？能力是因，不能非因。从能力亦不住所障，因最后位无变异故，因刹那无分故。生果与不顺生即是障碍相故。若非如是，则少许不作非障碍故。如是因即从无果而了知无，如：此处无烟因无障能力，因无烟故。
彼果因无遍及与返遮故，由无彼自性体性差别，说彼不得即是自性不得。如是见彼相违，如：此处无寒因无障能力，因有火故。说非由思惟因事总相而令了知果不得，如：此处无火，因无烟故。因不得能令了知无事，自性不得唯是自身无，于彼仅是立境者而已。由彼体性遍及果无亦是无。

།གང་གི་ཚེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེའི་ཚེ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡང་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པའི་སྒོ་ནས་འགའ་ཞིག་འགོག་པ་ལ་ནི་གོ་བར་བྱེད་ པ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི།དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ནི་མེད་དོ་། །དགག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གི་རྣམ་པ་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། འགལ་བ་གྲུབ་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་ མེད་དེ།མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་གྲུབ་པ་ཡང་བཤད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་འདི་ན་བ་མོའི་རེག་པ་མེད་དེ་མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འགལ་བའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་ གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ།དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ། མེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ནི་དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ། དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ལས་མ་ དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།འདིས་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ན་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དེ་ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མེད་པ་དང་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པའི་མ་དམིགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ ལ་ཡང་བལྟར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་དེ་དག་དང་དེ་འགལ་བ་དག་དམིགས་པའི་རྒྱུ་གཞན་ཉེ་བ་ལས་མ་གྲུབ་པ་དང་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ།གཞན་དག་ལ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་འགལ་བ་དག་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་མཐོང་ བ་མེད་པ་དང་།།དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ་ལ་ནི། །རྒྱུ་མི་སྲིད་པར་གྱུར་པ་ན་། །དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གལ་ཏེ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པས་ཀྱང་མེད་པར་གྲུབ་ན། དེའི་རྒྱུ་དམིགས་པས་ཅི་སྟེ་མི་ འགྲུབ་ཅེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ། ཤིང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གང་ལས་དེ་མེད་པར་གོ་བར་འགྱུར་བ་རྒྱུ་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་རྩོམ་པར་མ་ངེས་པས་ན་གྲང་བ་བཟློག་པའི་མེ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་ བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཐ་མའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ནི། གདོད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

当由不得遍摄法而说遍所摄无时，亦是无事。故如是由能立与遮遣门遮遣某者时，一切能了知皆是不得自性，无余遮遣因。彼遮遣境者之不得由结合差别成四相：
相违成就，如：此处无寒触，因有火故。由此亦当知说遍摄相违成就，如：此处无温触，因有火故。相违果成就，如：此处无寒触，因有烟故。因不成就，如：此处无烟，因无火故。自性不成就，如：此处无烟，因从应见所知而不见故。由此亦说遍摄自性不成就，如：此处无沙波树，因无树故。
于此一切无与言说能立之不得中，当知唯由应见自性之彼等及彼相违等，从余近因不成就与成就，因于余者不成因果有无与相违故。
不见显现见，
及事物不得，
当因不可能，
了知无事物。
此为摄义偈。
若说："若由见相违果亦成无，何不由见彼因成就？"不然，因彼错乱故，如：此处无寒触，因有树故。诸因能令了知彼无者，因不定作果故，遮遣寒之火非必定。若说："于最后位差别无错乱。"不然，因从彼生果本无故。

།མཐའི་སྐད་ཅིག་གི་བར་དུ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་སྲིད་ཀྱི། མཐའི་སྐད་ཅིག་ལ་གེགས་མེད་པས་རྟགས་དེ་མཐོང་བ་ལས་ འབྲས་བུ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ།རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པ་ན་མཐའི་སྐད་ཅིག་བར་ཆད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་སྔོན་རོལ་དུ་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་རྒྱུ་ལས་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ རྟོགས་པ་མེད་དེ།དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་མི་འགྲུབ་བོ། །རྒྱུ་མཚན་དག་འགལ་ན་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ན་སྤུ་ལོང་ཞེས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་མེད་དེ། གདུང་བར་བྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྤུ་ལོང་ཞེས་ བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་འགལ་བ་ཡོངས་སུ་གདུང་བའི་རྒྱུ་མེ་ནི་གྲང་བ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་གྲང་བ་རྒྱུན་ཆད་ན་དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། འདིས་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ལས་ཀྱང་དེ་དང་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བཤད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་འདི་ནི་སྤུ་ལོང་ཞེས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དང་ལྡན་པའི་མེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དང་འགལ་བ་གྲུབ་པ་འདི་ཡང་སྔར་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་དམིགས་པ འདི་ནི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་བཅུ་ཡིན་ནོ།།འགལ་འབྲས་ལ་ཡང་ཡུལ་དང་ནི། །དུས་ལ་སོགས་པ་ལྟོས་པར་འདོད། །གཞན་དུ་འཁྲུལ་འགྱུར་མི་གྲང་བ། །སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ཐལ་བ་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །བསྐལ་ པ་རྣམས་ལ་ནི།མེད་པར་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་པས་ན་བསྐལ་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ནི་མི་དམིགས་པའི་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་གིས་དམིགས་པའམ། འདས་པའམ་འོངས་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམིགས་པ་ལོག་པ་ནི་འདི་རྟགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་དང་གཞན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།། དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ལོག་པ་ཉིད་ཚད་མར་བྱེད་པ་ན་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་བསྐལ་པ་བདག་ལས་ཡང་ཡོད་ན་དེ་དག་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡོད་ན་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལུང་རྣམས་ལས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

乃至最后刹那可有生障，于最后刹那无障故，从见彼相而待忆果，了知所推时因最后刹那无间故，于其前即现见已生果。若由因了知彼之非现量果者，则无了知因事，故不由因成果。
若因相违则唯能了知，如：此处无竖毛等差别，因近热差别故。与竖毛等差别相违遍热因火，因与寒相违故，寒断则无其果故。由此亦当知说由彼果亦了知与彼相违果无，如：此方分不具竖毛等差别之火，因有烟故。此相违成就即是前说因不成就。如是此不得由结合差别成十相。
于相违果亦待，
处所及时等，
否则成错乱，
如立非寒成。
此为中间偈。
于诸超越者，无决定为无。由处、时、自性超越故，超越有三种，于彼等非不得能了知。若说："有者必为某者所得，或过去未来是所得，云何由不得故非于无？"不然，因一切所得遮遣非此相故，因于自他不成故。故唯以此等所得遮遣为量时即是遮遣。
若彼超越自有，则彼等非无。若彼亦有，则因定趣入现量、比量、教量之一故。不然，因于某者无依教力故。

།བསྟན་བཅོས་འཇུག་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པ་བརྗོད་པ་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐབས་དེར་ཡང་དོན་མང་པོ་དག་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདག་ཉིད་སོ་སོ་ལ་ངེས་པ་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་རྒྱུ་མཚན་ངེས་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཅན་འགའ་ཞིག་གམ། ཡུལ་དང་དུས་ཀྱིས་ཆོད་པ་སྐབས་སུ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་པའི རྫས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལྟ་བུ་སྟེ།དེ་དག་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྐལ་པ་དག་ལ་ནི་རང་གི་མཐུས་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ གདོན་མི་ཟ་བར་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ནི་ཚད་མ་གསུམ་ལོག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དོན་ནམ། རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་དག་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དཔེར་ན་སེམས་ འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའམ།ལྷའི་ཁྱད་པར་དག་མེད་པའམ། སྦྱིན་པ་དང་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བའི་སེམས་ནི་མངོན་པར་མཐོ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ལ་ཡང་འབྲས་བུ་དེ་མ་ཐག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ པ་དང་ཆོས་མཚུངས་པས་ན་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཆོད་པ་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱི་བ་དང་ཁྱི་སྨྱོན་པའི་དུག་གི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་འབྱུང་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འབྱུང་བ་ལ་ ཚད་མ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་ཚད་མ་སྲིད་པས་མི་སྤོང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རང་བཞིན་ནམ་དོན་འགའ་ཞིག་མཐོང་བ་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་གྲུབ་ པ་ཡིན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་མེད་པར་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཡང་རིམ་གྱིས་འགའ་ཞིག་གསལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་འགྱུར་བ་སྒྲ་རྣམས་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་ པར་འདོད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོས་ནི་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།

论典趣入是依托某些成办士夫义利之方便而趣入，若非如是，则说无关联不成量故。于彼时亦非必定宣说诸多义，如：各自决定之士夫心行非从决定因由所生者，或由处时隔绝非当时所需之事物差别，彼等非为论典所缘。如是于超越者，亦无由自力近住生知之能力，亦非必定见彼等之果而可推知。
彼等虽离三量亦不能决定为无。若由无能知故遮遣离根境义或自性差别，如：心离贪欲，或无天之差别，或舍施及害等心非增上因。于现量义亦因无无间果故，与无彼果相同，故彼颠倒。
亦见从因生隔绝果故，如鼠与狂犬毒之变化。因于彼生无相违故，此中仅不得非量。若问："于彼生有何量？"即由此故成疑，或由量可能故不遮。故于此由无见某自性或义明显故，及诸因无定生果故，虽能知未成，然仅由此非决定为无，因后渐有明显故。
因从彼等决定义之自性，诸声亦非如事而趣入，彼等由说者欲说而趣入故，于彼无错乱故即由彼能了知。一切士夫欲非如事性。由彼关联之自性事亦非能了知他。

།གལ་ཏེ་དོན་ཇི་ ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ལ་།།དེས་བསྟན་པའི་ལུང་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཉིད། །ཤེས་པར་ནུས་ན་དོན་འདི་འདོད། །རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ཅན་ལུང་ངམ་ལུང་མ་ཡིན་པ་ཚོལ་ བ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇུག་པར་འདོད་པས་ཡིན་གྱི་ཞེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་སྐྱེས་བུ་བརྟགས་ནས་འཇུག་ན་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཞན་གྱི་ སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ངེས་པའི་རྟགས་ནི་མེད་དེ་དེ་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པས་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རང་ལས་སྐྱེས་པའི་ལུས་དང་ངག་གི་ཐ་སྙད་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་གྲང་ན།ཐ་སྙད་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་གཞན་དུ་བྱ་བར་ནུས་ཏེ། །སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ དང་།དེ་དག་ཀྱང་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་རྟགས་འཚོལ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད། གལ་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་ཤེས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚིག་ནི་ལུང་མ་ཡིན་གྱི། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་བརྗོད་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པར་རུང་བ་དང་མི་རུང་བའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་དང་གཏོང་བ་དག་ནི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་དང་ཉམས་པ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྟག་ཏུ་དེའི་བདག་ཡིན་ནི་རེས་འགའ་དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། གཞན་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཞེས་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་པ་དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན་ཕན གདགས་བྱ་འདོགས་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ཅི་ཞིག་འབྲེལ།གལ་ཏེ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་པ་མེད་ན་དེ་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། །བདག་ཉིད་གཞན་ཡིན་ན་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་མཚུངས་པ་དང་ཐུག་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ དངོས་པོ་ཡིན་ན་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྟག་ཏུ་འགྱུར་རོ།།ལྟོས་ན་ནི་ཐལ་སྔ་མར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་དང་དམིགས་སུ་རུང་བའི་བདག་ཉིད་རེས་འགའ་བ་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་དེ་ནི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མེད་ན་ མི་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།

若说："如实见等功德具足之士夫为可信，彼所示教为不欺。"
若能知彼殊胜者，
此义则可许。
一切寻求教与非教之有先虑者，皆由欲趣入而非由执著。若观察士夫而趣入则不能趣入，因不能知如是故。非不欲，因说如是即是无倒故。
如是无决定他人过失功德之相，因彼等是心法故，超根境故。纵从自生身语言说推知，言说亦多由先虑能作他故，因由士夫欲趣入故，及彼等亦有种种意乐故。故此如何无决定而能了知寻求相耶？
若说："因作者难知故，依士夫语非教，非士夫所作是无倒。"不然，因彼不应理故，及说义待士夫示现故。得舍可见不可见自性二者，因无自性生灭故。若常是彼体，则应无时见不见故。亦非待他，因彼于彼全无所作故。若他作则不应有"彼之"关联故。
若利益是关联，则何关所利能利非能立所立者？若说是所依能依事，则无彼体性利益亦不成彼。若体性是他，则有等同观察及无穷过。若是所生能生事，则因无所待故应成常。若待则成前过。
故声与可见自性有时，随顺士夫作用趣入返回者，是士夫所作。若非如是，则因无无则不生故，亦不能了知余义。

།སྒྲའི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་རང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་དང་ཡུལ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་རུང་བ་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ ཡང་གཅིག་ལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ནི་དེས་བསྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དེས་ཕན་བཏགས་པའི་དབང་པོས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཕན་མི་འདོགས་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ནས་ཕན་འདོགས་པར་ བྱེད་ཅེ་ན།དེ་ལ་གང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སཱ་ལུའི་ས་བོན་ལས་ནི་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་མི་འབྱུང་གི་།འོན་ཀྱང་ནས་ས་བོན་ལ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་སྒྲ་རྣམས་ཀྱང་དོན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ནི་རུང་བ་ངེས་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་མེད་ན་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་བ་མི་འགྲུབ་བོ། །དོན་དང་ལྡན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་ལས་ནི་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེས་ནི་དོན་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྦྱར་བས་ན་དེས་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་ལ་ སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་སྒྲའི་རང་བཞིན་ནི་དོན་རྣམས་ལ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ནི་འདི་ཁོ་ན་ རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་བྱེད་ནུས་པའི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་དེར་འབྲེལ་བ་ཡང་འབྲས་བུ་ཉིད་ལས་མ་འདས་ཏེ། གཞན་དག་ལ་ཡང་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་འདས་ནས་ནི་ངེས་པ་ཉིད་མི་ འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནུས་པ་ཡང་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལས་དོན་རྣམས་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཞེས་འབྲེལ་བ་ཡང་མི་འགྲུབ་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ངེས་པར་བྱེད་པ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ གྱི།འོན་ཀྱང་སྒྲོན་མས་གཟུགས་བཞིན་དུ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།

声之存在非与义之差别自关联，因彼于一切无差别故。若说如根境般互相决定适宜性，不然，于彼亦因一一决定是彼所生相故，因由彼所益根生识故。若非如是，则无益者不应成所待，如余境。
若问："何故唯由彼益？"于此即以如是事物自性为答。如稻种不生麦芽，然于麦种则生。如是若诸声亦从义生，则应决定适宜。无彼则不成"此是"之关联。亦不成有义，因欲从义了知，由彼了知义故而加行，故由彼成有彼，如身表等。
非由从彼生故能了知彼，如虚空于瓶等。若说："因从彼生故，声之自性于诸义虽非决定，然此唯了知此，是能知力之决定。"有无二者彼关联亦不出果性，因于余者亦仅此为彼相故。离彼则不应理决定故。
力亦非异义故，即由自体决定。若是异义，则因从彼于诸义生知故，声应成非能诠，因亦不成"彼之"关联故。故一切于某决定自性者，皆从自因体性而生，故显为生决定者。
若说："非由无则不生故从声了知义，然由如灯于色之适宜性故，故无'因无关联故不能了知'此过。"不然，因非如灯于色般能了知自体故。

།སྒྲ་དང་རྟགས་དག་ནི་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་དང་རྗེད་པ་དག་གིས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་ མང་པོ་དག་ལ་མཐོང་བ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་།གཅིག་ལ་མཐོང་བ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་མཐོང་ན་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་གཞན་ལ་མཐོང་ན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྦྱར་ཡང་ལོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། མཐོང་བ་གཞན་དུ་གྱུར་ ན་དོན་གཞན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ན་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།ཀ་ལི་དང་མ་རི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དག་ལ་འགྲོ་ལྡིང་བ་དང་། ཡུལ་དབུས་པ་དག་གིས་བསྙོ་བ་དང་། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆར་འབབ་པ་དང་། གསོད་ པ་ལ་སོགས་དག་ཏུ་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ན། རྟགས་བཞིན་དུ་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་མི་འཁྲུལ་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་ན་ནི་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉེ་བར་ བསྟན་ན་ནི་སྒྲ་རྣམས་དོན་ལ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་རང་དབང་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས་པ་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྩོད་པ་འདི་རྒྱས་པར་ནི་ཁོ་བོས་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བཀག་པའི་ཕྱིར་འདིར་མི་སྤྲོའོ། །བདག་ཉིད་ཆགས་ སོགས་ལྡན་པའམ།།གཞན་ལས་རིག་བྱེད་དོན་རིག་མིན། །རིག་བྱེད་རིག་པར་བྱེད་མིན་ན། །རིག་བྱེད་དོན་ནི་གང་ལས་རྟོགས། །དེས་ན་མཐོ་རིས་འདོད་མེ་ལ། །སྦྱིན་སྲེག་སྦྱིན་ཞེས་ཐོས་པ་ན། །ཁྱི་ཤ་ཟོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི། །དོན་མིན་ཞེས་འདིར་ཚད་མ་གང་། །འཇིག་ རྟེན་ཚིག་གྲགས་ཞེ་ན་འདིར།།དབང་པོ་ལས་འདས་དོན་མཐོང་གང་། །སྣ་ཚོགས་དོན་ཅན་སྒྲ་རྣམས་ལ། །གང་གིས་དོན་འདི་རྣམ་འབྱེད་ནུས། །མཐོ་རིས་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་སྒྲ། །གྲགས་པ་མ་ཡིན་དོན་བརྗོད་མཐོང་། །དེ་འདྲའི་སྒྲ་གཞན་དག་ལ་ནི། །དེ་འདྲའི་རྣམ་རྟོག་ཉིད་ དུ་འགྱུར།།དོན་དང་ལྡན་པར་མ་གྲུབ་པ། །དེ་རབ་འགྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ། །རང་དོན་མ་གྲུབ་ནུས་མེད་དེ། །བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །གྲགས་པའང་མི་ཡི་བརྗོད་པ་ཡིན་། །དེ་ནི་ཚད་མར་མི་འདོད་དང་། །དེ་ལས་དོན་ཡང་རྟོགས་བྱེད་པའི། །སྡང་འདོད་འདི་ནི་ ཅི་ཞིག་ཡིན།།གལ་ཏེ་གྲགས་པ་ལས་བརྒལ་བར། །རྟོག་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། །རབ་གྲགས་ཚད་མ་ཉིད་མིན་ཕྱིར། །དེར་འཛིན་པ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། །གྲགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ནི། །ངེས་ལ་དོགས་སྐྱེད་བྱེད་པ་དེ། །གང་ཕྱིར་དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། །དོན་ལ་སྒྲ་འཇུག་མཐོང་ཕྱིར་རོ།

声与相二者是依于有无之见与未见之忆念而了知自境，因未见与忘失者无了知故，于疑惑及多见则成疑故，于一见则无故，若再见则生故。若见于异差别，虽作异相配合亦成错乱故，若见异转则遍取异义故，故如所见而了知。如"卡利"与"玛丽"等声，为行走飞翔，中土人以为食物，时分差别，降雨，杀害等所了知。
故此等待见未见时，如相般即依了知彼之能立无错乱性。因无示现则不了知故，若示现则诸声于义无遮故。故如是由士夫欲自在性而住则遮除。此诤广说我已于《量释》中遮，故此不广。
自身有贪等，
或从他了教，
非知义教者，
教义从何知？
故闻欲生天，
当施火供时，
说食狗肉此，
于此何为量？
若谓世间语名闻，
于此离根境见何？
诸声具种种义者，
由何能分别此义？
天女生天等声词，
见说非名闻之义，
如是于余如是声，
即成如是分别性。
未成与义相应者，
于彼成立能立中，
自义未成无能力，
因等同观察推究。
名闻亦是人言说，
彼非许为量，
而从彼了知义者，
此嗔欲为何？
若谓超名闻，
思择有何因？
极成非量故，
执彼有何因？
即由名闻性，
声义决定中，
生疑彼何故，
因见声趣入，
种种义故也。

། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པ་གང་ལ། །རིགས་པས་གནོད་མེད་དེ་བཟུང་ན། །རིགས་ལས་གནོད་པ་ཡོད་མིན་པའི། །རླུང་གི་བུ་དེ་ཅིས་མི་འཛིན། །དབང་པོ་འདས་ལ་ལུང་དོན་གྱི། །རྟེན་ཅན་ལས་གཞན་རིགས་པ་མེད། །དེ་ཡི་དོན་ཡང་གནས་མེད་ཕྱིར། །འདི་ལ་རིགས་པ་སྲིད་མ་ཡིན། ། རྣམ་གཞན་མི་སྲིད་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ནུས་ཅན་སྒྲས། །ངེས་བྱེད་མཐོང་བ་མེད་པ་རྣམས། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཐེ་ཚོམ་འགྱུར། །འགའ་ཞིག་ལམ་ནི་འདི་ཡིན་ཞེས། །སྡོམ་དུམ་འདི་སྨྲ་ཞེས་ཟེར་དང་། །གཞན་དག་བདག་ཉིད་སྨྲ་དེ་ལྟར། །དེ་གཉིས་བྱེ་བྲག་བརྟགས པར་གྱིས་།།ཐམས་ཅད་ལ་རུང་དོན་གཅིག་གི། །གསལ་བྱེད་ངེས་པ་གང་ལ་ཡིན། །བརྗོད་འདོད་རྗོད་བྱེད་མ་གཏོགས་པས། །གང་གིས་དབང་པོ་ལས་འདས་ཤེས་། །བརྗོད་འདོད་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་། །བརྡ་ནི་དེ་ཡི་གསལ་བྱེད་ཡིན། །དེ་ནི་སྐྱེ་མིན་ལ་མེད་ན། །དེ་དོན་གཅིག་ཅན་དེ་ གང་ལས།།ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་ན་དེས། །གཞན་དུ་སྦྱོར་བའང་མེད་འགྱུར་ཞིང་། །བརྡ་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར་བ་ཡིན། །གསལ་ནའང་ངེས་པ་གང་ལས་ཡིན། །གང་ལ་འདོད་པས་རང་རྒྱུད་པ། །དེ་ལས་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་གང་། །དེས་ན་འདི་ལ་མི་འདོད་པའི། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་ གསལ་བྱེད་འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བས་ཀྱང་ལུང་གི་མཚན་ཉིད་སྨྲའོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་འཁྲུལ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྦྱོང་བའི་ ཤུགས་ཉིད་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་མེད་ན་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་རིགས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་ཀྱང་འདོད་པ་འདོགས་པ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་ན་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མཐོང་ བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ལུང་ལོག་ཀྱང་དོན་མེད་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལོག་པའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཡོད་ན་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དེ་མེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེ་ལ་ཚུ་རོལ་མཐོང་ བ་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལོག་པ་ཚད་མར་བྱེད་པ་ནི།དེས་གཟུང་བར་འོས་པ་ཉིད་དགག་པར་རིགས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པ་བློ་སྔོན་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་ནི་མི་འཇུག་འབྲས་ཅན་འདོད། །བསྐལ་བའི་ཡུལ་ལ་མངོན་ སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དང་།སྒྲ་དང་། ཐ་སྙད་འགོག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་འཇུག་པའི་འབྲས་ཅན་ཏེ། །དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མཐོང་ཕྱིར་རོ།

若世间于何，
理无损彼取，
理无损害者，
风子何不取？
离根教义依，
更无余正理，
彼义无住故，
于此理非有。
无余不可能故，
自身具种种力，
声之决定者，
未见定生疑。
有说此是道，
此说断片言，
余者自说然，
当观彼二别。
于一切可用，
单义之明显，
除说欲能诠，
谁知离根境？
说欲定因故，
名言为彼显，
彼于非生无，
彼义一性从？
若由体性定，
则无异配合，
名言成无义，
明显定从何？
于谁欲自续，
从彼名为定，
故于此不欲，
适宜亦成显。
有说于一分不欺为教相。仅由未见于相违品不能成立无错乱故，彼义即不定性。若说修习力故一切声成立与义关联，因无境不配合故。虽应如是，然如是性虽极成立，因无欲安立，见世间异名言故，即成疑惑性。故教虽错亦非了知无义。
现量相违不见性能立无事，因有义时无不具因故，彼不可能无。于此，以此世见者自现量相违为量者，应遮彼所应取性，非一切皆尔故，非遮一切。
因趣入有先觉故，
彼许无趣入果性。
于离根境无现量与比量者，是遮有之智、声、名言果性，因彼等有所缘先行故。余是趣入果性，因见彼因相故。

།མི་ དམིགས་པ་སྔ་མ་ནི་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དང་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡང་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པ་འདི་གཉིས་ནི། རང་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་། ཡོད་པ་དག་གིས་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ དགག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་དུ་ནི་འདྲ་སྟེ།གཅིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ལ། གཞན་ལ་ནི་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཉིས་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དགག་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མར་བཤད་ཀྱི། ལྡོག་པ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ཡིན་ ཏེ།།ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ངེས་པ་ལས་ནི་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ཙམ་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །བདག་ཉིད་གཏན་ཚིགས་རང་བཞིན་ཡིན།། འདི་ལྟར་དོན་གྱི་དེའི་བདག་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པ་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་རྣམས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དྲོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འགོད་པ་ན། ཁྱད་པར་ལྟོས་དང་དག་པ་སྟེ། །འཇིག་ལ་འབྲས་དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །ཉེ་བར་འགོད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་འགྲུབ་པར་བྱ་ བའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་ལྟོས་པའི་དངོས་པོ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བྱས་པའི་སྒྲ་འདི་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཡང་ཁྱད་པར་གཞན་དེ་དག་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ལྟར་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ལ། ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་མ་ལྟོས་པར་ཏེ། དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་ཏེ། དཔེར་ན་དེ་ཉིད་ལས་ སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ།།ཕྱོགས་འདིས་གཞན་དུ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བལྟ་བར་བྱའོ། །རང་བཞིན་དེ་ཡང་གལ་ཏེ་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཚད་མས་ངེས་པ་ནི་དེའི་ཚེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པའམ་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་ པ་མ་ངེས་ན་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་གོ་བར་བྱ་བ།གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་སྒྲོན་མ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ན་རང་གི་དོན་བྱ་བ་མི་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ ལ།ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

前不见是无之智、声、名言趣入果性，因由显示境而成立名言故。此二不见于遮遣自返因无与有之有名言果性相同，因一有疑惑故，余则相违故。其中第二因于遮遣有名言所需故说为量，非用于见返等，因有疑惑故，因从不定了知支分不了知故。第一于彼是量，因有决定果性故。
仅随存在相关联，
自性因相自性是。
如是义之彼体性唯与彼量相关联，非待他，因有时不成有后生违彼体性故。因等于果亦错乱故。故彼仅随存在相关联性之自性即是能热。
彼亦安立为因相时，
待别及清净，
如无常果及有性。
为成自体而待他作用之事是所作性。故此所作声虽说自体，亦能引发彼等差别。此亦说由缘差别成异性等。如是有处待差别说自性因，有处不待，如于无常性之有性。有处遍取成自性法，如从彼生。由此方便于余处亦当观自性因差别。
彼自性若由量决定为所立法所遍，尔时即能令解。若不定遍及或所依，则彼自性所解非能解，如明性灯若不了知彼自性则不作自义。故由决定性遍所遍即能解，遍者即所解。

།ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་ནི་རང་ལོག་པ་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་མེད་ན་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་འདི་དེའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་གཏན་ ཚིགས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་གོ་བར་བྱ་བ་དང་།གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྦྱོར་བའི་དབང་གིས་གཏན་ཚིགས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་དང་། ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་ནོ། །སྦྱོར་བའི་ བྱེ་བྲག་མ་གཏོགས་པར་འདི་གཉིས་དོན་དུ་ནི་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡང་མེད་དོ།།དེ་མཐོང་བ་ལས་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་དབྱེ་བ་བསྟན་ཏོ། །ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་དོན་གྱིས་ཆོས་མི་མཐུན་ པ་ཉིད་རྟོགས་ཏེ།དེ་མེད་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་ཏེ། དེ་མེད་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། གཏན་ཚིགས་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནོ། །འདིར་ཤུགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕྱོགས་ནི གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་པར་མི་བྱའོ།།ལྡོག་པ་ཅན་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་ན་བྱས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་སྒྲ་ནི་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བྱས་པ་དེ་མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་དང་། སྒྲ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ན་དངོས་པོ་དེའི་བདག་ ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤུགས་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མ་བརྗོད་དོ།།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་དོན་གྱིས་གོ་བས་འགྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པ་ནི་དེ་ལོག་པས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ངེས་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས་ལྡོག་པ་ བརྗོད་པར་བྱའོ།།ད་ནི་གང་གིས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་བྱས་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་འཇིག་པ་ནི། རང་གི་ངོ་བོས་རྗེས་དངོས་པོ་འཇིག་པ་དེའི་ངོ་བོ་རྒྱུ་ལས་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ ལས་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བས་ན་གང་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འཇིག་པའི་ངང་ཅན་ཡིན་ནོ།

遍法彼于自返时能令所遍返。若此无则作，如是此成彼遍者。故由此应知说因二种能所了知之相。由结合力因有二种：同法性者与异法性者。除结合差别外，此二实无任何差别。从见彼而自了知时亦如是故，于自比量亦说差别。
于同法性结合中亦由义了知异法性，因无彼则无所立随因行故。如是于异法亦了知随行，因无彼则于无所立处有因无之疑惑故，当解说。
彼等因相，凡所作者皆是无常，如瓶等，声亦是所作，此是随行者。此中由势力成"声无常"，故不必定说宗。返者亦若无无常性则成所作性，声是所作。由成彼体性故，若无所作则无，于声亦显有时，由势力成立为彼事体性有故，不说所比。
随行亦由义了知而成，如是若不定为彼体性则不由彼返而返。故成立决定已当说返。今当如何解说彼所说"所作定是无常"？如是由无因故坏灭，自体随事坏灭彼体不待因，唯从自因生为坏灭自性故。故凡所作者皆自性是坏灭自性。

།ཇི་ལྟར། ལྟོས་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། །ངེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པར་མཐོང་། །དངོས་པོ་འཇིག་པ་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ ཏེ།ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་རྟག་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་པ་རྒྱུ་མང་པོ་ཡོད་ཀྱང་དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་ནས་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གདོན་མི་ཟ་བར་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པས་འགའ་ཞིག་མི་འཇིག་པར་ ཡང་འགྱུར་རོ།།རྒྱུ་རྣམས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ཚང་བ་དང་གེགས་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་གནས་མེད་ཕྱིར། །འཇིག་པ་རྒྱུ་ལྡན་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་ནི་ཐམས་ཅད་དག་།འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བཤད་ པ་ཡིན།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དེའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཐ་མས་རང་གི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འགའ་ ཞིག་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་།དེའི་ངོ་བོར་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ས་དང་ས་བོན་དང་ཆུའི་ཚོགས་པ་དག་ཀྱང་རེས་འགའ་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ནི་ འགའ་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཐ་མས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལ་བར་དུ་ཆོད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་སྔ་མ་དག་ནི་དེའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །དེར་ནི་དེ་ལ་ གེགས་བྱེད་པར་ནུས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ནས་ཀྱི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཡང་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐྱེད་པའི་རྐྱེན་དག་ནི་རེས་འགའ་དེ་ལ་ཡང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ནི་སཱ་ལུའི་ས་བོན་གྱི་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་བྱས་པའམ་ཡོད་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་འཇིག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མེད་པས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ན།འཇིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སཱ་ལུའི་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་རང་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་དེའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུའི་ནུས་པ་ངེས་པ་དེ་ ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོག་པ་ཉིད་དོ།

如何？
有待诸法者，
见定无转变。
事物坏灭是无所待，若是有待性，则瓶等某些应成常住。若谓坏灭虽有多因，然彼等亦待自缘而近故，非必定近，故某些应成不坏。诸因非必定有果，因可能不具足及有障碍故。
故由果无住处故，
说坏灭有因诸者，
彼等坏灭诸因相，
皆说唯是错乱性。
故彼事物成彼体性不待他者即是定为彼体性，如最后因聚生自果无有障碍。若谓某物成某性虽无所待，然非定为彼体性耶？因地、种子、水聚亦有时生芽故。非尔，因彼亦待因圆满转变故。如是事物于任何皆无所待。
其中最后因聚生果无间断者即是有果性。其中芽因即是彼，前转变等是为彼。于彼无任何能为障碍者，如是已广说。若谓稻种等对生稻芽亦无所待耶？因生彼诸缘有时亦近彼故。云何是无待？因彼等无稻种生彼之自体性故，是待自体。
若尔，则任何所作或有法亦无坏灭自体性故，由待彼自体故应非坏灭。稻种等自体亦从各自因故，若非彼因者则不成彼自性。因力决定亦由自体思维。

།དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡང་གློ་བུར་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྫས་ངེས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་གང་གིས་འདི་དག་འགའ་ཞིག་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ བ་ངེས་པའི་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་བརྗོད་དགོས་སོ།།འདིར་ངེས་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །སྐྱེ་བ་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་པ་དང་ལྡན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་སྐྱེ་བ་ནི་འཇིག་པ་དང་ ལྡན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ།རྒྱུ་མེད་པ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རྒྱུའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་མེད་པས་མི་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ངེས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ལ་ནི་མ་ལུས་པར་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ནི་ནུས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་མཐོང་སྟེ། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་མི་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནུས་པ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་མཐའི་སྐད་ཅིག་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་དུ་བགྲང་བའི་སྐད་ཅིག་གཞན ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པ་ནི་མཐའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཡང་ཐ་ན་ཤེས་བྱ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་ཡང་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཁམས་གཞན་དུ་ནི་དུ་མ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲིམ་པ་མེད་ན་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲིམ་པ་མེད་པ་ མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཆོས་གཅིག་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་ན་གཞན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ན་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འགའ་ཞིག་ཏུ་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མ་ཤེས་ན་དེའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བས་ ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་མ་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་བྱེད་ཀྱང་རྐྱེན་དང་བྲལ་བས་ཡིན་གྱི། མ་བྲལ་ན་ནི་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྲིད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་བྱེད་པར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

诸义自性决定非应为暂时，因无所待者不应定于处、时、事故。如是于此亦应说由何因定生为某些坏灭自性。此中无任何定性自性，因一切生者成就具坏灭故。若谓生者自性具坏灭，则彼生非具坏灭自性之因，无因亦无自性决定。故此中无任何因性差别，由无彼故于果亦无，故不相同。
若谓"从聚生者皆是坏灭"此亦无定，因于彼等未见无余故。如是见诸事物之聚有种种能力，于彼或应生不坏自性耶？非尔，因事物相是能作义故，离一切所说能力者是无诠说相。若尔则最后刹那应成无诠说。非尔，因无摄受余数为有情刹那是最后相故。
彼即使于无色界中，乃至遍所知智亦是有能力。于余界则利益多者。若谓无勤则成无能，非尔，因无勤不可能故。若不知一法，则趣入利他时不了知应作不应作故。于一切生疑故，因于某处如何所需故。若不知彼，则由支分不具故，能立不具无不应理故。
最后亦非无能力性，因作某事故。虽不作亦由离缘故，若未离则是能作。非刹那者非如是，因一切种不可能故。彼非刹那者不可能作义，因次第与顿时相违故。

།རིམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་ཡོད་ཙམ་གྱིས་བྱེད་པ་པོར་གྱུར་པ་ནི་སྡོད་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པ་དེ་ནི་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་ དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན།དེ་ལ་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན། །འགལ་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཡང་ན་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱས་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་ཚད་མ་མེད་པས་མི་འགྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྒྲུབ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བྱས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཆོས་མངོན་པ་ལས་འདུས་བྱས་གང་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་ལྔའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དབང་པོ་ལྔ་ནི་འཕོ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་ པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྟོས་པ་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དང་། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། མཚན་མ་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་སོ་སོར་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་དག་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་བ་ཅན་གཞན་དག་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཁམས དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཁམས་ཀྱང་ཕུང་པོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །འདིས་ནི་ཡོད་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ད་ནི་འཇིག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ལ་ནུས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་གཏན་ཚིགས་པ་གཞན་ཁོ་ ནས་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།འགའ་ཞིག་མི་རྟག་པར་གྲུབ་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་དེས་ཁྱབ་པ་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་གཞན་ལ་རྒྱུ་མ་ཚང་བས་མི་འཇིག་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ།

非次第，因无所待仅由自有而成作者不应住故。先非作者后亦不成，因自体无变故。若是有待已说讫。亦非顿时作，因彼自体后亦不应不作故。故一切能力返者超越有相。能作义者此中是胜义有。
彼中次第非次第，
相违故无非刹那。
此为总结偈。
或为成立蕴界处相所作无常性故无过。于非彼自性者无量故不成，因随行成立不应理故。我等所作即是彼，如阿毗达磨说："何为有为？谓五蕴。"其中五根是迁变自性，因见彼果识断绝及变异故。若是彼等自性则不应理故，且待亦相违故。
如是境、乐苦、了知相、贪等、缘境，由各别觉知生灭故是无常。如是自性者由自因如是体性能立，其他如是生者亦于自体作结合。此亦说界处，因法处界亦是三蕴自性故无违。此亦说有。
若尔今于无待坏灭有何能力？因蕴等由余因相即成无常故。虽某些成无常，然如是诸类遍彼是由无待。若坏灭有因性，则虽某些如是，由余因不具故应成不坏，故应不遍。

།རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ པ་མེད་པ་ཉིད་འདིས་ནི་འཇིག་པ་འགའ་ཞིག་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགྱུར་བ་འགལ་བས་ན་དེ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ།།ལྟོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གལ་ཏེ་རེས་འགའམ་འགའ་ཞིག་ལ་འགྱུར་ན་ནི་དུས་དང་རྫས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ རོ།།འོ་ན་ནི་འཇིག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡོད་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོད་པ་འབྱུང་ན་ནི་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་ལས་འབྱུང་བ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འོ་ན་ནི་ཡོད་པ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་པའམ་མ་ཡིན་པ་དེ་གང་ལ་ཅུང་ཟད་འབྲེལ་བའམ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡོད་པ་འདི་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ན་ནི། ངེས་པ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ འགའ་ཡང་གློ་བུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ད་ནི་འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐྱེས་པ་དེའི་ངོ་བོ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི། དངོས་པོ་ཉིད་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་པ་ རྣམས་ཀྱིས་འདིའི་རང་བཞིན་དེ་ཕྱིས་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི་སྔར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།མཐོང་ཡང་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱིས་དེའི་དབང་གིས་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། མི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མཐོང་བས་དུག་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འཇིག་པ་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་གཏོགས་པར་གཞན་འགའ་ ཞིག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཇི་ལྟར་ན་འཇིག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་། ཡང་གི་སྒྲས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་པའི་བྱ་བ་བཀག་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་ནུས་པ་མེད་ཅེ་ན། དངོས་པོ་གྲུབ་ན་ནི་དེ་རྒྱུས་བྱེད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་བྱེད་ན་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱས་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་འཇིག་པར་བྱེད་པས་གཞན་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་མི་བྱེད་པས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བྱ་བ་འགོག་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ མེད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པར་སེམས་ཏེ།དེས་ན་འཇིག་པའི་རྒྱུ་འདི་ནི་མེད་པར་བྱེད་དོ་། །ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

由此无待于因，证成坏灭于某时某处转变相违，故成立为无彼自性。若无待自性于某时或某处转变，则由待彼时事故非成无待。
若谓则坏灭自性由无待故应成无因，不成无因。由有因事故如是生，因有生时即成如是故。若谓有非必定从某生，则由有是暂时故，此不应于某时返。
若于某依止或非依止，则于某少许相属或非相属。若此有非相属，则不成具定。故此非任何暂时。
若尔今坏灭云何成无因？由不待所生彼体余故。复次无有坏灭异于事物，事物即是坏灭，因彼生为刹那住故。诸余者此自性后定，先则不然，因虽见亦无明显故。故后由彼力安立，如由见无知变异而安立为毒。
故此坏灭除有外无待于余故，于彼遍。复云何了知此所说坏灭无待？由因无能力故，又由遮止无事作业故。云何无能力？事物若成就则非由因所作。若作余则于彼全无所作。故坏灭作者非作余。故此由不作彼非彼自性故，全无所作非所待。
云何遮止作业？如是思维坏灭是成无事，故此坏灭因作无。

།དེ་ལ་གལ་ཏེ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་འབྲས་བུར་འགྱུར་ན་ནི་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་མི་བྱེད་ དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པས་བྱ་བ་དགག་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པ་འདི་ལྟོས་པར་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དངོས་པོ་འཇིག་པ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར། གང་ལ་འགྱུར་བ་གྲུབ་པ་དེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་དེ་ལས། །གཞན་ལའང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ འགྱུར།།འགའ་ཞིག་ལ་འགྱུར་བ་མཐོང་བ་འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གཞན་དག་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་ཚད་མ་དག་གིས་ དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའི་བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ།།དངོས་པོའི་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་རང་གི་ དངོས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ན།དེས་ཡང་བདག་ཉིད་བོར་ནས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་འགྱུར། དོན་གཞན་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་དོན་གཞན་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་འོ་ན་དེ་དེའི་ཆོས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྟེན་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དུ་བའི་རྟེན་ནི་ས་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ནི་མེ་ མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དེ་ཡང་དུ་བའམ། དེའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་རང་བཞིན་ཇི་སྙེད་ཅིག་།མེད་ན་མི་འབྱུང་འབྲས་བུ་ནི། །དེ་དག་ནི། གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་དེ་དག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ།

若无性某体成为果，则彼即是事物故非无事。故"作无"即是"不作事"，故成遮止作业。如是全无所作云何成所待，故成立事物坏灭无待于余。
故：
于何成立转变者，
由自性转变彼故，
于余亦由自性转。
见于某转变此是由自性转，因无待故。如是于余亦由自性转，因无差别故。如是应知其他自性因相亦由如自体诸量，唯成立与彼量相随系之所立。
事物与彼量相随系之自性，于彼定无则不生，因事物仅与随系自性者，即是彼自体若有，彼舍自体云何有？于了知异义者，果是因相，因无错乱故。非从彼生者非无错乱，因非造作体性诸无定共生故。
若谓异义是因相，则云何成彼法？由依彼故。云何是因果事？即由彼故，若非尔则不成依故。若谓烟依是方所，因非火耶？彼亦由是烟或彼因等之基故是因性。
若谓由从彼生故能表果，则一切种皆应成能表事，因一切种有所生能生故。非尔，因无彼而生者无定从彼生故。故因有几许自性，无则不生果者，彼等是因相，因定为彼等之果故。唯由彼等无则不生之法故。

།གལ་ཏེ་ཆ་ཤས ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དང་རྟགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱི་རྣམས་བཟུང་ན་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པ་རྗོད་པར་འདོད་ན་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་དུ་བ་མེ་ལ་མི་འཁྲུལ་ ལོ།།ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འཁྲུལ་ན་འདི་། རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ལས་འདས་འགྱུར། །དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པ་ལས་གང་ཞིག་གང་དག་དམིགས་ན་དམིགས་ལ། དེ་ལས་གཅིག་མ་ཚང་ན་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དུ་བ་ལ་ཡོད་དོ། ། ལན་ཅིག་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ལས་ཀྱང་དེ་དེའི་འབྲས་བུར་འགྲུབ་སྟེ། འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལན་ཅིག་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཙུབ་ཤིང་གཙུབས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་མེ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བས་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་བུད་ཤིང་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་དྲོ་བའི་རེག པའི་ཁྱད་པར་ནི་མེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་གང་མེད་པར་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་ཡང་མེ་མེད་པར་འབྱུང་སྟེ་། དེས་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་མེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེའམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་སྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་གིས་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེ་དང་འདྲ་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མི་འདྲ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་། །དེ་དང་འདྲ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་འདྲ་བ་ལས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བ་འབྱུང་ན་ནི་དེ་དག་གི་ནུས་པ་མ་ངེས་ པས་རྒྱུའི་ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐའ་དག་གི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་དད་པ་མིན་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་དད་པ་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དུ་བ་ནི་མཐོང་བའི་རྣམ་པ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་དོན་ལས་མི་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

若谓应成由部分所生能生，非也。因取由彼所生差别及因相差别所差别之共相时许故。若欲说未差别共相则由错乱故不许。
若谓"烟于火无错乱"此云何了知？于彼若错乱此：
"应超越具因性"。
成为彼相之不见，由何于何见则见，彼中若缺一则不见者，彼是彼果，此亦烟有。
仅由一次如是见亦成彼为彼果，因非果者一次亦不从非因生故。若谓于钻木等虽无火亦生故非果，非也，因火是薪变因暖触差别故。若果亦无因生则成无因。何者无何而生，彼非彼因性。烟亦无火而生，故不成彼因性。
若谓由是余因性故非无因，非也，于彼亦同，因无彼亦有火则生故。或彼或余随一，云何从非彼生性生？因自非彼性非能生彼故成无因。
若谓非彼生而是与彼相似生故，云何从不相似生是与彼相似？因从与彼相似生故成与彼相似故。若从不相似亦生相似，则彼等能力不定，因因差别非能差别故，一切种种自性应成无因。彼过已说。亦应一切从一切生。故从因差别非差别，果成差别非差别。
故烟不从见相及异类义生，因应成无因故。

།དེ་ལྟ་ན་ཡང་། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་།འབྱུང་བ་ལྟོས་པ་ལས་ ཡིན་ནོ།།དུ་བ་དེ་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྱུང་ན་ནི། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་ཡང་མི་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་འབྱུང་བ་ལ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དུས་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། མེད་པའི་དུས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལྟོས་པ་དང་ བཅས་པ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་དག་ན་དེ་འབྱུང་བ་རུང་བ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དང་དུས་རུང་བ་དང་མི་རུང་བ་ཉིད་འདྲ་བ་ཅན་དག་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་དང་ཡང་ཅིག་ཤོས་དག་ཏུ་ངེས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རུང་བ་ཉིད་དེ་ཡང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ ལས་གཞན་ནམ་ཅི།དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་དུས་འགའ་ཞིག་སྤངས་ནས་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དག་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་དག་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་བྱས་པའི་ཕན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ནི་དེར་ངེས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པའི་ཕྱིར་གང་ན་དུ་བ་དེ་ལན་ཅིག་མཐོང་ལ། མ་ཚང་ན་མ་མཐོང་བ་ནི་འདིའི་དེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ལན་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དེར་ངེས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་གཞན་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། འབྱུང་ན་ནི་དུ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར ཏེ།དུ་བ་ནི་དེས་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡང་འབྲས་བུ་དེ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་གཞན་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ན་ནི་དེ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་ལན་འགའ་ཡང་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དེ་དུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དུ་བ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལས་ བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཉིད་མེ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་སྤྱི་བོ་མེའི། །རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་མེ། །འོན་ཏེ་དེ་མེའི་རང་བཞིན་མིན། །ཇི་ལྟར་དེ་ལས་དུ་བ་འབྱུང་། །དུ་བའི་རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་མེ། །དེ་ཡི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་ལྡན། །དུ་བ་དུ་བའི་རྒྱུ་མིན་ལས། །འབྱུང་ན་དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་ འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །འོ་ན་ད་ནི་ཇི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། གཅིག་པུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ། དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཚོགས་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པ་དང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་གོ།

如是：
由无因不待他，
恒常有或恒无，
诸事物有时生，
从待于因而有。
若烟从无因生，则由无待故应永不生，因其生无缺故，如所欲时。或于彼时亦不应生，因与无时无差别故。具待诸事物则成有时，因于有无时具彼生功能故。处时功能与无功能相同者，不应定为具彼及其他，因不应定故。此功能岂异于因事？
故舍弃某处时而于余处时有之事物，名为具待于彼等，如是有即是待。不待彼等所作利益则不应定于彼，因不应定故。故由处时决定，于何处一次见烟，缺则不见，此是彼所生体性，否则一次亦无故。彼定于彼，云何从他生？若生则应成非烟，因烟是彼所生自性差别故。
如是因亦是能生如是果之自性。若从他亦生，则非彼自性故一次亦不应生。或彼非烟，因从非烟生自性生故。若是彼自性则即是火故无错乱。
若帝释顶是火性，
即彼应成是火体，
若彼非是火自性，
云何从彼烟能生？
烟因自性即是火，
具彼能力之差别，
烟若从非烟因生，
则彼应成无因性。
此是摄颂。
若尔今云何从异助缘生果？如从眼色等生识。无有唯一能生或是彼自性者。然和合能生及是彼自性，唯此可推度。

།ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་གནས་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་མེད་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཅུང་ཟད་ལྕི་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ བར་མཐོང་བ་ལ་དེ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་ཀྱང་རང་གི་ས་བོན་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཅན་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ།རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ས་བོན་དང་སྡོང་བུ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆུ་ཤིང་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་གསལ་བ་ཁོ་ནར་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འབྱེད་དོ། །འབྲས་བུ་ རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་འབྲས་བུའི་རྫས་རང་བཞིན་མཚུངས་པ་རྣམས་ལ་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཆུ་ཤིང་སྡོང་བུ་ལས་སྐྱེ་བ་དག་བཞིན་ནོ། །གང་ལ་དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དེ་ལ་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་དང་སྡོང་བུ་ལས་སྐྱེ་བ་ ཅན་དེ་དག་ཉིད་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་གང་ལ་ཅི་འདྲ་བ་མཐོང་བ་དེ་ལས་ནི་དེ་འདྲ་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །བར་དུ་ཆུད་པའི་རྒྱུ་བརྒྱུད་པ་དག་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་པས་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་འབའ་ཞིག་ནི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་གཞན་ཡང་ཡིན་ཏེ། བཅོས་ མ་དང་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་ནོར་བུ་དང་མུ་ཏིག་དང་བྱི་རུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།།ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་མེ་ཏོག་ཐ་དད་པ་སྟེ། སྔོན་པོ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མེ་ཏོག་ཅན་གྱི་ཤུར་བ་ཀ་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། །འབྲས་བུ་མེད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཀར་གོ་ཏ་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རོ་ལས་ཏེ། །ནགས་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རྒྱལ་ མོ་ག་གོན་བཞིན་ནོ།།ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ནུས་པ་སྟེ། །རེག་པ་དང་མྱངས་པས་འཁྲུ་བའི་ཨ་རུ་ར་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་མེད་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་ལས། །གང་ཞིག་གང་གི་རྗེས་འགྲོར་ མཐོང་།།དེ་ཡི་རང་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཅན། །དེ་ཕྱིར་མི་མཐུན་ལས་མི་འབྱུང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དངོས་པོའམ། །རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལས། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་སྟེ། །མ་མཐོང་ལས་མིན་མཐོང་ལས་མིན། །གཞན་དུ་གཞན་ནི་གཞན་དག་དང་། །ངེས་པར་ཡོད་པའི་ངེས་པ་གང་། །དོན་གཞན་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཆོས། ། ཡིན་ན་གོས་ལ་ཚོན་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།

和合即是果之自体安住之所依。故诸助缘亦无差别能生。若见从稍重等异类生青莲等，虽于彼亦如是说，然从自种子生者有异于自体，因因性差别故，如从种子茎生之水生树。如是于世间唯明显由相异门分别。
能推度果之因亦是无间。彼于果事相同性等是相似，如从相续茎生诸水生树。于何有直接因差别，于彼亦有自性差别，如彼等从种子茎生者。故从见何相似，从彼推度如是相似。中间相续诸因非所推度故无错乱。非唯相异是彼与非彼之因。然亦有异自性，如人造与非人造宝珠珍珠珊瑚等。
某处由花差别，如青花与余花之舒罗迦。某处由果，如无果与有果之迦尔果达。某处由味，如林与余之王母诃根。某处由力，如触尝能涤之诃子。故极分别之果于因无错乱，因若因有差别而果无差别则成过失。
随行及返反，
见何随行何，
彼因彼自性，
故不从异生。
因果事或性，
由决定所作，
无则不生定，
非由见不见。
异中异与异，
定有之决定，
异义为因法，
如衣与染色。

།གཞན་ཡང་། ཆོས་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན། །ཡིན་པར་གྱུར་ན་དེ་གཞན་ཉིད། །དེ་གྲུབ་ན་མ་གྲུབ་པའམ་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པའམ། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་འགལ་བར །གནས་པའམ་རྒྱུ་ཐ་དད་པའོ། །དེས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་ན་ནི་འགའ་ཡང་གང་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པས་རིལ་རྫས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་དང་། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བའམ། མིང་ཐ་དད་པར་ཟད་དེ། དོན་ཁས་བླངས་ནས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དོན་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་ཀྱང་དངོས་པོའི་དུས་ན་མི་རྟག་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་པ་མ་ཡིན ནམ་ཞེ་ན།མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཕྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་དེ་ཁོ་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཁྱད་པར་ གཞན་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་ནི་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།འདིའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་མཐོང་བཞིན་དུ་ཡང་བློ་ཞན་པ་ཡོད་པ་དམིགས་པས་རྟག་ཏུ་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་དོགས་པས་བསླུས་པའམ། འདྲ་བ་གཞན་འབྱུང་བས་བསླུས་ པས་མི་རྟོགས་སོ།།སྐད་ཅིག་མ་ཐ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་འདི་མི་དམིགས་པས་མི་གནས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ངེས་པའི་དུས་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ ནམ།རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོན་གཞན་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་དེ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་ན་ནི་དེ་ཉིད་འདིའི་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་ཅི་ ཞིག་བྱ།རང་བཞིན་གྱིས་མི་གཡོ་ན་ནི་དོན་གཞན་དང་ལྡན་ཡང་དེའི་ངོ་བོར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་དམ་ཆོས་གཞན་དེ་ཡང་དོན་གཞན་ལས་བྱུང་བ་ན་རྒྱུ་ཡིན་པའམ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྲང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་། དེ་ ལ་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།

复次：
法若异义因，
即成彼异性。
若彼成，则不成或因差别非理为彼自性。诸事物差别或因差别唯此，谓相违法住或因差别。若由彼亦不成差别，则无有从何成差别，故成一实体。故同生灭及一切于一切相应。若非尔则不成一，或仅名异，因许义已如是说故。
若谓虽无因义差别，然于事物时无常性未成故，同非彼自性耶？无有他无常性后当成，已多说唯彼刹那住法性即是无常。法与有法语差别亦有因相，舍异相及不舍等处已于量释中说。
见此自性时，由见有劣慧故常如是有疑惑所惑，或由生余相似所惑故不了知。于见最后刹那者定故，由不见此了知不住，故彼时是定时，已说立为无常性。若非尔，是他因相耶？或是无因相随一，无常性定成异义。若尔则事物不具彼，因于彼无须故。若须则彼即是此自体性之无常，他复何为？若自性不动，则虽具异义亦不应成彼体故。
无常性或余法从异义生时，应成因或果耶？非因果者由无关系故，不应于彼有推度故。

།དེ་ལ་ཕྱིས་འབྱུང་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་ཉིད་མིན། །འབྲས་བུ་ན་ཡང་ག་ལ་ངེས། །དེ་དངོས་པོ་གྲུབ་ནས་ཕྱིས་དོན་གཞན་ལས་འབྱུང་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་རྒྱུ་ཡིན། གཞན་གྱི་ཕན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་རྒྱུ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ།།དངོས་པོ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་དང་དེ་ཙམ་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་གྲུབ་པོ། དེ་ལས་འགའ་ཞིག་བྱུང་ཡང་དེ་ལ་མི་དགོས་པས་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ ཐལ་བ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ།།དེས་ན་མི་འཇིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་མི་དཔོག་།འདི་ལྟར་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་འགར་ཡང་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་ལ། མ་མཐོང་བ་ལས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་ པ་དེས་ན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ། །ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་མིན། །འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ཙམ་ཉིད་ཕྱིར། །ཕྲུ་བའི་འབྲས་ནི་ཚོས་པ་བཞིན། །མང་པོ་ཞིག་ཚོས་པར་མཐོང་། ཡང་ཕྲུ་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ ཚོས་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ།འཁྲུལ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་འདི་དང་ཚོས་པའི་རྒྱུ་འདྲ་བ་དག་ཚོས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ལྷག་མ་དང་ ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན།གང་ཞིག་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས། །ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་བྱེད་པ། །དེའི་ལྡོག་པ་དེ་ནི་མ་ངེས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པ་མ་མཐོང་ཙམ། །དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར། ། དེ་ལ་ལྷག་མ་ལྡན་ཞེས་བརྗོད། །མི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ལོག་པས་གཞན་ལྡོག་པར་འདོད་པས་ནི་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འདོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་གསུམ་ལའང་། །དེ་ཡིས་མ་གྲུབ་ལྡོག་དོན་དང་། །འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོར་ནི། །ངེས་པ་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ཡིན། །འབྲེལ་བ་མེད་པར་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ ངེས་པ་མེད་དེ།དེས་ན་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ངེས་པས་ནི་འགལ་བ་དང་དེའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་རྣམས་བསལ་ལོ། །ལྡོག་པ་ངེས་པས་ནི་མ་ངེས་པའོ། །གཉིས་ ཀ་ལ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་གཅིག་ལ་གྲུབ་པ་འགོག་པའོ།

于彼后生故非因，果中岂能定？彼事物成已后从异义生，云何是彼因？待他利益之果亦非必定有于因故，彼有之因相不定。若仅从事物生，则由不待他故，成无因及仅由彼随行。虽从彼生某者，然于彼无须故无过失，如前过失。故于不坏自性事物非所推度。
云何非所推度？如是于非无常事物未见有生，由未见则从异品返，故无错乱耶？
仅由异品未见，
非成无错乱性，
由错乱唯可能，
如锅中煮熟米。
见多已熟，然仅入锅中不成熟，因见错乱故。如是不成"此是如是自性，此与熟因相似者皆熟"。若非尔，则彼推度有余错乱。
复次，何为有余？若仅由未见，显示返者，彼返不定，于异品转成疑，因仅未见返成立，彼是疑因故，说彼具余。一切不见非能了知无。故欲由一返而许他返者，亦须许彼二有某自性关系。若非尔则因相不能令解。
于因相三相中，
由彼未成返义，
及为治错乱故，
说定为对治者。
无关系则无定随行返，故说彼即显示：于二俱成是能立，如是说定。其中由定随行遮违及顺彼品，由定返遮不定。由说"二俱"遮一成。

།རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དག་གོ་།འབྲེལ་པ་མེད་པར་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་ན་ནི་རེ་ཞིག་འགལ་ བ་དང་མ་ངེས་པའི་གཉེན་པོར་གཉི་ག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རིགས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་།ཆོས་མི་མཐུན་པ་སྨོས་པ་ནི་མ་ངེས་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །གལ་ཏེ་དེས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་སྟོན་པར་བྱེད་ན་ནི་དེ་མ་སྨོས་ཀྱང་རྟོགས་ པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལ་སྔར་བརྗོད་པས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་མཐོང་བའི་འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཚིག་གིས་མ་མཐོང་བ་ལ་དྲན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་། མཐོང་བ་མ་རྟོགས་པར་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ནི་དྲན་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་རིགས་ན། མ་མཐོང་ བ་ནི་མཐོང་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ནི་མཐོང་བས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་ན་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མ་དམིགས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་པས་དེའི་དོན་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མ་ དམིགས་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རྟོགས་ན་བརྗོད་པས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་མི་དམིགས་པ་ནི་གཞན་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་སྒྲུབ་ པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་མ་དམིགས་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྣང་བ་མ་མཐོང་ན་ནི་མེད་པར་རིགས་ཀྱི། དེ་མེད་ན་ནི་དེ་མི་རིགས་ཏེ། ལ་ལར་འདོད་རྒྱལ་དུ་དེ་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་དེ་དག་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པས་ ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ལྡོག་པར་འདོད་པས་དེ་ལ་གང་གིས་ན་འདི་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་བརྗོད་དགོས་སོ། །མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་། །དེ་མེད་ཁོ་ན་མིན་གལ་ཏེ། །ཇི་ལྟར་མེད་རིགས་ དེ་བརྗོད་ན།།དེ་ཚེ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་མེད་པ་ལ་མི་དམིགས་པས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བས་ལྡོག་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ལྷག་ ལྡན་འཁྲུལ་ཅན་ཡིན།།དཔེར་ན་འབྲས་བུ་འདི་དག་ནི་སྨིན་པའམ་རོ་འདི་བྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཟོས་པ་དང་འདྲ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།

"极成"一词遮遣于同品异品有疑之有余及不共。若无关系仅由未见而返，则说"为对治相违不定故说二俱"是应理。说异法是为对治不定。若彼显示异品未见，则不说亦能了知。
于彼前说由返见错乱者则无。若谓语令忆未见，则未了见非支分，于彼应理说为令忆，然未见是无见，于彼为见所害。若无彼则唯成，故说为成彼无义。若谓不仅由不见即无故为彼义而说，若虽不见亦不了知为无，则说亦不能了知，因彼亦唯表不见故。一不见非能成立他无，因太过故。
若谓非由彼成立，然由自不见故。若不见显现则应理为无，若无彼则不应理，因于某处偶尔如是亦由无关系故不成遍。由说彼无亦非如是，因太过故。故欲返者须说于彼由何成返之理。
无之语言亦，
非唯说彼无，
若说如何无，
尔时知为无。
岂非由于无彼不见而成返耶？于此已略说。复次：
若由未见而返者，
云何有余成错乱？
如说此等果已熟或此味美，因无色差别故，及从一生故如已食者。

།འདི་ལ་ཡང་ཟོས་པས་ལས་གཞན་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ མེད་པ་ལས་གཏན་ཚིགས་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡིན།ཁ་ཅིག་ན་རེ་མངོན་སུམ་གྱི་གནོད་པར་དོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཡུལ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ན་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུར་ དོགས་མེད་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།གཞན་ལ་ཡང་མེད་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་ཞུགས་པས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། མ་ཞུགས་པར་གནོད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དོ། །ལྡོག་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ནི་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་སོ།།མི་དམིགས་པས་འགའ་ཞིག་ལ་མེད་པར་གྲུབ་ཀྱང་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ནི་དེ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་མེད་པ་ནི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། ལྡོག་པ་ཅན་ཡང་གཏན་ ཚིགས་འགྱུར།།གསོན་པའི་ལུས་འདི་ནི་བདག་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ ལོག་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པས།བདག་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །བལྟར་མི་རུང་བ་མི་དམིགས་པས་མེད་པ་མ་གྲུབ་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྲོག་ལ་སོགས་ལྡོག་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ བདག་འགྲུབ་གཞན་བདག་མེད་པ་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པ་ཡིན།ཁས་བླངས་པས་བདག་དང་བཅས་པ་དང་བདག་མེད་པ་དག་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དེ་ལ་མེད་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པས་ནི། བདག་ལུང་ལས་གྲུབ་པར་ཁས་བླང་བར་ འགྱུར་གྱི།རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་། མ་གྲུབ་སྦྱར་བ། དེ་བཞིན་དུ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་། བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་། མི་དམིགས་པ་ཁོ་ ནར་ཟད་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཏེ།དམིགས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡོག་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་ཡང་མ་བཟློག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཅི་རིགས་པར་ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་མ་བཟློག་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གཉིས་ ཀ་ལ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ལྡོག་པ་མེད་པར་དགོངས་ཏེ། དེ་དགག་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

于此，除已食者外作为他方而无所立，因有不见因相，云何成错乱？有谓是疑现量所害之错乱。非也，因于所作方处无故。若有则应尔者，若无如是疑则成太过，因于他亦无决定无故。由量趣入而害，若未趣入而害，则一切不可信。返唯能成已成，故如是体性待定。
虽由不见于某成无，然无关系者不能成一切无中无，因疑惑故无返，是有余错乱。复次：具返亦成因相。此活身非无我，因应成非具命等故。无我遍于所见不见瓶等无命等故，由彼返则所遍返故，应了知有我。
若由不见不可见而无未成，则由瓶等成无我故无命等返。若谓由许故成者，则如何成我？他无我非量者亦如何成？由许分别有我无我已，说由于彼无而了知，则应许我由教成，非所推度。
又所说"未成相属，如是于同品有无等亦应如理说"者，亦非所说。若仅不见则因疑惑故，因若见则无彼故。返亦由不见故，故疑亦应不遮。若谓由说"如理"故唯不遮者，非也，因说"唯说二俱定"等故。故虽不见由疑无返，说为遮彼。

།མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཟློག་ པས་དེ་དག་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་རོ།།དེ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་དེ་དག་ལས་ཟློག་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཅོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པ་དེ་ཡོད་ན་ཇི་ ལྟར་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་བྱེད།གལ་ཏེ་གཉི་ག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམས་ནི་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་པས་གཞན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་ དག་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།ད་ནི་མ་མཐོང་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་སྲིད་དེ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་པ་སྲིད་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་ བརྟན་དུ་མེད་དོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བ་མཐོང་བས་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་མི་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་ སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།འདིའི་ཡུལ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ། །གང་ཡང་གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྣང་བ་དག་ལ་འགོག་པར་བྱེད་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པས་མེད་པར་གྲུབ་ པའི་ཕྱིར་རོ།།རེག་པ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དགག་པར་རིགས་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་དང་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་འགོག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ས་ལ་སོགས་པ་སྤྱིར་བཟུང་ནས་དགག་པ་སྨྲས་ སོ།།དེ་ལ་ཡང་ཤིང་བལ་དང་རྡོ་བ་དང་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ཡོད་ཀྱང་རེག་པ་ཐ་དད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་སྲིད་པར་དོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དགག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཅི་ ཞིག་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡང་དེ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།ཡུལ་འགའ་ཞིག་ན་རྫས་ཁ་ཅིག་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་གཞན་ན་གཞན་དུ་ཡང་སྣང་ངོ་། །དཔེར་ན་སྨན་ཁ་ཅིག་ཞིང་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་ནི་རོ་དང་ནུས་པ་དང་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ།གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དུས་དང་ལེགས་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ།

所闻性于常无常二者皆未见故，由彼返而成遮除彼二之因相。彼遮除即是从彼返外无他。非遮除者因于任何亦不定为返故。若于某定为无者，彼有时云何不了知为无？
若谓非二俱遮除，因为他量所害故。相互遮除体性者，由遮一而成立他故非遮，因立遮相违故。
今则不见非量，因可能有害故。如是于他亦可能有他量所害，若于具相可能有害，则唯成破其相，故一切不可信。于所推度境亦见与现量推度相违，应成不可信耶？非也，因如所说者不可能故。若谓不说无错乱之相违，则由未说推度境故是所许。当说此境。
又说"若仅由未见而遮显现者亦不应理"，云何不应理？因由不见成无故。触为所见相故，岂非唯应遮？不应理，因仅于显现及其自性境有不是遮故。故说遮普取地等。于彼虽有棉石叶等，然见异触故。因疑于某差别可能故，不应理仅由一切未见而遮。
复次，若谓如何仅由异品未见，无关系亦无错乱耶？于某处如何见某物，于他处亦现为他。如某药于特殊田地成特殊味力熟性，于他则不然。由时及善作差别亦如是。

།ཡུལ་དེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མཐོང་ཞེས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ཁྱད་པར་ སྲིད་པ་རྣམས་ལ་ཡོན་ཏན་གཞན་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱུ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་ཏུ་རུང་སྟེ། དཔེར་ན་བྱེད་པ་པོ་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྐྱེས་བུའི་འདུ་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཚིག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་སྐྱེས་བུ་དག་གིས་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གང་གིས་ན་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཆོས་མཐུན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཐུན་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་དག་ནི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མཐོང་ བའི་ཕྱིར་རོ།།ལེགས་པར་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་ལས་ཁྱད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྲིད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ ལ།མ་མཐོང་བ་དང་ནི་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་། གནོད་པར་བྱེད་པ་མི་བྱེད་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་ཀྱང་ཁྱབ་པ་རྣམས་བལྟར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་དག་ནི་སྤང་ བར་འོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།ཚིག་རྣམས་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་བ་ལྟར་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བལྟར་མི་རུང་བ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་ཡང་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་གཞན་ལ་ ཡང་བྱ་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྒྲ་མངོན་སུམ་པ་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་བུ་དག་ལ་ནི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར།མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་གི་ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་བུས་བྱེད་དོ། །ཡང་ན་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བའི། །ངོ་ བོ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད།།ལྡོག་པར་བྱེད་པའམ། དཔེར་ན་ཤིང་གིས་ཤིང་ཤ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡལ་ག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ལ་དེ་སྐད་དུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་། དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་བོར་ནས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་ འགྱུར་རོ་།།རང་བཞིན་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །རྒྱུ་ཡིས་ཀྱང་། འབྲས་བུ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

彼地之人如是见，然仅由此非成如是，因于差别因可能者有异功德可能故。若无差别因则可推度，如说"见作者之语亦是由士夫造作为先"。因语无差别故，因见一切由士夫作故。
由语等少许法相同而推度一切相同者，士夫非无差别因，因见一切功德有差别故，因由善作差别了知差别故。如是于他处亦可能故。于不可能推度亦无能害因相，因未见离贪故，未见与所害能害不成立故。因无贪等果无错乱故，虽可能然遍者不可见故。如是等亦非应断。
语非如是，因可见差别故。虽同是不可见，然许未见差别为异类相违故。彼差别于他亦能作故。于声现量者无非现量体故。无错乱因由，因无能害不成错乱故。于士夫则由见差别为能害故不同。语差别成他体非彼体。故无差别自性一切由士夫作，或皆非。
故由仅彼关系，
自性由自性，
而作返，
如树返树鹿。
因唯于具枝等某差别而如是名故。彼若是其自体，舍自体已云何有？由自性关系故于彼无错乱。因亦作果返，因无错乱故。

།རྒྱུ་ལོག་པ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་ལྡོག་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དུ་ན་དེ་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡང་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉི་གར་ཡང་རང་བཞིན་འབྲེལ་བ་ཁོ་ནས་ལྡོག་གོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་གཅིག་ལོག་པས། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། །མི་ལ་རྟ་མི་བདོག་ཅེས་ཏེ། །ཕྱུགས ཀྱང་བདོག་པ་མིན་ནམ་ཅི།།དེ་བཞིན་གཅིག་གཅིག་ཉེ་བའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་ཉེ་བར་འགྱུར། །མི་ལ་ཕྱུགས་ནི་བདོག་ཅེས་ཏེ། །དེ་བཞིན་རྟ་ཡང་བདོག་གམ་ཅི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་འབྲེལ་ བ་ཁོ་ནས་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་དེའི་ཚེ་ངོ་བོའི་མཚན་ཉིད་དམ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་དཔེ་དག་གིས་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་མི་མཐུན་དཔེ་ལ། །ངེས་པར་འདི་ལས་གཞི་མི་ འདོད།།དཔེ་ལ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དེའི་ངོ་བོར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བས་སྟོན་ཏེ། བྱས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པར་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མ་དཔེས་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །ཚད་མ་དེས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ བའི་ཆོས་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།ཡང་ན་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོར་ཏེ། །དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོན་གཞན་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་དེའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་གྲུབ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་ན་བྱས་པ་ཉིད་ མེད་ལ།མེ་མེད་ན་ཡང་དུ་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་རྒྱུ་མེད་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་གཞི་མེད་པར་ཡང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ལ་ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་དང་། །མེད་པ་འགའ་ཞིག་དགག་པའི་ ཡང་།།གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཁོ་ན་ལྡོག་པ་ན་རང་དང་འབྲེལ་བ་ལྡོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་འགའ་ཞིག་དགག་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་རྒྱུའམ་རང་བཞིན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལྡོག་པ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འབྲེལ་ བ་མེད་པ་ལོག་པས་གཞན་ལོག་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམིགས་པར་ནི་རིགས་ལྡན་དེ་མི་དམིགས་པར་ཡང་དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དགག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་མི་དམིགས་ པ་ནི་རང་ཉིད་དགག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྒྱུ་དང་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་གཉི་གའི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ།

因返时亦作果返。否则彼不成为其果。故因果事物亦定自性。是故二者皆由自性关系而返。
若非如是，由一返时，
云何能返于他？
谓人无马者，
岂非亦无畜？
如是由一近故，
云何他得近？
谓人有畜者，
如是亦有马？
此是中间偈颂。
故唯由自性关系，因令了知所立。彼复尔时或为体相，或为从彼生相。以喻显示无则不生。故于异品喻，定不许此基。于喻由仅彼关系显示所立法之体，以喻显示量："所有能生所作体性者，即生无常体性"。由彼量亦了知随逐仅彼所立法。
或为因事，由彼有则有故，显示异义。如是若成其体及因事，则无常性无则所作性无，无火则烟，如是彼为自体及因，云何无自体因而有？如是虽无基亦成异品喻之返。
故因及自性，
及某无遮之，
为因相，唯由彼等返而作自关系返。故欲成立遮某义者，亦应说因或自性遍者返为因相。若非如是，则由无关系返不成他返故。
见应理者不见亦是遮因。于遮境言说因说为彼因，因如是不见自体是遮性故。因及差别不见是二者因。

།དགག་པའི་གཏན་ཚིགས་འདི་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཁོ་ན་སྟེ། དམིགས་སུ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་དང་། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་རང་གི་བདག་ ཉིད་དེ་ལྟར་ངེས་པར་མི་དམིགས་པའི་དེ་ནི་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པ་དང་རྟོགས་པའི་སྦྱོར་བ་དབྱེ་བ་དེ་དང་དེ་དག་གིས་རྣམ་པ་དུ་མར་བཤད་དོ།།རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་ལེའུ་གཉིས་པའོ།། །།གཞན་དོན་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ནི།།རང་གིས་མཐོང་དོན་རབ་གསལ་བྱེད། །ཇི་ལྟར་རང་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་རྟགས་ཅན་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ལྟར་གཞན་ལ་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པས་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་སྟེ།རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རང་གིས་མཐོང་དོན། ཞེས་སྨོས་པ་ནི། ལུང་ལས་གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ནི་། །སྒྲུབ་མིན་དོན་མེད་ལས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་མིན། །ཞེས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞན་ གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།རང་གིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཡང་། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བློ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་ཅན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག་གི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་ཙམ་གྱིས་དོན་གྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ཚིག་གི་ཁྱད་པར་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལུང་གི་ཚད་མ་བསམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལ་མི་སླུ་བའི་ཚད་མ་མེད་ན་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །མི་སླུ་བ་ཡོད་ན་ནི་དེས་གྲུབ་པ་ཕ་རོལ་འགའ་ ཞིག་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཁས་བླངས་ནས་བརྟག་པ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བརྟགས་ནས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པས་ནི་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་དེ་གྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་འགྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར།ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་ལ་དེས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གི་ལུང་གང་ཡིན། ཚད་མས་གནོད་པ་ལུང་ཉིད་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྐྱེ་བོ་རེང་ བུར་སྐྱེས་གྱུར་ཅིང་།།ཡོན་ཏན་ཉེས་པ་མ་མཐོང་ལ། །ཀྱེ་མ་གྲུབ་མཐའ་མི་བཟད་པའི། །གདོན་དེ་སུ་ཡིས་དགོས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།

此遮因唯三种：可见之因、遍者及自体如是决定不见，由彼彼未了知及了知相违等差别配合而说为多种。
自比量决定品第二竟。
他比量者，
明显自见义。
如自由三相因生标识知，如是欲于他生标识知故而显示三相因，是他比量，因于因假立果故。
此中说"自见义"者，为令了知："非由教所见他见，非能立，亦非由无义成。"如有说："由应他了知故，虽非自见，亦立他见，如说'觉及乐等是无思，因有生或无常故，如色等'"，此不应理，因于推度境教非量故。若是量则不应有推度，因唯由语成义故因等无义故。
若谓由语差别是量故无过，此中已说教量之思。此中若无不欺量则亦不成有某差别。若有不欺则彼所成于某他未成。故非先许而后观察，然是先观察而后许，故由他许而成。
为破彼教而说于他能立故，尔时此非量故，彼所成非成故，云何由彼而成？若谓于具彼教者由彼成，谁之教为何？为量所害云何亦成教？
愚人生盲目，
未见德与过，
呜呼宗派此，
不堪鬼何需？

།ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ ཁས་བླངས་ནས་སྤང་བའི་ཡན་ལག་གི་ལུང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ན་རྟོགས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ཁས་བླངས་པ་ལུང་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་ནི་དངོས་པོ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ན། དངོས་པོ་ལེགས་ པར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།སྐྱེས་བུས་འདོད་པས་གཏན་ཚིགས་དང་དེར་སྣང་བ་དག་གིས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ན། ད་ནི་དངོས་པོ་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཅི་ཡོད་དེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པར་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ པའི་དོན་ནི་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི།གང་ལས་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ཀྱང་དངོས་པོས་མ་བྱས་པའི་རྟོགས་པ་ནི་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་ཁྱད་པར་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་།།ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་ལས་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་གཞན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་དངོས་པོ་ལ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ལམ་གྲུབ་པར་འགྱུར། གཞན་གྱིས་ནི་ཕ་རོལ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འཐད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པས་ཐལ་བ་བསྒྲུབ་པ་དཔེར་ན་དུ་མ་ལ་ཡོད་པའི་གཅིག་པོ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ངེས པའི་གསལ་བ་གཅིག་དང་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་མ་བཅད་པ་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་དང་ལྡན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་གཅིག་ཁས་བླངས་ན་ཆོས་གཞན་ ཁས་བླངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཆོས་གཉི་ག་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ་བ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་དུ་དེ་ལྟ་ཡང་དངོས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་ཇི་ལྟར་མི་སྲིད་པའི་དོན་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ མི་སྲིད་པས་ཁྱབ་པ་དེ་ཡང་དེ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཁས་ལེན་ན་གཞན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཟློག་པར་དཀའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་གཞན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་དང་། དམ་བཅས་པ་ལ་ཁས་བླངས་པ་ལ་ སོགས་པས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།བརྟག་པའི་དུས་ན་འགའ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེས་ནི་དེ་རྟོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འོངས་པའི་དོན་གཞན་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། འོད་ཁས་བླངས་ན་སྒྲོན་མ་ ཁས་བླངས་པ་བཞིན་ནོ།

云何由彼教自身许与彼相违？因许彼已，断支之教非量故不应了知故。彼所许是教，由彼亦是能立法，由彼安立事物故，事物善住。
由士夫欲以因相及似因相安立彼性时，今于事物何有因相与非因相？因于事物趣入亦不定故。有义待了知而成能立，非仅由他许而成，非唯由了知。虽有非由事物所作之了知亦与无了知无差别，因无信故。已说除果性、自性及不见差别外无余了知支分。
彼若是事物成就相，云何于自未成？由他则不应理解他。由他分别成立过失，如说："多中一者非有处等差别，因由定处时位差别一显混杂未遮余自性空故，如是自性与有处等差别相违故。"此等为显许一法则许余法故，若不许彼则二法皆返。因不能分别故，因彼于余亦直接关系故。
今云何成不可能义？因遍不可能者于彼亦不可能故。若许彼则他必然故难返。如是虽由自许住于他故因不成，及由许等害宗非过，因观察时全无所许故。由了知某义之力亦许余义，如许光明亦许灯故。

།དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ལྟ་བ་གཞན་དུ་གནས་པས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དེའི་ཁས་ལེན་པའི་དུས་ཡིན་པས་དེར་དོན་ཇི་སྙེད་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་མཐའ་དག་ཁས་བླང་བར་བྱ་བའམ། ཡང་ ན་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་འདི་ཡང་འགྱུར་བའམ། མ་ཡིན་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཆོས་གཉིས་འབྲེལ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་ འཛིན་པ་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་བའམ།གཏན་ཚིགས་ཡོད་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པས་ཐོབ་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་བླངས་པས་རིགས་པ་ལ་གནོད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཆོས་གཅིག་ཁས་ལེན་པས་ གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་ཁས་བླངས་པ་ནི་རིགས་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཏན་ཚིགས་མེད་ཀྱང་འདི་ནི་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི། བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ ཚིགས་ལ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་པ་ཅན་དང་དེ་གཉིས་འགལ་བ་མ་ གྲུབ་པས་ཐལ་བ་དང་བཟློག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྔར་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཅན་འབྱུང་བ་ལས་གཅིག་ཡོད་པས་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། སྐྱེ་བ་ཅན་དང་མི་རྟག་པ་དག་དང་སེམས་པ་ཡོད་པ་ལ་ནི་དེ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ལ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་བྲལ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་དང་ལྡན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་དང་དེ་ཡོད་པ་ནི་ཕན ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།སློབ་དཔོན་དག་གིས་ཀྱང་ཡན་ལག་ཅན་དགག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་དོན་འདི་ཉིད་རྣམ་པ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་བཀོད་པས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་འགོག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ ཉིད་དང་དུ་མ་ཡོད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་དག་ནི་གཅིག་ཁས་བླངས་པ་བཏང་བ་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དཔྱད་པའི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཚེ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཁས་ བླངས་ནས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།

故此是了知，非由见住于他处而说过失。彼是其许时，应许尽其时由理力所住诸义，或全不许。亦非成不成等，因显示二法关系："若如是则此亦成，若非则二俱不成"故。
若定执为此过，或有因则不尔。因由理得者应必许故。应说许不能害理。由许一法必许他者是由理作故。
虽无因相，此是根本因相所遍及能遍事之能立相，非能立返，因于因相无量故。若谓此中亦由返遮无常性及有生，无如是作者。亦不能如是作，因未成有思及彼二相违故，不令解过失及返之能立故。
如前由无不具因而生，由一有故无，或由互相违住相了知为相违，于有生及无常与有思则未成。于一由如说离余自性唯许故，无有处等差别，因彼无与彼有由互相违住相违故。
诸师于破有分等中亦以多门配此义而破如是自性，因一性与多有相违故。余由未舍许一故无故，二法皆非有故。
是观察许宗义因之时，若非尔时则不应先许而观察故。

།དོན་མེད་པར་རྟོག་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡང་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། འདིར་དངོས་པོ་ལ་ནི་སྒྲ་དང་བུམ་པ་གཉིས་སམ། སྒྲ་དང་ནམ་མཁའ་གཉིས་ཉེ་བར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་འདོད་པས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་གིས་ཉེ་བ་དང་བསྐལ་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ཡང་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པས། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་ཡོན་ཏན་འགལ་བ་བསྡུ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་འདི་དག་ནི་བྱེད་པ་པོའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན གྱི།དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ནི་དོན་མི་འགྲུབ་སྟེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དག་ཉེ་བ་དང་བསྐལ་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་ན་ནི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འགའ་ ཞིག་ཏུ་དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་ནས་གོང་བུ་འདི་ནི་རྭ་ཅན་ཡིན་ཏེ།བ་ལང་དང་བ་མིན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ངས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་དེའི་ཚེ་དོན་ གྱིས་སྟོང་པའི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཞིག་འགྲུབ་ཀྱི།དེ་ལས་དོན་འགྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འདོད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གང་ལ་དེའི་འདོད་པ་ཡོད་པ་དེར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ནི་བལྟ་བར་ནུས་པ་མ་ ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་ངས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་། ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་དང་ ལུང་དག་བྱེད་པ་པོའི།།འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་འབྲེལ་དང་། །དངོས་པོ་ལ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །དེས་བྱས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བསྟན་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དོན་གྱིས་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན། དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་དེ་ལ་གྲུབ་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།

无义分别增益亦非常，如说："声是常或无常，因是同品异品随一故。"此中事物上无声瓶二者或声虚空二者近住，然由说者欲说所作，若无彼则无欲说及余近远故。
若是事物自性，则不应由他欲说而异转，及不应于一时聚集相违功德故。故此等法随作者欲，非随事物自性，因彼不如是趣入故。故由彼不成义，因事物自性未成近远故。若成则可，如见某处如是自性法相同已说："此聚有角，因是牛或非牛随一故。"
若谓"因我欲如是说故"，尔时唯成无义欲说，不由彼成义。因彼欲于事物趣入不定故。如是不能观察"凡有彼欲处有事物"故，因遍不成故成错乱。
此说因相配合"因我取故"等，及由教成。因语唯由说者欲趣入故。
分别与教随作者，
唯随欲及相属故，
于事物亦可有故，
彼所作成错乱性。
应知由显示三相因是他比量故，义说宗语非能立。云何非能立？因于彼不生直接或间接成就故。

།རེ་ཞིག་དངོས་སུ་ནི་དོན་གྱི་དོན་ རྟོག་ཕྱིར་དོན་ལ།།ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ནུས་མེད། །དེས་ན་དེ་དག་རང་ཉིད་ལས། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གནས་མ་ཡིན། །དོན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གོ་བར་བྱེད་དེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་། །འབྲེལ་བ་ངེས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་རང་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ལས་ནི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མཐོང་གི། ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དངོས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་།བརྒྱུད་པ་ཡིས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད། །གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་རང་ཉིད་ལ། །ནུས་པ་མེད་ཀྱང་ནུས་སྟོན་བྱེད། །བརྒྱུད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ཚིག་ནི་རང་ཉིད་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་ནུས་པ་བརྗོད་པར བྱ་བ་ཡིན་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡང་ནུས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཐེ་ཚོམ་ལས་ཤེས་པར་འདོད་པ་དང་། སྐབས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། མི་མཐུན་པའི་ཚིག་ཙམ་ལས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་གཉེན་པོ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་འཇུག་པས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ནང་གི་ཡན་ལག་གི་དོན་འགྲུབ་པའི་ནུས་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན ལ།དེ་ལ་དྲན་པ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་ཚིག་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་མ་བསྟན་ན་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པས་ཡུལ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་དེ་ མེད་ཀྱང་གང་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ།སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱོགས་ནི་མ་བརྗོད་ཀྱང་འགྲུབ་ པ་ལ་གེགས་མེད་པའི་ཕྱིར།གསུམ་ལས་ཚུལ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མ་སྨྲས་ན་སྒྲུབ་པ་མ་ཚང་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འོ་ན་ད་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བསྟན་པ་མེད་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་། ངོ་བོ་ཁོ་ནར་བསྟན་པར་བྱ། །རང་ཉིད་འདོད་དང་མ བསལ་བའོ།

首先，由于直接为了了知义之义，于义上不能说宗与因。故彼等由自身非能立处。义自能令义了知，因无错乱故。言说则不然，因无定关系故。故宗因语由自身成义故非能立。由宗语见于义生疑非定故，非直接能立。
宗语说所立故，
由间接亦无力，
因语于自无力，
虽然能显示力。
间接亦非，因说所立故。因语虽自无力，由是说力故，假立为许为能立。若谓由彼趣入因语故彼亦有力，则由疑欲知及入处故，从彼等成过。由仅相违语亦生疑对治因语趣入可有故，彼亦应与彼同为能立。
故内支分义成就力住于三相，由置念于彼语故，彼为能立。若谓未显境不可有因趣入，故由显境即有力，此已说讫。
又虽无彼，说"凡所作皆无常，声亦所作"亦由义了知"声无常"。故此必应显示。故虽不说宗亦无碍于成就故，应知若不说三相随一则成能立不全过。
若谓今能立非无显示故不应说宗相，应说。因见于所立非所立颠倒错解故，为遮彼故。所比量亦唯应显示体性、自许及未破。

།འདིར་རང་གི་ངོ་བོ་དང་། ཚིག་ཕྲད་དང་། འདོད་པ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བཞིས། མ་གྲུབ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་དོན་བརྗོད། །རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པ་བཟུང་ངོ་། །ཞེས་རིག་པར་བྱའོ། །དེས་ན་གྲུབ་པ་དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མཉན་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་ བ་ལྟ་བུ་དང་།མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དཔེར་ན་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་། དཔེ་དག་དང་། སྐབས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཀྱང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་རྒོལ་བའི་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་པ་བསལ་བ་ ཡིན་ནོ།།ད་ནི་ཇི་ལྟར་མ་ཐོས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་ཤེ་ན། སྐབས་ཀྱིས་སོ། །དཔེར་ན་འདུས་པ་རྣམས་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པར་གྲུབ་པ་ན་བདག་གི་དོན་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་མ་སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འདོད་པས་ཁྱབ་པའི་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་སྨོས་སོ།།དེ་ཉིད་ལྟོས་པ་ལས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ནི་འདུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པས་ན། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཉེ་བར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དེའི་ཁྱད་ པར་ཡིན་ནོ།། མིག་ལ་སོགས་པ་འདུས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དག་ནི། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་ཞིག་ཐ་དད་པར་ཟད་ཀྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ལས་དོན་གཞན་ཡིན་།གང་གིས་དེ་ལྟར་སྨྲས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཕན་པར་འགྱུར་བ་འབྲེལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་དང་དཔེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྟོང་ པར་འགྱུར་ཏེ།ཆོས་ཀྱི་ཚོགས་དེ་ཉིད་ནི་འགར་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྨྲས་པའི་ཆོས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ན་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁྱབ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་མེད་ན་ནི་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་འཇུག་པས་དེ་ལས་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་འདོད་པ་ཉིད་དེ།ཇི་སྐད་དུ་བདག་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་དེ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བའི་ཆོས་ཀྱང་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།

此中由自体、助词、所欲及自语四者，说明未成非能立义。应知摄取论者所许。
故已成如"声是所闻"等，及未成亦许为能立，如未成因相、喻例、非处依及虽许论典非不生，遮非论者所许。
今云何知未说亦许为所立？由处故。如成聚集为他义时如自义。虽未说由欲遍所立故说欲。
由彼观待说为法与有法差别，由说"此等是非聚集境他义"故，由摄为法差别故是彼差别。"眼等非聚集义为他义"是有法差别。如是仅安立有异，非义异。
若异于所立处所差别义，由如是说所立法有何关联利益，因成太过故。若尔则因相违及喻空能立，因彼法聚无随行故。故不从任何了知。
若谓说法无随行有此过，于余则不尔，非也，因不遍为所立故。若无过则不成害欲，因彼趣入所立相违品故，由彼返成为相故。
如说法与有法差别许有无随行过，如说："若谓我是他则彼不成。"相违法亦害彼欲。

།མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་གང་ལ་རྩོད་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཀོད་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡིན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པའམ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲའི་ངོ་བོ་ནི་མིང་ཅན་དང་འབྲེལ་བའི་སྔོན་རོལ་ནས་དོན་ དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ།རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་དོན་དང་ལྡན་པར་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། དོན་དང་ལྡན་པར་ཡང་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་མི་འདོད་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའམ། དེ་ བཞིན་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་ཏེ།འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཞན་གྱི་དོན་ཙམ་ཁྱད་པར་མེད་པར་གྲུབ་ཀྱང་བདག་གི་དོན་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་འདུས་པ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ནི་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཕྱིར་མ་སྨྲས་ཀྱང་འདོད་པས་ཁྱབ་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་མ་ཚང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དཔེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་གཉིས་པ་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ལ་ཡང་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཉེས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུམ་པ་ནི་མངོན་པར་གསལ་བའི་སེམས་པ་ཅན་ལུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་དང་བུམ་པ་གང་ཡང་རུང་བས། གཉིས་པ་དང་བཅས་པས་ཡིན་ཏེ། ཨུཏྤལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩིག་པ་བཞིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ།རྩིག་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་སྐྱེས་བུས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་འཕེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ནི་དེ་མི་འཕེན་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཡིན། ཡང་ན་ནི་མི་ འདོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེས་དེ་འགྲུབ། འགྲུབ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡུལ་མ་ཡིན། ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་རང་ལ་བརྟེན་པའི་ཉེས་པའི་རྣམ་པས་ཇི་ལྟར་མ་རེག་པར་འགྱུར། དེས་དེ་ ལ་བརྟེན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞིང་།གཞན་སུན་འབྱིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གསལ་བར་རྒྱལ་པོའི་གྲ་སའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གྲུབ་པ་འཕེན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པས་ཁྱབ་པའི་དོན་གྱིས་རྣམ་པ་ ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སུན་འབྱིན་པས་ཀྱང་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ལུས་བུམ་པ་ལས་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་ཁས་མི་ལེན་ན་སྤྱི་སྒྲུབ་པ་ཡང་མི་སྲིད་དེ། གང་ཡང་རུང་བའི་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若谓由未说故彼亦非所立，若于何处论者安立能立非所立，则何为所立？若尔则成颠倒或无义。如"声体与名相属前有义，因见有分别故"中，仅由自体有义非所立，由见有义故，成立不欲外境有义，或如"眼等是他义，因是聚集故"中，虽成无差别他义，然非如自义。由许彼等聚集作他义故，能立无果。
故虽未说由欲遍者是所立，彼不全等亦是喻空所立等过。此说有第二相应诸配合亦有无随行过，如"瓶由显明有心身相士夫及瓶随一，由有第二故，因非青莲故，如墙"中，墙不成如是士夫有第二故。
若谓由欲成立总相故不取差别，此中若不取彼则能立有何果？或成不欲，已如是说。若非能立所缘，云何由彼成彼？若成，云何非境？若谓是境，则云何不触自依过相？由依彼能立得彼，非破他，此是明王法之安立。
故由能立力遍义引成故，凡有几种皆是能破。若不许如是身异于瓶之体，则总成立亦不可有，因无随一异体故。

།གཉི་ག་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོར་སྲིད་ན་གང་ཡང་ རུང་བ་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། །གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ཟ་མི་སྲིད་པའམ་འདོད་པ་མེད་ན་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལས་ཀྱང་གང་ཡང་རུང་བ་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་བུམ་པ་ རང་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་།།ཤུགས་ཀྱིས་ལུས་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངག་གི་དོན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་རུང་བ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཚིག་འདི་འགལ་ པར་འགྱུར་ཏེ།བུམ་པ་བདག་ཉིད་ནི་དེ་མ་ཡིན་པ་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཉིད་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་ན། གང་ཡང་རུང་བ་སྨོས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བུམ་པ་ཡང་ དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།།འདིའི་ཕྱིར་ཡང་སྤྱི་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་མི་སྲིད་ན་དེའི་སྤྱི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་རིག་ཉིད་དམ། རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་དབང་པོ་ལ་ བརྟེན་པ་ཉིད་བཞིན་ནོ།།འདི་ལྟར་དེ་མིག་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོག་ པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ན་བུམ་པ་དང་ལུས་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་སྤྱིར་གང་ཡང་རུང་བའི་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ཏེ།ལུས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་དོགས་པ་བུམ་པ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་སྤྱི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ལ་ཟས་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་སྦྱིན་ལ་མ་ཡིན་ཞིང་མཆོད་སྦྱིན་ ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་སྲིད་དམ།ལྷ་སྦྱིན་འབའ་ཞིག་ལ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་རུང་བ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཡོངས་སུ་གཟུང་ཡང་མི་འགལ་ བ་ཡིན་ན་གང་ཡང་རུང་བ་སྨོས་པ་འདི་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་གཅིག་ཟ་ཡང་གང་ཡང་རུང་བ་ཟའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འདིའི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བུམ་པ་ཁོ་ནའམ་ལུས་ཁོ་ནས་གཉིས་པ་དང་བཅས་པར་ནི་མི་ འདོད་དོ།

若二者如是事物可能，则能说随一，如"提婆达多或耶若达多随一去"等，若随一不可能或不欲则不然。由此亦无随一异体，因瓶自身未许异体及相违故。由力即身成异，住为语义故，说随一无义。若不尔则此语相违，因瓶自体与非彼异体相违故。
若由身自成异体则应如是说，由说随一力瓶亦应如是故相违。由此亦非依总，因一切别相不可能时彼总不成故。如非婆罗门等上之明性，或分别识上依根性。
如是彼非依眼，因如彼识无彼义了知故，不随彼转故，虽无彼亦有故。如是光等返生亦非依根性。如是若许彼二如是，则瓶身随一异者，总成随一异体，然非尔，因身无随行疑与瓶相违故。故亦总不可能。
提婆达多耶若达多随一与食，非提婆达多非耶若达多，如是岂有可能？若谓由思唯非提婆达多故无过，非也，因由说随一故无过失。故虽取一不相违则说随一有力，如虽食一说食随一。因此境是观察故。于此不欲唯瓶或唯身有第二。

།སྒྲུབ་པ་མི་འཐད་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ། གཉིས་གཅིག་ལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་བརྟག་པ་དང་བསྡུ་བ་ཡང་མི་འཐད་པ་ཡིན་ན་ད་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ་པར་ནུས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཚིག་གི་ཚུལ་ནི་གསོག་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་གཉི་གར་ཡང་སྲིད་པ་མི་འགལ་ན་དེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་སྒྲ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་། ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་།།རྣམ་པར་བརྟག་པ་དང་གཅིག་ཏུ་སོ་སོར་ངེས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རྣམས་ལ་ཡང་སྤྱིར་བརྗོད་ཀྱང་ཤུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཡང་ལུས་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་བུམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དཔེར་ན་འགའ་ཞིག་འོངས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་རིའམ་ཤིང་ལ་ནི་དོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲ་ཉེ་བར་བྱས་པ་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྐབས་དང་ཤུགས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་ཡང་རུང་བའི་སྤྱི་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་གཉི་གའི་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ལས་གཅིག་ཀྱང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དང་ བུམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྟོགས་ན་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་གྲུབ་པས་ན་སྒྲ་དེ་དང་ལྡན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འགའ་ཞིག་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པས་ཁས་ལེན་ན་གང་ཡང་རུང་བ་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ པ་བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་པ་འདིས་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་འགོག་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའམ་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཆོས་ཅན་ ལ་སྤྱི་བཀག་པ་ནི་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྒྲ་དེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་གྱི། སྒྲ་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ་དེ་ལྟར་གྱུར་པར་འདོད་ན་ནི་སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་མི་འགྱུར་གྱི། སྒྲ་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པར་ འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་ཆོས་ཅན་ལ་སྒྲུབ་པའམ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདོད་པའི་སྤྱི་གྲུབ་བམ་གནོད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་ནི་ ཐམས་ཅད་དུ་སྤྱི་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱེད་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་རོ།

因成立不合理故，若于二者成立一时观察与总摄亦不合理，则何能成立？故语式是积聚。此亦明了随一于同品异品。
又若二者皆可能不相违则如是，若不尔则于声不成。如是如此声即是宗，非同品异品随一。因观察与一定相违故。于诸义虽总说，由力住差别故亦了知唯身非瓶。如说"某来"不疑山树等。
非唯近作差别语是诸总语安立差别因，然是处及力等任一。故随一总非异，因二者异不合理故。亦无某异，因二者皆不许故。
若谓由声瓶差别了知则于无常亦同，非也，因由无常成就故成立声有彼故。如是若许某异则随一成异体。
由说欲为所立故，亦遮遣由法有法差别所作法有法，如"声非有无常声，或非有声无常"等，因遮有法总无相违故。
若欲"声是无常，声非有无常声"如是，则为成立声上无常声故，声非成无常而成有无常声。彼亦非所欲，故于欲全无害。故唯法于有法成立或返，如是则成欲总或害。相违于一切处唯返彼总故。

།དེ་ནི་རེས་འགའ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སམ། ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སམ། དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་བསྟན་བཅོས་ལས་ཆོས་དུ་མ་རྣམ་ པར་གཞག་ཀྱང་རང་ཉིད་བདག་ཉིད་འདོད་པ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི།བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེར་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བཟློག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་མདོ་མཛད་པས་རང་གི་འབྲེལ་བར་རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་ བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཁས་བླངས་པས་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་དགོས་པའི་གནས་བཟློག་པར་བཤད་དོ།།བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། ། ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མཐོང་བ་ཉིད་དེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་གནོད་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་བ་དག་གི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་གི་ལྟར་ན་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་། སྒྲ་མི་རྟག་པར སྒྲུབ་པ་དྲི་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་འགྱུར་རོ།།སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །མི་མཚུངས་ཏེ་འདིར་ཆོས་ཅན་གྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཅན་གྱི་སྐབས་ སུ་བབ་པ་ཡིན་ཡང་དངོས་པོ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་འདི་དག་ནི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ཁོ་ན་ནས་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་། །འོན་ཏེ་རྒོལ་བས་ཀྱང་འདོད་པས་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་དོ།།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྐབས་མ་ཡིན་པ་འདོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་ནི་དེའི་ངོ་བོ་མི་ འདོར་བའི་ཕྱིར་འདོད་པ་དང་འཇུག་པ་དག་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ན་འདི་ནི་སྐབས་འགའ་ཞིག་ལས་འགྱུར་བ་དང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཟློག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དགག་པ་འཇུག་ཀྱང་བླ་སྟེ། སྐབས་དང་མི་ལྡན་པ་དེ་ ནན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་མངོན་སུམ་དང་འགལ་བར་སྤྱོད་དོ།

彼由法门或有法门或彼差别门而作，故作言说。自体声虽于一有法论中安立多法，然唯自体所欲是所立，虽许论而非他，为显示此故。虽于彼遮一切他欲，然经作者说"自体"者，显示不依论而许，如是以自体声说遮所需处。
由许论故，疑彼所见皆是所立。邪解亦是见，有说："论中所见唯是所立，若害彼亦是因与宗过。"依彼等，则由所作性成立声无常，为遮香等德故因成相违。
若谓非处故非，彼于余亦同。若谓不同，此是有法处故，非也，虽是有法处，然于事无关故。然此等若唯由许论门关联，则于一切同故，此二无别。
若谓论者亦由欲成立，因是所立总一分差别故，如所立法。唯由说"是总一分差别"不成非处所欲，因义不舍彼体故，应无欲行返故。故此由某处转及由彼了知。虽返经验起遮亦可，然非处彼强说有违现量行。

།གནས་སྐབས་འགའ་ཡི་འདོད་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་དག་གིས། །ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདི་འདོད་ཅེས་པ། །གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །འབྲས་བུའི་རྟགས་ཅན་མིང་ བརྗོད་དེ།།འཁྲུལ་པ་ཡིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །མེད་ན་མི་འབྱུང་མིན་དོན་ལ། །གནོད་ཀྱང་གཞན་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། །རྗེས་དཔག་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད། །དེས་གྲུབ་དེ་ནི་ལེགས་པར་གྲུབ། །དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལྟོས་མ་ ཡིན།།དེ་ཚེ་གཅོད་དོར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ཚེ་ཁས་བླངས་མེད་ཕྱིར་མིན། །འདི་ནི་ཁས་ལེན་ཐབས་ཡིན་པས། །དེ་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་དེ་རྒྱུ་མིན། །དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན། ། དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་འཛིན་པར། །འདོད་པའི་དུས་མིན་དེ་ཡི་ཚེ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ ནི་གནོད་པར་འགྱུར།།དེས་གྲུབ་དོན་ལ་དེ་དང་ནི། །འགལ་བར་སེམས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། །བསྟན་བཅོས་ལེན་པ་རིགས་ལྡན་ཡིན། །དེར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ནི། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ་གནོད་ཉིད། །སྤང་བར་བྱ་ཡི་གཞན་མིན་ཏེ། ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །དཔྱོད་པ་ཀུན་ལ་བསྟན་བཅོས་དག་།གཟུང་ཞེས་ལུགས་འདི་གང་གིས་བྱས། །ད་ནི་གྲུབ་མཐའ་མེད་རྣམས་ཀྱིས། །དུ་བས་མེ་ནི་འཛིན་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དཔེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀུན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག ཉིད་ལ།།བསྟན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་འགྱུར་ཞེ་ན། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདས་ལུགས་ཡིན། །འབྲེལ་མེད་ཆོས་ནི་མ་གྲུབ་པས། །མ་གྲུབ་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་སྒྲུབ་ཡིན་ན་དེ་སྒྲུབ་བརྗོད། །གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ནི་མ་ལུས་པ། །དཔེར་ བསྟན་མེད་པ་ཁོ་ནར་ནི།།འགྲོ་བ་སོགས་དང་དུས་སོགས་ལས། །སེམས་ལྡན་མི་སོགས་རྗེས་དཔོག་བྱེད། །མི་འཁྲུལ་བས་ན་ངོ་བོ་དང་། །རྒྱུ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན། །འགའ་ཡིས་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་ཀྱང་། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ལྡོག་མི་འགྱུར། །དེ་ནི་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་ བྱ་ཡི།།དོན་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར། །རྟོགས་པ་གཞན་དག་གཏན་ཚིགས་དེས། །ཅི་སྟེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལར་འགའ། །རིགས་མིན་པས་ན་རིགས་སྨྲ་བ། །གཞན་པ་དག་ཀྱང་དགག་བྱ་ཞེས། །བྱ་བ་རྒྱལ་རིགས་ལུགས་ཡིན་ ནོ།།དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚུངས་བྱས་ནས་། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པ་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཀུན་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞག་པ་འདི་ཉམས་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ ཁོ་ན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段偈颂：
某时处成所欲境，
由彼等而得了知，
强说汝欲如是事，
明显是自在行为。
果相标名而宣说，
由错乱故成能害，
于无则无非义上，
虽害余者何所害？
比量于自境界中，
说不观待于圣言，
彼成彼善成就时，
尔时不待于论典。
若谓尔时成舍弃，
尔时无许故非尔，
此是许取方便故，
尔时虽有非彼因。
如是二境清净时，
尔时非是欲执持，
论典之时彼时中，
由论典故成能害。
由彼成义与彼相，
违想不应理故也，
于三处中迁移时，
取论典者具正理。
于彼所立法及与，
无则无性成能害，
应当舍除非余者，
因成无穷过失故。
于诸观察取论典，
此理为谁所安立？
今非学派诸人等，
不由烟相取于火。
若谓于喻诸论典，
唯一能成于一处，
教法成为能立者，
此是超越世间理。
无关法非成就故，
如何成为不成立？
若是成彼说成彼，
因如何有诸过失？
有法诸法无余尽，
唯于无有譬喻中，
由行等及时等上，
推度有情人等性。
由无错乱自性及，
因成能立诸义故，
虽害某者所说义，
于自性上不返转。
彼于所欲所立义，
及无则无性之中，
由彼因相余了知，
如何不成能了知？
若于某些论典中，
由非理故说正理，
余者亦当成所遮，
此是王族之传统。
令诸义成悉平等，
说能立者非能故，
是故于一切安立，
所立能立皆当坏。
此等是中间偈颂。故唯于所立能害者是相违。

།གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་གཅིག་ལས་གྲུབ་པ་འགལ་བ་མེད་ཀྱང་། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པས་འགལ་བར་འདོད་ན། དེ་ནི་ཡུལ་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་ འགྱུར་གྱི།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ནི་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་རང་གི་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཡང་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་ན་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱིས་བྱས་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། འགྱུར་མོད་ཡུལ་ལ་དེ་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། གནོད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རྗོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད ལ་གཞན་གྱི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པས་ན་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རིགས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ ཡང་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནམ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་རྗོད་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་རོ།།ཚིག་ཕྲད་སྨོས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ ཡིན་ཏེ།རིགས་པས་ཐོབ་པ་ནི་ཚིག་གིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་ཀྱང་དོན་ཅུང་ཟད་རྒྱས་པར་མི་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པས་འདོད་དུ་ཡིན་ནོ། ། གང་གིས་ དེའི་དོན་དུ་འབད་པར་བྱེད་པར་དགོས་པས་འདི་ག་ལས་ཡིན།གལ་ཏེ་ཚད་མས་མ་བཟློག་ན་དེ་འཇུག་པ་སུས་བཟློག་ཅིང་། ཚད་མས་བཟློག་ན་ཡང་སུས་ཚིག་གིས་འཇུག་པར་བྱེད་ནུས། གཞན་དག་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་ པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཛེར་ཏོ།།དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཉིད་ཀྱིས་གཞི་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་འདོད་པས་ བརྟགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དོན་ལ་གཙོར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་དོན་དག་ལ་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་འགའ་ཡང་བཟློག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བཀོད་པའི་ངོ་བོ་མཚུངས་པར་མ་གྲུབ་ཅན་དག་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ།

虽然所害能害非一者成立无相违，若许由害论典成相违，则于余境亦同故成相违。故于彼成害，若不尔则成。非也，因一切因之过失功德，当依自所立而思故。
虽彼非遮自所立，然由害论典故是相违，则由他作亦同故成相违。若谓由他作唯成宗过，虽成，于境何不成？因说具所害法之有法故，唯于此非于他之他。非也，因许有所害义之论典故于余亦成。故此不应为宗过相，因成太过故。
又若由许论典故，许论中所见皆是所立耶？则说已成因亦成宗。若谓说系词故遮许为能立故无过，非也，因理所得不能以语遮故。宗相之外义，自体声亦不少广义。
若谓由入论典故是所欲。由何因为彼义而作功用？若量不遮则谁能遮彼入？若量遮则谁能以语令入？
他说自体声为显摄著名有法，舍由论典相所生差别有法。于彼亦由观察处故，已成基为著名故此全非。自欲所计差别，于无主要加行义上安立之建立，皆非所遮。如是安立体性不成相等者，非差别所依之言说所依故。

།འོན་ཏེ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོར་ བསྟན་པ་ཡིན་པར་དགོས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འབྲས་བུ་བཅས་པར་འགྱུར་རོ།།རང་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་བཟུང་བར་མ་བརྗོད་ན་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱིའི་ཡུལ་ ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཆོས་ཅན་ཡོད་པར་འགྱུར་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་སྤངས་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་དེ་སྐད་མ་བརྗོད་ཀྱང་ཕྱོགས་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ ཅན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར།དེ་ནི་མི་ནུས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ནི་ཁྱད་པར་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་གི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མཐའ་དག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཁོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། མངོན་ སུམ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་བཞིན་ནོ།།རྒྱུ་སོགས་མཚན་ཉིད་གསལ་བྱ་ལ། །ལྟོས་པ་མེད་པར་མ་ཁྱབ་དང་། །ལྡོག་པ་དག་ནི་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྗོད་པ་ཡིན། །བདག་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་གསལ་བ་དང་བཅས་པ་ རྣམས།།ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །འདོད་སྒྲས་མ་ཁྱབ་སེལ་བར་བྱེད། །བསྒྲུབ་བྱ་ཁས་བླངས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མེད། །བསལ་བ་གནོད་དང་ལྷག་མ་ལ། །མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པར་ རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་།།འདིར་ནི་བདག་ཉིད་སྒྲ་མཛད་པ། །འདོད་གནོད་མེད་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །ཐུག་པ་མེད་པ་སྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་དག་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །འདིར་རང་ཉིད་དང་འདོད་པའི་སྒྲ་དག་གི་ངེས་པར་གཟུང་ བའི་དོན་རྟོགས་ཀྱང་།བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་མཐའ་ཅན་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་དེ་བཅད་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་འདོད་པའི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ནཥྚེ་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པའི་ཚིག་ལ་ ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་པས་དེས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པར་བྱེད་དོ།

若谓说由显示著名门成立之有法非所立，非也，因由"唯说自体"此即了知故。若需说已成及能立体性，则说"唯是所立"此成有果。
若谓不说摄受自成有法则成立有法性为所立，非也，因比量是总境故了知义故。有法虽有，若是所立则自相成所立，然彼已遮。故此虽不如是说，于宗全无相违。
若作有法性为所立有何过？彼不能。何故？因因无差别及无随行故。此是因喻过非宗过，因观待后支故。若不尔则因等一切过成宗过，因于一切处害宗故。故唯与彼量相关者是宗过，如违现量等。
为遮因等相明所显，
无待不遍及返故，
故说宗之体相也，
自体系词体性声。
及诸不明显等者，
是为遮除返过者，
欲声能遮不遍性，
所立许者宗体相。
彼等之中无宗性，
已遮能害余等中，
无有体相转故也，
见有邪解故于此。
作自体声为显示，
无害所欲非所立，
及为显示无穷尽，
此等是中间偈颂。
此中虽了知自体及欲声决定所取义，然由与具作用末尾相关故，于能显亦成太过，为遮彼故而说。此中欲语根之"naṣṭe"非支分。于欲语是支分故，由彼遮因不成等。

།རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྗོད་པ་འདིས་ནི་མི་འདོད་པ་དང་འདྲེས་པའི་འདོད་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་གནོད་ན་ ཡང་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ།ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པར་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་བརྟེན་པར་རྗོད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐབས་སུ་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པ་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ལ་། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པའམ་རྟག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་ཐ་དད་པ་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ བའི་སྤྱི་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་།སྒྲ་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའམ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དེ་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ན་ནི་དོན་ཏེ་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་མ་འབྲེལ་བ་ བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣ་གཏད་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།གཉི་ག་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་བརྟེན་པར་འགའ་ཞིག་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ན་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པའི་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱི་འཕེན་པའི་ཕྱིར་དེ་གྲུབ་ན་འདོད་པ་ཉིད་འགྲུབ་ པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་པོ་འདོད་པ་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་འདོད་པ་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །སྤྱི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་སོ་སོར་ ངེས་པའི་ཁྱད་པར་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་གཞན་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་རྩོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེ་མེད་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ནི་འགར་ཡང་གཞུང་ ལུགས་ལས་མི་གནས་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཉིས་པ་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་བ་དག་ཀྱང་བསལ་ཟིན་ཏོ། །བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ཀྱང་སྐབས་ལས་འདས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་བཤད་ ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་སྐབས་སུ་རྟོགས་པ་ཁྱད་མེད་པའི་ཆོས་ཙམ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྣ་བསྟད་པར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁས་བླངས་པ་དེ་ཡང་། མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་ དཔག་དང་།།ཡིད་ཆེས་གྲགས་པས་མ་བསལ་བ། །བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

论者自身所说欲求比量者，表明与不欲相混之欲亦非所立，即使于彼有害，亦应知无宗因过失，因无遮所立性故。如虽无虚空德性与一义和合之无常性亦能成立。
说比量时不依论典，此即明显非关涉处亦成宗，如"声是无常或常"之处，异体根所取共相与一义和合之无常性，及"声有和合"等。若依论典或敌论者欲求了知，则成义即宗，若不尔则此成说无关故不应倾听。
二者不依论典而有所观察时，有何非处成宗之机会？若谓为取差别共相，彼若成立岂非成就所欲？非也，因了知者所欲即是关涉处故。故说由处遮欲为所立法。求共相者未必定求各别决定差别，因可有无诤其他差别故。
由论典门亦非诤，因尔时无无则无性故。如是法于任处不住教法而成随行，亦无无错乱因。具第二之结合亦已遮。依论典若越处已说太过。
故于处了知无差别唯法性是应成所立及应顺从，若不尔则成往他义故成负处。彼许亦：
现量义及比量与，
信解共称无遮者，
是为所应显示者。

།གལ་ཏེ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། ཡིད་ཆེས་པ་དག་དང་། གྲགས་པས་མ་བསལ་བའི་ཁས་བླངས་པ་གཏན་ ཚིགས་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་ལ་དོན་སྨོས་པ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཁ་ཅིག་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྤངས་ནས་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ ལ་རྗོད་ཕྱིར།།གསལ་བ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །གསལ་བ་ནི་ཚད་མ་དག་གིས་བཟློག་པ་ཡིན་པས་ཟླ་བོའི་ཚད་མའི་རྟེན་མ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པ་ལ་ཚད་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་དག་ནི་གཅིག་ལ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།ཡུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་རྗོད་པ་ཡིན་ན་གསལ་བ་ལ་ནི་ཡུལ་ཅན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཡུལ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །གནོད་ པ་དེ་ནི་རྣམས་བཞིར་བཤད།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བས་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་གནོད་པ་དེ་བཞིར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཁས་བླངས་འབྲས་རྟགས་ཏེ། །འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རང་རྟགས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ནི་འབྲས་བུའི་མཚན་ ཉིད་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ལ།གྲགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བདག་གམ་གཞན་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་ངག་འཇུག་པར་འདོད་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚིག་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་ན་མི་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།རང་གི་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་དེ་ནི་རང་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་གེགས་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མཚུངས་པས་ན་རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་བསྡུས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། སྟོབས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ལ་བསྟན་བཅོས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཚིག་མི་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་བརྟེན་པར་དེས་གྲགས་པས་ལ་དཔྱོད་པ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་མཚུངས་པར བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བརྗོད་པར་མཛད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་དོ་ཞེས་འདི་ལ་དཔེར་བརྗོད་པ་ཡང་འདྲ་བར་མཛད་དེ། ཚད་མ་རྣམས་མེད་ན་བསྟན་བཅོས་དང་ཚིག་དག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ རོ།།རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལ་གསལ་བའི་དཔེར་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། ལུང་ལ་ནི་འདི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་ཆོས་འཕོས་ནས་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

若许为所显示，则现量义、比量、信解及共称无遮之许依于因。说现量之义者，因有些根识是颠倒义故，为舍彼而取量境圆净故。
若问何故明显非宗？
因说因于疑故，
明显非因所依。
明显为量所遮故非对方量依，因遮入量故。相违于一不应有真实知故。
若说宗为显境者，明显无有境者故即非宗。故疑境是因作用境。由比量分别，说彼害为四种。由比量分为三种故，说宗害为四。
其中许为果相，
行于共称自性，
信解语是果相因，
共称是自性相。
如实见自他义而欲语转者是信解，彼语若无如是义事则不转故是彼果。正说自果者即障碍违自许。故如是相等，摄自语及论典为一而说。
为说"唯依力故论典能害"此义，如自身非量则语不转，如是不依论典则彼不入共称观察，为显相等故此与自语一同而说。故于"无有所量义之量"亦作同等譬喻，因无量则语及论典不应理故。
自语相违是明显譬喻，于教则示此一分。此中譬喻谓"转生后不能与乐"。

།ཆོས་ཅན་རྣམ་ པར་གཞག་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར།དེ་ལ་གནོད་ན་གཞི་མེད་པས་ཁྱད་པར་ལ་དཔྱོད་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་འགྱུར་དགོས་སོ། །ད་ནི་ཇི་ལྟར་འཇུག་ ངོགས་སུ་ཁྲུས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁས་བླངས་པའི་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།མ་མཐོང་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་དེ་སྐད་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བཀག་པ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།རང་གི་ཁས་ལེན་པའི་རྟེན་གྱིས་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་གནོད་པར་འགྱུར་གྱི་། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྲུས་ཀྱི་དག་པར་སྨྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་དེའི་རང་གི་ཚིག་གིས་ཀྱང་དོན་དེ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་མ་ཡིན་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ལས་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་ཅན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ཆགས་པ་དང་། སྡང་བ་མེད་པ་དང་། མ་རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྡིག་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ དེས་ནི་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་སྡིག་པ་དག་པར་བྱེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་མ་ཟད་ན་འབྲས་བུ་མི་ཟློག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངར་བ་དང་། བསིལ་བ་དང་། སྣུམ་པ་དག་གིས་བད་ཀན་ལས་གྱུར་པའི་ནད་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ ལུང་གིས་མཐོང་བའི་དོན་དག་ལ་ནི་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཕལ་ཆེར་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ།བསྟན་བཅོས་གང་ཞིག་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བའི་ཡུལ་དག་ལ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པའི་ཚད་མ་དང་། རང་གི་ཚིག་གིས་མི་གནོད་པ་དེ་གཟུང་བར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་མི་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་བསྟན་བཅོས་དང་ལྡན་པས་འགལ་བ་རྗོད་ཀྱང་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉི་ག་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་རང་གི་ཚིག་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ནི་དེའི་རང་ གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་གྱི།བསྟན་བཅོས་དང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་དེ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམ་བཅའ་བ་སྟོབས་མཚུངས་པའམ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་ཇི་ ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ལ་རིགས་པ་མེད་པའི་དམ་བཅས་པས་ཇི་ལྟར་གནོད་པར་འགྱུར།ལུང་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཡང་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་ནས་གཅོད་པ་དག་ལ་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གནོད་པས་བྱེད་ པས་།ཁས་བླངས་པས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱས་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའམ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ཚིག་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཚིག་ཙམ་རྗོད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།

由依有法安立故，若害彼则无基故不入差别观察，于如是境必须论典成量。今如何"入河沐浴等非为清净法"此许非害耶？因一切显未见之论典皆未如是说故，遮无过失。
由自许依故论典相违成害，余非是，因未许故。沐浴清净论典之自语亦害彼义故。非法于一切论典中安立为贪等根本，因无贪、无嗔、无痴者不许为罪故。彼安立即害说沐浴等能净罪者。
因未尽则果不遮故，如甜、凉、油性对痰病。故于教所见义多思维说违，应取何论典于见未见境由事力入量及自语无害者。
于不依彼之事，虽具论典说违亦非害，将成障碍。因二力等故，如自语。尔时是违其自语，非违论典。彼等中有量者即能害他，若不尔则如何由无理许能害等力许或具比量如实而入？已遮诸教是量。故于许已遮者成此过。
故由能害，虽许非离比量外，别立许者为显境分别，若不尔则成太过或别立无义，自语别立因亦是障碍唯说语故。

།ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེར་ཡང་གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཞི་ཡོད་ན་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གྲུབ་པའི་ཚིག་ལ་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ཕན་ཚུན་དང་། གྲུབ་པའི་བུད་མེད་ལ་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་བུ་སྐྱེད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཆོས་དག་བཞིན་ནོ། །གང་དུ་ཆོས་ཅན་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་དེར་གང་ལ་གང་གིས་གེགས་བྱ་སྟེ། སྐབས་ཉིད མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇོག་པས་ནི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་དེ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་ མར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ནི་ཚད་མར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇོག་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལས་ཐ་མི་ དད་པ་དེས་ན་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ད་འདི་ལ་དབྱེ་བ་ཅི་ཡོད། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་རྗོད་ཅེ་ན། །དག་གི་དབྱེ་བས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །སྔ་མས་བཞག་པ་ ཕྱི་མས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྔར་ཁས་བླངས་པ་དང་ཞེས་བཤད་དོ། །ངག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་དོན་དང་འགལ་བ་ནི་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ།།ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་གེགས་བྱེད་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྟོབས་མཚུངས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་གཅིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་གྲུབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་གེགས་བྱེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ་། ཚད་མས་ཚད་མ་ མ་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཡིན་པས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ཁས་བླངས་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་གཅིག་ནི་ཚད་མ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ནི་འདི་ན་གྱི་ནའོ། །འདི་ནི་ཚད་མ་ཉིད་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་བྱས་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལས་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་ བ་ཁོ་ནར་ཟད་ལ།དེ་ནི་ཕྱོགས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཚིག་ལས་ངེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཚིག་སྐྱོན་ཡོན་ཆགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ཚིག་ ཇི་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

若谓非量于论典亦同故彼亦成障碍，有基则成障碍，如成立语中量与非量互违，及成立女中依法生子与非法等。若有法未成，何者于何成障，因无处故。
故由有法安立则成论典为量，故彼成能害。若论典非量，则如何安立有法？因许为量故。若尔则为成量故许即能安立有法，由彼亦立余法故，论典相违与自语相违无别，故成障碍非能害。
若尔今此有何差别？全无。若问何故别说？由彼等差别故如是。因后者坏前者所立故是违许。故前说"与先许"。语自违自义是违自语，如说"比量非量"。
若非量如何成障碍？故由力等。若于彼一非量则唯成立，不成障碍，因量害非量故。若谓由许彼故于一切事论典是量故唯成能害，虽许无差别，如何一是量及能害而他非？故此是因此。此即量性由士夫欲作亦圆满。
若谓违自语及论典有障碍过，然由彼唯成疑义，彼于说无过宗亦同故，如何成宗过？因由彼语不生定解故，语非具过失。若问如何？因仅由语不能成所立故。

།དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་གིས་ནི་རང་གིས་བསམ་པ་སྲིད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཚད་མས་གནོད་ན་མི་སྲིད་པ་བཞིན་དུ་གཅིག་ལ་འགལ་བ་ཉེ་བར་སྡུད་ན་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་ཚིག་གི་སྐྱོན་གཙོར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྗོད་པས་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ཚིག་དང་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་དག་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི ཡང་མེད་ན།འོ་ན་སྔར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཡུལ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གཞུང་ལུགས་འགའ་ཞིག་ལ་མ་བརྟེན་པར་གང་ལ་སྤྱོད་པ་མི་འཇུག་པ་དེ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་འདིའི་གེགས་བྱེད་པའི་ཡུལ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བའི་ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་གཞན་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྟེན་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དེ་གཞན་གྱི་ཁ་ནས་རྣམ་པར་གཞག་ནས་ཡང འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།གྲགས་པ་ཡང་འགལ་བའི་དོན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པས་འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་དོན་རྣམས་ལ་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།ཐ་སྙད་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆོས་དེ་ནི་གྲགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དོ། །འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་དང་མ་བྱས་པའི་སྒྲར་རུང་བ་ཡིན་ལ། བྱུང་བའམ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྒྲའི་རུང་བ་ཉིད་དོན་ཙམ་དང་རྗེས་ སུ་འབྲེལ་བ་དེས་ནི་དེ་འགོག་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་རུང་བའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་སུ་ན་སྒྲ་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གྲགས་པ་མེད་ཀྱང་དེ་གྲུབ་པར་བཤད་དེ། གང་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ ལ།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་དང་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་ན་བསལ་བ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གནོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་ཡང་ཟླ་བོ་མ་ཡིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ སྐད་དུ་རྗོད་པ་ནི་འདི་དགག་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དམ།ཟླ་བོའི་ཚད་མ་མེད་པས་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འགོག་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་འགྱུར་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རུང་བ་ཉིད་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དེ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ།

宗语应显自意可能，如被量所害则不可能，如是若于一聚相违亦不可能。他比量中以语过为主非义，因不如实说成难说者故。
若自语与许相违无任何差别，则先前所说违许境有何差别？若问：凡不依某论典则行不转者，因无则不生故必应依止。故此障碍境即是彼，自语相违则遍说。此中何必依他？因彼自安立彼义于他口而复遮故。
共称亦能害违义宗，因士夫欲仅由欲相属故，欲声所诠于诸义不能遮故。言说所生法即共称声说。因仅由欲转故，一切由自性成作与非作声可能，生或当生声之可能性仅与义相属，由彼害彼遮。
由彼可能力故，实际一切声于彼相属故，说虽无共称于彼亦成，谓由不共故无比量，由声生共称违义故遮亦非宗。故能害因是不共，因于任何无对方未成故。如是说者，为显此不能遮，或由无对方量定故。
遮彼从比量起，因现量不定可能性故。若有性无随行者，于彼一切因皆不共。

།ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དཔེར་བརྗོད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་། །སྒྲ་ནི་བརྡ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་འདོད་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན སྒྲས་གྲུབ་པ་དག་ནི་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་གྲགས་པ་དང་ཞེས་གསུངས་སོ།།གེགས་ཡོད་པར་དོགས་པ་རྣམས་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུན་རིང་པོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕྱིས་ སྣང་བ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཙམ་གྱིས་དེ་མེད་པ་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཚད་མས་ངེས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དོན་གྱིས་གོ་བས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་འགལ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་ཚད་མར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་གཅིག་ལ་འགྲན་ཟླ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་ངེས་པར་སྒྲུབ པར་བྱེད་པར་འཇོག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྗོད་པ་ར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ་ ཅན་ཉིད་ཀྱིས་འགྲན་ཟླ་མ་བསྟན་པ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་འགྲན་ཟླ་མེད་དོ་ཞེས་འདི་འདྲ་བའི་ངེས་པ་སྲིད་པ་ཡོད་དམ། མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་མཐོང་བ་ནི་གཞན་ལ་ལྡོག་པ་ངེས་པར་བྱེད་མི་ནུས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྐྱེས་བུའི་སྤོབས་པའི་དབང་གིས་ཚད་མ་དག་གི་མཚན་ཉིད་རྗོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དངོས་པོ་གནས་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་མཚན་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མི་རུང་སྟེ།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བཞིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་སྨོས་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འགྲན་ཟླ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ལ་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་ཡུལ་འདི་ལ་མི་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །འདིའི་ཡུལ་ནི་བཤད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཚད་མ་དག་གནོད་པར་བྱེད་པར་རྗོད་ པ་ནི་དེ་ལས་ངེས་པར་རྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གཉེན་པོ་བཅས་པ་སྲིད་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྗོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ མེད་པར་རྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ནི་གྲགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗོད་པར་འགྱུར་རོ།

此是举例之果。声依约定，彼复依仅欲，故说"声生共称"以显声所成者非不成。
有障碍疑者因生疑故不成，因久未见者后亦见生显故可能，仅由士夫不能定无故。故由量定说，以义理解故，显比量境中无不错乱相违。
此说现量与比量，因二者为量无差别故。由见具相一者有对方故，现量亦如是。定能立安立外无异于量相差别，因离彼差别外故比量成量。
若谓由说欲数一性未显对方是量故无过，此中有无对方如是定可能耶？已说由见无差别相不能定于他返故。
非由士夫勇悍力说诸量相。若尔云何？由事住故。彼亦不能如是定解。故于相生疑彼不应言说，如疑宗法等。又因相说智故。
如所说相之比量中，因不可能有具彼相对方故，比量无不错乱相违。故说欲数一性于此境亦不欲。此境当说。故如是说量能害者即由彼定说。故对治有可能遮除。故显比量境无不错乱相违。
或说世间言说无比量。由彼说共称异于比量境。

།དེས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གྲགས་པ་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར།དེ་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་ཅན་ཟླ་བར་མི་འདོད་པ་དེ་གྲགས་པ་གཞན་གང་ཞིག་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དཔེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བཤད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་དཔེ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་སྐད་བཤད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཤིང་ཤ་པ་ཤིང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་གནོད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།འཇིག་རྟེན་ན་ག་པུར་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདིར་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །བརྡ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ཏུ་གྲུབ་ན་དངོས་པོའི་དབང་གིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གྲགས་པས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་རི་བོང་ཅན་ལ་ཡང་མི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལ་དེ་གྲུབ་ན་རི་བོང་ཅན་ལ་ཡང་བཟློག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དངོས པོ་ལ་དེ་མེད་ན་རི་བོང་ཅན་ལ་བཟློག་ཀྱང་སྐྱོན་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པའི་བརྡ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རུང་བ་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།འདིས་ནི་སྒྲ་རྣམས་ནི་བརྡའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་དོན་ལ་ངེས་པ་འགའ་ཡང་མེད་ལ། འདི་དག་དེ་ལ་འགོག་ན་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་སྒྲ་ཡི། །དོན་ནམ་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ནི་དོན། ། དོན་དམ་པ་ཉིད་འགོག་པ་ལ། །གནོད་པ་མེད་པར་རྗོད་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། །བསྟན་ཕྱིར་གྲགས་པ་རྗེས་དཔག་ལས། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཡང་། །ཐ་དད་བྱས་ཡིན་སྔ་མ་ཡིན་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ།།མངོན་སུམ་དང་འགལ་བ་ཡང་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ཅན་གྱིས་རང་བཞིན་གང་ཞིག་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་བློ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཅན་གཞན་མེད་པས་ཉན་པ་ལ་གཉིས་མེད་པར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྤོང་ ན་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ་།དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མཉན་པར་མི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་དོན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།

故由共称异于随有无事物之比量境故，显彼非由事力转。月兔不欲为月，彼共称何他所欲？故彼无比量喻。故说不共。
非仅就彼一喻而如是说，因是相故。如是于"沙罗非树"亦有害故。由世间见于龙脑、银等故，此亦不成不共。于约定转无有不共。
若于彼有所成则由事力成，若许由共称成则于月兔亦不遮故。若事有彼则于月兔亦不可遮，若事无彼则遮月兔亦无过失。故于事不定约定声生诸法，一切义皆可能，因于欲无障碍故。
此说诸声随约定故于义全无定，若遮彼等则成相违。由彼说有因声义，或诸声义，于胜义性遮无害。故为显境差别，虽共称非离比量，然说差别是前者。此是中间偈颂。
现量相违亦由见无种种自性何一自性和合显现智故，由无关系他故，于闻无二显，若遮彼即相违，如说"声非所闻"。故又说"义"。

།རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དེ་ལ་དོན། །ལྷག་མ་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྤྱི་ནི་དངོས་མེད་ ངོ་བོ་ཡིན།།དེའི་ཕྱིར་དེ་དབང་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དེས་ན་སྤྱི་ཡི་ཆོས་རྣམས་ནི། །མངོན་སུམ་མིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །སྤོང་ཡང་གནོད་པ་མེད་དོ་ཞེས། །མཉན་བྱ་སྨོས་པས་བསྟན་པ་ཡིན། །རྣམ་ཀུན་བརྗོད་བྱའི་དངོས་ མིན་ཕྱིར།།དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་པས་ན། །དེ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར། །མཉན་བྱས་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འགལ་བ་ཡང་ དཔེར་ན་བུམ་པ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།བརྡེགས་པ་བཟོད་པར་མཐོང་བ་དག་ལས་འཁྲུལ་པས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་མཐོང་བས་འགགས་པའི་བུམ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་མི་སྲིད་དོ། ། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པའི་བུམ་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། ། དེར་ཡང་གསལ་བ་བསྐལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་སྨྲ་ལ། དེའི་གནས་སྐབས་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འགགས པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཞིག་པའི་ཕྱིར་རམ།བསྐལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་དམིགས་པར་བྱ་བ་དབུས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐར་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཚིག་གི་དོན་ རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་གནོད་དོ།།དེ་ལྟ་ན་ནི་སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མུན་པ་དང་སེམས་པ་ཡོད་པ་དག་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་རྣམ་ པར་གཞག་པའི་རྟེན་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་ལྟར་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཞོ་ལ་སོགས་པ་འོ་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་ལ། འོ་མ་ཡང་དེ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་ པ་ཡིན་ནོ།།ཞོ་ལ་སོགས་པ་འོ་མ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་དམིགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། མི་ནུས་པ་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཡོད་ན་བལྟར་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་དབུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་བཏང་བ་ཉིད་དེའི་འཇིག་པ་ཡིན་ལ། མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ཡང་གཞན་ ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པ་ནི་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་པས་ནི་རྒྱུ་དེ་དེ་སྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་འགྲུབ་ཀྱི། དེའི་ངོ་བོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེད་ པ་ལས་སྐྱེ་ན།།ཅིའི་ཕྱིར་འོ་མ་ལས་རི་བོང་གི་རྭ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།

彼自性即是义，余返相为相，共相是无事体性，故彼非根境界。故诸共相法，由成非现量故，虽遮无害，由说所闻而显。由非一切所诠事故，依彼而成故，由彼力害故，说所闻为根境。此是中间偈颂。
比量相违亦如说"瓶是常"。由见能忍打击故错乱而如是。彼亦如见已灭瓶，由具生等故不可能。若谓无有无常瓶，彼亦由显现隔绝故。说非彼位是无常，彼位即是彼。彼于已灭无有，故由坏或由隔绝者非所执著。
此所缘中间自性于前后际亦有者，害语义安立。如是则不能安立勇、尘、暗、思等互异自性差别故。于彼除不见外无有余安立依。
故如义所缘相之酪等于乳等不见是无，乳于彼亦无，此是正理。若谓有酪等于乳等所缘比量，由不能则不生故。如是事非比量境。彼若有则应可见，若有则如中位应被缘。
舍彼相即彼坏，异相亦是他，已多说差别是相违自性相故。由彼生则成因彼能生自性，非彼体性。若从无生，何故乳非兔角？于无差别何有异？非尔，由因自性异故。

།འོ་མ་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་ཞོ་སྐྱེད་ པར་བྱེད་ལ་རི་བོང་གི་རྭ་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ནོ།།དེའི་དེ་གང་ལས་ཤེ་ན། རང་གི་རྒྱུས་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཐོག་མ་མེད་པ་བརྒྱུད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་ པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་རྭ་མི་སྐྱེ་ལ།གཞན་ལ་ནི་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡིན། དེ་ཉིད་ དོ་ཞེ་ན།དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གཞན་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉེ་བར་བཏགས་ པ་ཙམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།འདིས་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ཡོད་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བླག་ཏུ་གཟུང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་མདོར་བསྡུས་ནས་བརྗོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་ མཐུན་ཕྱོགས་ཡོད་མེད་དང་།།རྣམ་གཉིས་རེ་རེ་དག་ལ་ཡང་། །རྣམ་གསུམ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡང་། །ཡོད་མེད་རྣམ་པ་གཉིས་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གདགས་ པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་དགག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་པས་དེར་གཅིག་ཡིན་པས་དེར་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ དང་མིག་གི་གཟུང་བའི་ཕྱིར།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཞེས་རྗོད་པས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་གཞི་ལྟ་འགྲུབ་སྟེ། ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཉེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་བརྗོད་པས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་ བརྗོད་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་བཟུང་ངོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་བ་ལ་འབད་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཞེས་བརྗོད་པས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤུགས་ཀྱིས་དོན་གོ་ན་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ ཡང་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་གཞན་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནག་པ་འཕོང་སྐྱེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ཁྱད་ པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།དཔེར་ན་སྲིད་སྒྲུབ་འཕོང་སྐྱེན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ།

乳虽非彼体性，能生酪而不生兔角，此即彼自性。彼之彼从何而来？由自因生，如是因自性无始相续。故由无能生自性因故兔角不生，于余有彼故。
若问：此所谓能力是何？是彼事自体，抑或他物？若谓即彼，则应如是所缘，因无差别故。若有差别已说。若谓是他，云何由他有即彼有，不成唯假立。此亦遮后有。
为易解宗法分类，略说因处：宗法同品有无及二各一分，三种异品亦由有无二相故。宗即有法。
若谓无用不应假立，不然，为遮一切有法之法故，由彼一分故彼一故，为了知可假立为彼之有法故。如是则遮"由眼所取故"等。
若谓由说"法"亦成有法基，由有法言势力故成所立有法。不然，因喻有法亦近故。若谓由说"同品有"成喻有法有故，由说"有法法"摄为所立有法。如是所说劳则由说"宗"而遮。又为遮难解随义解故。
若谓若是宗法则由观待彼差别不转于他故即不共，如是已多说，如"黑人善射"由遮无关而差别，非如"悉达善射"由遮具他故。

།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་སྟེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་ དང་རྣམ་པ་གཉི་གའོ།།རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་ནི་རེ་རེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་རྣམ་པ་གཉི་གའོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱིས་དོན་མཐུན་པའོ། །དེ་མེད་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ སོ།།ད་ནི་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་བཀག་པ་ཙམ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བཟློག་པ་མེད་པ་དང་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་དེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་ པའི་བཟློག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ།དངོས་སམ་ཤུགས་ཀྱིས་ལྡོག་པར་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འདིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་དག་ ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རང་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དག་གིས་ངེས་པར་གཟུང་སྟེ།ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དག་ནི་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྟོགས་ པ་ཅན་གྱི་སྒྲ་བཞིན་ནོ།།མ་ངེས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། མ་འབྲེལ་བ་ལས་རྟོགས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ ལ།དེ་ནི་མ་ངེས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་བརྗོད་པ་ཡང་འདིར་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་གཉི་གའམ་གཅིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའམ། གཅིག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། སུན་འབྱིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་ཡན་ ལག་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཉི་ག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་མི་སྲིད་པས་གཉི་ག་ལས་ལྡོག་པ་དེས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་ལས་གཅིག་ལ་ཡང་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་འཇུག་པ་དང་ ལྡོག་པ་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དེ།སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལས་གཞན་ལས་མ་བྱུང་བར་ངེས་ཤིང་ཡོན་ཏན་མཚུངས་པའི་སྐྱེས་བུ་དག་ལས་སྲིད་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་མངལ་བཞིན་ནོ།

宗法分为三种：同品有、无及二俱。此三种各又分三种：即异品有、无及二俱。同品者，与所立法总相相顺。无彼者为异品。
若问：云何说于无中有？仅遮彼非异品。那么是什么？一切返遮及非，因异品相是非相故。彼于一切所欲说返遮皆等，因于一切显现或隐含返遮理解皆等故。
此宗法之真实性及于同品异品有无，应如理由自身能了知之诸能立而决定，因怀疑及颠倒性质之欲不欲显明者非能成了知故，如颠倒疑惑了知之声。
不定即宗法性，因由无关不能了知故。非观待于同品异品有无之决定，因于决定怀疑门中成过失，彼于不定亦等故。如是说亦是此中能破。
否则，于二俱或一怀疑，或一颠倒者非能立亦非能破，因如是能立支分无力故。不共亦由离二不可能故，由彼二俱返不应理故，及无能立了知于二中一有故，于转返二者是疑因，如从诸人外定无生及功德相等诸人中可能之妇女胎。

།ཇི་སྐད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ བསྡུས་པ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ།དེ་དང་ལྡན་པ་དེས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་དེས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་གསུམ་པ་གང་ལ་དངོས་པོ་ཆོས་འདི་གནས་པར་འགྱུར་བ་རྣམ་པའི་ཁྱད་ པར་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་མེད་པར་བཤད་པ་ཡིན་ལ།གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ལྡོག་པས་ནི་གཅིག་གི་དངོས་པོར་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་གཉིས་པོ་འདི་གཅིག་ལས་བསྡུས་པས་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། ། ལྡོག་པ་ངེས་ན་ཁྱད་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཡིན་པ་གང་གིས་བཟློག་ཅེས་བཤད་ཟིན་ཏོ་། །ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ངེས་པ་ནི་བསྟན་པའི ཡོན་ཏན་ངེས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པར་ནི་མ་ཟད་དེ། འོན་ཀྱང་སྨྲ་བ་པོའི་སྐྱོན་ཡང་ཡིན་ཏེ། མ་ཚང་བ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་བཞིན་ནོ།།དེས་ངེས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གཞན་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ན་སྐྱོན་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། གང་ཡང་རུང་བ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་སུན་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་མ་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པས་ནི་སུན་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཞལ་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ།མིག་གིས་གཟུང་བ་ཉིད་ལ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་གཉི་ག་ལ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་འདིར་ཡང་ངེས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ངེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བ་ཁོ་ན་ངེས་པ་ལས་སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དགུ་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་གོ། །བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་གོ། ། མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའོ། །བྱས་ པའི་ཕྱིར་རྟག་གོ་།གསོན་པའི་ལུས་ནི་བདག་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如所说，凡所立法不共者，即是对包含一切差别之疑因，因由彼相应所摄故，及一向决定返故。"由彼相应所摄故"说明除相差别外无有第三处此法所住，"一向决定返"说明无能立了知一事性。
由此二因摄一，即于一切相差别生疑。若返决定则是遮差别因性，已说何所返。于决定因亦由无胜解故成疑，然彼非不决定一性。故彼体性决定由教德决定故，无决定即不定性。
为他比量不仅依事法性说立过失，亦是说者过失，如不全、无随行及随行颠倒。由说应决定说德为他故即过失。
若尔，于宗法疑及随一不成亦应成能破耶？是如是，因欲不成故。颠倒成立岂非无耶？由颠倒成立非能破。那是什么？由破能立力故。如是于所量性等亦无颠倒成立，于眼所取性亦有何颠倒成立？
若谓应显二俱成立而二俱不成是颠倒，则此中亦应决定显示不定是颠倒。故唯由因相违决定成能立能破。
所说九种宗法：由所量故是常，由所作故无常，由无常故从功用生，由所作故是常，有命身有我，由具命等故。

།རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྟག་གོ་།མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ལས་མ་བྱུང་བའོ། །མི་རྟག་སྟེ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་སྟེ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།དབྱེ་བ་ལ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་ནས་ཡོད་པའམ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། མེད་པ་ནི་གཞི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འགོག་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་དེ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ ཏོ།།གལ་ཏེ་འདི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཆོས་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། བྲམ་ཟེ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་རིགས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་བྲམ་ཟེ་ཡིན་ལ། ཆོས་གཞན་དང་ འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་བྲམ་ཟེ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་པར་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རྟོགས་པ་མེད་དོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཆོས་མི་རྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །དགག་པའི་ཡུལ་གཞན་ཡིན་ཡང་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱིས་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱི་ཁོ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འགའ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མི་སྲིད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཆོས་གཞན་མ་སྤངས་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱི་དང་འབྲེལ་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་དོ། །དེས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཆོས་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་དེས་ སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གཟུང་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ།།ཡང་རྒྱུ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དགུར་ཕྱེ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་དོན་དུ། །གཏན་ཚིགས་གཉིས་གཉིས་བཟློག་པ་གཉིས། །རྩོད་ཕྱིར་ཁྱད་པར་སྤྱི་དག་སྟེ། །ལྷག་མ་ལྡོག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དག་ཁོ་ན་བདག་ཉིད་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་གོ་བར་བྱེད་པ་དང་། བཟློག་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་དང་། རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་བརྩལ མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འགལ་བ་གཉིས་བསྟན་ཏོ།།རང་བཞིན་ལས་གཞན་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་མི་སྲིད་དེ། རྒྱུ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།

由从功用生故是常，由无常故非从功用生，无常由从功用生故，常由非有身故。
若问：于分类中如何观待异品有无，因无非基故？对此已说如何于无遮遣，及异品是非彼相故。
若此是异品则应无因，因一切具余法故。不然，如非婆罗门。由具彼种故即是婆罗门，世间无由系余法故即是非婆罗门之了解。那么是什么？是不依所欲说法之事。虽遮境他，然由分别而入故。
又由违同品相故亦非如是了知，于此"由所立法总相相等"，若唯由所立法总相，则应无任何同品，因如是相不可得故。故不舍余法而与所立法总相相系之瓶等为同品。由说异品故，非了知一切具余法。那么是什么？由空彼法故，虽取他亦无过。
复次，何故如是分宗法为九？为证自性及果故，因二二返二，为诤别相共，余是返能立。唯自性及果由自体相系故能令了知，返则令颠倒，为显示此故说"无常由所作故及从功用生故"二因，及"常由所作故及从功用生故"二相违。
除自性外，不可能于一切同品有，因因于果错乱故。故果于同品二相而入。

།མི་རྟག་པ་ཡིན་ ཙམ་གྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རྩོམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེ་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གནས་སོ། །བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། སྔར་ ཡོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ངེས་པར་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ།སྒྲིབ་བྱེད་དང་དབང་པོ་དང་སྒྲ་དག་ལ་རྩོལ་བ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དམིགས་པའི་སྒྲིབ་པ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ཉམས་པར་མ་ བྱས་པར་ནུས་པ་བཟློག་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ནི་ཅུང་ཟད་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་གང་གི་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའམ་གཞན་ཡིན། གང་གིས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་ པ་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་བསྐྱེད་པའམ་ཉམས་པར་བྱས་ཤེ་ན།དེ་དག་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་བྱེད་པར་ནི་མི་སྨྲའི། འོན་ཀྱང་བུམ་པའི་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ དང་སྣང་བ་དག་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ།ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལྟོས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ནུས་པའི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་སྐྱེད་པའམ་མི་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། དེ་དག་ཀྱང་ཐོགས་ པ་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་མ་ཆོད་ན་ཕན་ཚུན་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ།བར་དུ་མ་ཆོད་པའི་ཡུལ་རུང་བ་དེ་དག་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་ཆད་ཡོད་ན་རྒྱུ་མེད་པས་ནུས་པའི་སྐད་ཅིག་གཞན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རམ། བར་ཆོད་ ཞུགས་ན་སྔར་སྐྱེས་པའི་ནུས་པ་འགགས་པའི་ཕྱིར་དང་།རྒྱུ་མེད་པས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་གཞན་ཡང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་མ་ཚང་བས་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པར་བརྗོད་ཀྱི། རུང་བའི་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་མི་འཕོ་ བའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་འདོགས་པ་སྲིད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གྱི་བར་ན་གནས་པའི་སྒྲིབ་པས་དེ་གཉིས་ལ་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་ཆེས་ཆེར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།སྒྲིབ་པའི་བྱེ་བྲག་གི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བར་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ།

仅由无常性并非一切果皆从功用生起知识，故彼于同品有二相住。"从功用生起知识是声无常之果"，此如何了知？
先有之知识必不应从功用生，因于障碍、根、声无近功用故。于彼所缘障碍不可能。纵有某些，未坏其体性则不应返其功能故。于彼无差别生起非谓稍作。
若全不作用，如何为谁障碍或他？若谓墙等欲为障碍，于瓶等生何差别或损坏？不说彼等稍作差别，然瓶之一切刹那非一切根识之因。
互为俱有之境、根、光明等互生差别刹那故为识因，因不应观待非所益故。若不尔，功能自性应恒生或不生。彼等若无间隔障碍则互为助益，因彼等无间隔适境是俱有缘故。
有间隔则无因故不生功能差别刹那，故不生彼境识；或入间隔则先生功能已灭故，及无因故欲生余亦未生故，由因不具故识不生，故说墙等为障碍。非为障碍适境，因彼不离自体故。
或诸刹那事物亦有互益可能，因因缘功能非遍智所思故。故若根境间住障碍于彼二者极大作生识不顺差别，因由障碍差别闻声等明不明故。

།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གང་ལ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ནི་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་། འདིའི་འདི་ཞེས་ ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྤྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི།དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེར་ཉེ་བར་བཏགས་པས་ནི་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་མཚེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་དེ་ཡོད་ཀྱང་དེས་དངོས་པོ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྒྲིབ་པ་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་ཁྱད་པར་བྱས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྒྲ་རྟག་པ རྣམས་ནི་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ཁྱད་པར་ཉམས་པའམ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གལ་ཏེ་དེ་དག་སྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རང་གི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའམ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནམ་ཡང་གང་ལ་ཡང་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ འདི་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།འདི་སྙམ་དུ་སྒྲིབ་པས་རྟག་ཏུ་སྒྲ་ཐམས་ཅད་མ་ཐོས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དག་རྟོགས་པ་ལ་དབང་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པའམ་གཞན་ཡང་རུང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་རེས་འགའ་འགའ་ཞིག་ལ་འགྱུར་ པའི་ཕྱིར།འདི་དག་གི་རེས་འགའ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཐོས་པ་ནི་དེས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་། ཁོ་བོ་ཅག་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་སྤོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་རྣམས་ནི་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕན་འདོགས་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་དག་འབྲས་ བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་སྒྲ་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་བྱེད་ན་ནི་བྱེད་ལ་རག་སྟེ། སྔར་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་། ལྟོས་པར་བྱ་བའི་རྩོལ་བའམ། རྩོལ་བའི་ལེགས་པར་བྱས་ པའི་དབང་པོའམ་།གཞན་ལས་རང་བཞིན་གཞན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེའི་ཕན་པ་དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཞེས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་ ཏེ།ཕན་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་འདི་ནི་དབང་པོའམ་ཕྲད་པའམ་བདག་གམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ་རང་གི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།འདིས་ནི་དབང་པོ་དང་སྒྲ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་དང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ།

若不尔，于任何对象都不作用者虽有，等同于无故。此中"此彼"之摄，唯是分别所现，非依实事。随增益而作用之义用亦不存在。由火增益不能成办婆罗门童子烧伤。
故虽有彼分别，不能改变事物，而是如其自性而住。故虽有障碍，若根等能生识，然实不尔。故了知彼所作差别。如是常声，若有某些，不能损减或生起差别。
故若彼等是生起自性，则应于一切时对一切生起一切自境识，若不尔，则于任何时对任何对象皆不能生起任何识，此为一向决定。
若念：障碍非恒时不闻一切声，然于了知彼等，有某些决定助益根或其他俱有缘，由彼有时于某处转起故，此等有时于某处闻声是彼所作。
我等不遮诸因之俱有缘，然诸因观待彼位助益义，因由彼得差别者近于果故。如是若声亦观待某些而作果，则须作用，然不应如前说自性决定。彼已坏故，因观待功用或善作功用根或从他得异自性故。
已说非助益不应观待，及若彼益是异义则无"彼"之系属等。彼亦应非所知，因从益性生识故。
故此声于生自识时不观待根或和合或我或任何生识缘，因一切于彼皆无所作故。此亦遮除由近根声故功用有果。

།དབང་པོ་ལ་ཕན་བཏགས་པས་ཀྱང་སྒྲའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ན་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ རང་གི་རང་བཞིན་ལས་མ་འཕོས་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ལ་ནུས་པ་འཐོབ་པའམ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་ཡིན་ན་ ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་རྩོལ་བ་མ་བརྩམས་པ་དང་ཆད་པ་ན་ནི་ནམ་ཡང་མ་དམིགས་ཏེ། དེས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ལ་འདི་ཅུང་ཟད་བྱེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་རྒྱུ་མི་རྟག་པའི་ རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འབྲས་བུར་འགྲུབ་བོ།།སྔར་ཡོད་པ་ཡི་ཤེས་པ་ནི། །བརྩལ་མ་ཐག་འབྱུང་ངེས་མིན་ཏེ། །སྒྲིབ་བྱེད་དབང་པོ་སྒྲ་ལ་དེ་། །རྣམ་ཀུན་ཉེར་སྦྱོར་མེད་ཕྱིར་རོ། །ལྟོས་པ་མེད་པ་རེས་འགའི་ཚེ། །འབྲས་བུ་མི་བྱེད་འགལ་བའི་ཕྱིར། །ཤེས་པ་འདི་འདྲ་རེས་འགའ་ བའི།།འབྲས་བུར་གྲུབ་པས་དེ་རྟགས་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །དཔེར་བརྗོད་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུའི་དཔེར་བརྗོད་པ་ལས་རང་བཞིན་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བྱས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དེའི་བདག་ ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་བཤད་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པའི་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་དབྱེ་བ་ཙམ་ཞིག་བཤད་དེ། མཚན་ཉིད་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དཔེར་ བརྗོད་པ་འདིས་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བརྟན་པའི་རང་བཞིན་ཡང་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དཔེར་བརྗོད་པ་འདྲ་བར་གསུངས་ཏེ། བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་གསལ་བ་དང་སྐྱེ་བ་དག་ལ་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་གང་མེད་མི་འབྱུང་བའམ། །རང་ བདག་རྣམ་དབྱེར་མེད་ཅན་གང་།།དེས་ནི་དེ་དང་འཁྲུལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱའི་དོན་དུ་དེ་རབ་ཕྱེ། །ལྡན་པ་ཅན་སོགས་གང་དག་ལ། །དེ་འདྲའི་འབྲེལ་བ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་དག་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་མིན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། །འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་ ཡིན་ན་ཡང་།།དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །ངེས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཡིན། །ངེས་པ་མེད་ན་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ།

若由益根而成声之俱有缘，因无所待故亦遮除。故所缘自性未离自性故，应恒时可缘。若于某者不得或不失功能，则彼成常，因生识功能非异于彼故。若是异义亦成过失故。
此于未作功用及间断时皆不可得，故了知此于彼体性稍有所作，因见作者法故。故从功用生识成立为无常性因之果。
【偈颂】
先有之知识，
从功用非定，
障碍根声彼，
一切无近用。
无所待有时，
不作果相违，
如是有时识，
成果故为因。
虽以此例说因相之境，然从果例别说自性者，为令不了知一切是彼体性故。虽说义，然依说推度因者，为令别解故。故此唯说分类，此即是相。
应知以此果因之例亦说一分依止之自性。由彼即说同例，因如是说于从功用生之明了及生起故。
有法若无不生，
或与自体无别，
彼不错乱于彼，
为此义分别。
具相等诸法，
无如是系属，
彼等错乱故，
说非为因相。
虽有系属性，
即是证彼因，
无定则不生，
无定非能立。

།གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མི་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ གསུམ་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་དཔེར་མ་བརྗོད་ཅེ་ན།དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དཔེར་བརྗོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟར། དམིགས་རུང་མེད་པ་དག་ལ་ནི། །མི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་མེད་ཉིད། །དེས་ན་དེ་ཡོད་པ་ལས་དེའི། །རྒྱུ་ མཚན་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཤེས་བསྒྲུབ་།།བལྟར་རུང་བའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ལ། དེ་གྲུབ་པས་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྒྱུ་མཚན་ཡོད་ཀྱང་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡོད་པར་ངེས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར།དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བལྟར་རུང་མ་མཐོང་ལ་མེད་ཅེས། །བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་གྲུབ་པས། །དེ་འབྲས་ཡིན་ཡང་དེ་ལས་ནི། །བློ་སྒྲ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྱུར། །གང་གིས་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཐ་སྙད་ལ་གདོད་གཞུག་པར་བྱ་བ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ་།།འོན་ཀྱང་བལྟར་རུང་བའི་དངོས་པོ་མ་མཐོང་བ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་དག་ལ་ཐ་སྙད་དེ་རྟོགས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཡུལ་ཡོད་ན་ཡང་ཡུལ་ཅན་མི་བརྟན་པར་བྱེད་དོ། །མེད་པའི་ཐ་སྙད་ལ་གང་དུ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ གཞན་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་འདིས་སྔར་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་སྤྱད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །འདི་དག་གི་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བལྟར་རུང་བ་མ་མཐོང་བར་གྲུབ་ན་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དག་གི་ རུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཉིད་དེ།ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་ན་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་ཡོད་ན་ཡང་རྨོངས་པས་འདིར། །གཞན་དག་རྗེས་སུ་མི་བརྗོད་པ། །གྲུབ་པ་དང་ནི་ཆོས་མཐུན་པས། །བརྡ་བསྟན་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་གོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་དང་མ་མཐོང་ ལས།།རྒྱུ་དང་འབྲས་ཉིད་སྒྲུབ་པ་བཞིན། །དེ་གཉིས་ལ་ནི་འབྲས་སོགས་སྒྲ། །ཐ་སྙད་དོན་དུ་བཀོད་པ་ཡིན། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རབ་བསྒྲུབ་པ། །འདི་ནི་རང་བཞིན་ནང་འདུས་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་རབ་དབྱེ་བཤད་པ་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་དཔེར་མ་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བ་ ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ་།མི་དམིགས་པ་ལས་ནི་ཁྱད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་རུང་བ་ཉིད་བསྒྲུབ་བོ། །ཁྱབ་པ་ཡང་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་དེ་ཙམ་ལས་གྲུབ་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་མེད་པ་གྲུབ་པས་མེད་པའི ཐ་སྙད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།

若问：如前所说相之不可得，岂非第三因？何故不举例？因彼亦摄入自性因中故唯举例。如是：
于应见无者，
不见外无他，
故由彼有故，
证彼因声智。
已说可见自性无即是不可得，由彼成立则应成立彼因相之无知与声。若问：虽有因相而无决定有因相者，如何如是了知？
可见不见谓无，
此言说已成故，
虽是彼果由彼，
智声定无疑。
不应初置未定者于言说，然已成立可见事不见即无。于无近说成立者，虽了知彼言说，然如何于有境时亦令境者不定。
于无言说中任何处亦无他因。彼亦由此先已非一次行故。此等之系属非所成。故若成立可见不见，则于彼因相无之智声等，于彼可能性亦无疑，如成立垂胡等则有牛言说。
境有亦由迷，
他不随说此，
由成及同法，
唯作表示名。
如由见未见，
成立因果性，
于彼二果等，
言说为义立。
由因成立果，
此摄自性中，
说因相分别，
不别作举例。
由不可得则成立能作差别之自性无之言说可能性。遍及亦由他处仅由彼言说成立，因无差别故。已说由成立不可得性之无而成立无之言说。

།མི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་གྲུབ་ཅིང་མེད་དེ་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུད་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་དེ་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར། གཅིག་དམིགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས། །འདི་ནི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱའམ་། །མི་དམིགས་སོ་ཞེས་ རྟོག་ཅན་གྱི།།བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གང་ལས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་འདི་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རང་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལས་ཏེ། འགའ་ཞིག་ཏུ་ཐམས་ཅད་མ་རྟོགས་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་འདི་ནི་དམིགས་སོ་ཞེའམ། གཞན་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་གྱི ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ཡིན་ལ།མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་གྱི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་ཡང་མྱོང་བ་ གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཡིན་།དེའི་ཡང་གཞན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་ནི་རང་གི་ཡོད་པ་དང་ཁྱད་པར་དག་གི་དེ་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་ཤེས་པའི་ཡོད་པ་དང་ཁྱད་པར་དག་ གིས་ཏེ།དེས་ན་རང་དབང་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་ན་མྱོང་བ་གཞན་གྱི་ཡོད་པ་དང་ཁྱད་པར་དག་ལས་དེ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་མྱོང་ལས། །གཞན་གསལ་བ་ནི་ གཞན་མ་ཡིན།།དེ་ཕྱིར་དེ་མི་དམིགས་པ་ཡང་། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་ཉིད། །དེས་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་མ་འབྲེལ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལས་གཞན་གསལ་བ་ནི་གཞན་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ནི་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡོད་དོ། །ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་ནམ་གཞན་མྱོང་བ་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་དམིགས་པ་ནི་གཞན་མི་དམིགས་པ་དང་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་རིག་ པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།

若问：如何成立彼不可得，及如何成为某者之相续？无此过失，如是：
由一所见经验，
生起有分别智，
说此为所见或，
说为不可得。
仅由诸事物自境识之无，不能成为"此不可得"。若尔云何？由有殊胜于自之识，因若于某处不了知一切则不了知无事物故。
故若某者成为现量，由彼量力生起"此为所见"或"他为所见"二种分别。因了知义差别是由经验差别，了知经验差别是由经验如是自性故。故自成立差别即能差别于义之义。
若不尔，则经验差别亦由他经验差别，彼复由他，故成无穷，则任何差别皆不得成。义非由自有及差别而成立。若尔云何？由自识之有及差别，故非自在成立。
如是经验时非由他经验之有及差别成立彼，因将成一切不了知故。故：
由经验殊胜性，
他明即非他性，
故彼不可得亦，
即由见殊胜性。
故此不可得者，
即由现量成立。
因无关联经验一向决定，故他明了即非他性。由彼即是决定故，决定"彼存在"，则以势力决定"无他"或"无他经验"。
故一向决定所见是他不可得及彼无言说成立之因，彼亦由自证现量成立。

།གལ་ཏེ་རང་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མེད་ཀྱང་མེད་པའི་བློར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དཔེར་ན་མུན་ཁུང་དུ་ལག་པ་བྱུག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཡང་དེ་ལྟར་བྱུག་པའི་ལག་པའི་ནང་གི་རེག་པའི་ཁྱད་པར་དམིགས་པ་ལས་ གཞན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནང་གི་རེག་པའི་ཁྱད་པར་དམིགས་པ་གང་ལས་རྩོལ་བ་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་བླ་སྟེ། ངའི་ལག་པ་བྱུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ལས་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་མེད་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་པའི་ རྐྱེན་རྣམས་ཡོད་པ་ན་དམིགས་སུ་རུང་བ་མ་དམིགས་པས་མེད་པར་འགྲུབ་བོ།།དེའི་ཕྱིར་གཉིད་ལོག་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འགའ་ཞིག་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ན་དབང་པོ་ནུས་པ་མ་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཉིད་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེར་འགའ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ན། ཞེས་བྱ་བས་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ དག་ཤེས་པ་ལ་ནུས་པ་ཉམས་པ་མེད་པས་དམིགས་པའི་འཇུག་པ་བསྟན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཚེ་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་ནུས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དམིགས་སུ་རུང་བ་མ་དམིགས་པས་ཀྱང་ཁྱད་ པར་ཅན་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ནི། །མི་དམིགས་པ་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ན་ཐུག་མེད་འགྱུར།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་མེད་པས་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྲུབ་ན་དེ་མེད་པར་ཡང་མི་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་དངོས་པོ་མེད་པ་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་ རང་ཉིད་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཡུལ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མྱོང་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་པ་ཡིན་གྱི། མེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གང་ལས་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་བ་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ ཤེས་པ་མེད་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ།རང་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ།

若问：即使无殊胜于自之识，岂不亦成无之智，如于暗室中摸索手臂？答：不然。于彼处亦由见内触之差别而了知无他故。由见内触差别，无论有无功用，皆成"我摸索手臂"，由彼了知无，因无彼则不了知无故。
若谓：有见缘时，由不见可见而成立无。故于睡眠等状态不能了知某者为无，因彼时根未失能等见缘即无故。故由无殊胜见故，于彼不了知任何为无。
若问：云何？因无如是不可得故。此中说"有见因时"，即显示根等于识无能损故有见转起，因彼等果转起时，彼等成能损故。彼即是见。
由不见可见亦是彼殊胜见一向决定，故彼殊胜见即是他不可见。
他处义无性，
由不见了知，
由他见无性，
故成无穷尽。
不尔，若由无自境识成立事物无，则彼无亦须由他不可见成立，故成无穷，则不能了知事物无。
无经验非自成立，因与彼无差别故，于境亦应成过。经验于自体差别无他能立，然无非如是。
若谓：由何成此过失？由无自境识成立事物无，非由有殊胜于自之识。

།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བུམ་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཚད་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པ་དེ་གང་ལས་འགྱུར་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་འགའི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །ནུས་པ་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཉམས་པ་མེད་པས་དེ་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལྟོས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དངོས་པོ་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བས ནི་དངོས་པོ་ལས་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་རྒྱུ་བཀག་པ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་དངོས་པོ་ཉིད་འགའ་ཞིག་མིང་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བའི་དེ་མ་ཐག་པ་ཡང་རང་རྒྱུད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཉིད་དེ་ལ་ནུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ།།དེའི་རྣམ་པ་ངེས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་དང་འདྲེས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་དབང་པོ་དང་རྟགས་ལ་མི་བརྟེན་ པའི་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་དེ་མ་ཐག་པར་སྒྲུབ་པ་དང་། དགག་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ནི་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཡིན་གྱི་སེར་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།མི་སྣང་ངེས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །གཞན་དུ་གཞག་པ་འགོག་འགྱུར་དཔེར། །སེམས་ཅན་གཞན་ལ་རྟགས་མེད་ཀྱི། །རྣམ་རྟོག་ལ་སོགས་མི་འགྲུབ་བཞིན། །འབྲས་བུ་ངེས་མེད་ཅན་དེ་དག་།ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ངེས་པ་ བསྒྲུབ་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལ།།དང་པོ་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ་།རང་གི་སྦྱོར་བ་དག་ལ་དེའི། །རང་གི་ངོ་བོ་སྦྱོར་བའམ། །དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོ་སྟེ། །ཡོད་ན་ཡོད་ལས་མེད་ཕྱིར་རམ། །གང་གི་ཚེ་མེད་པར་ངེས་ པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ལྡོག་པ་བསྒྲུབ་པའི་མི་དམིགས་པ་དེ་རང་ཉིད་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྦྱོར་ཏེ།དཔེར་ན་འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ན་ཤིང་ཤ་པ་མེད་དེ་ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若问：云何？由"瓶不可见"即是于无事物之见，而彼即是自相量？答：若尔，则彼了知无事物从何而生？因无事物非任何因。
因无功能故，因功能是事物相故，由彼无损故应恒时从彼生故。因无所待故，因所待是得差别相故，又彼是事物相故，不成无事物。
无事物即是遮遣事物，故说"从无事物生"即成遮遣从事物生之因。若不尔，则"无事物"即成以异名说某事物。故彼了知不应理。
见之无间亦非自相。若由彼力所生，则因彼即于彼灭故，彼即成量。因由决定彼相之势力遮他故，若与他相混则无彼故。
故此由他量力所生、不依根及相之不可见分别非是量。如其无间成立遮遣分别而生者，即是见。如见青即"此是青非黄"。故彼等非量。
不显决定不应理，
他立成遮如为例，
他众生无相分别，
等类皆不得成立。
彼等果不定，
不能立返遮，
为立决定故，
初依于因相。
于自结合中彼之，
自性相结合，
或于义能害性，
有则从有无故。
当无决定果之返遮成立不可见，为成立自无而广结合时，以自性结合，如"此处无烟，因不可见故"，"此处无尸舍婆树，因无树故"。

།འདི་ན་དུ་བ་མེད་དེ་མེ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའམ།ཡང་ན་དགག་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ན་གྲང་བའི་རེག་པ་མེད་དེ། མེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྔར་དཔེར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འགལ་བ་དེ་ ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན།འགའ་ཞིག་ཏུ་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་འབྱུང་བ་ལས་གཞན་ཡོད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་རྟོགས་ཏེ། དཔེར་ན་གྲང་བ་དང་དྲོ་བའི་རེག་པ་བཞིན་ནོ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་གྲུབ་ཕྱིར་ཏེ། །བརྟན་དངོས་དང་ནི་འཇིག་པ་བཞིན། །ཡང་ན་ཕན་ ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ།རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྟེ། །ལྟོས་བཅས་དང་ནི་ངེས་དངོས་བཞིན། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ལ་ཚད་མས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་རྟགས་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ལྟོས་པ་དང་ངེས་པའི་དངོས་པོ་བཞིན་ནོ། །ཚད་མ་ཡང་དེའི་རྒྱུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་ཁས་བླངས་པ་དག་ནི་འཇིག་པར་ངེས་པ་མེད་དོ་། །དེའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་པར ཁས་བླངས་པ་དེ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་གོས་ལ་ཚོན་བཞིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱང་དེར་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཚང་བ་དང་གེགས་མེད་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་། དེ་ཡོད་ན་རང་གི་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ལ་རག་ལས་པ་དེ་ལ་མངོན་དུ་ ཕྱོགས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རག་མ་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཆོས་མ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་མེད་པ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའམ་དེའི་རྒྱུ་མི་ རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ངོ་བོའམ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད།བརྒྱུད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། མཐར་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་རེས་འགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྟོས་པ་མེད་པ་དང་འགལ་བ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འགལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པས་ངེས་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如"此处无烟，因无火故"。或以遮遣所诠义之能害性而广结合，如"此处无冷触，因有火故"，如前已举例。
若问：如何了知彼相违？答：由于某处无缺因而生，若有他则无故了知相违，如冷触与暖触。
由成互异故，
如坚实与灭。
或由互相遮止住之相为相违，如常与无常。
由量所害故，
如所待定实。
或若由量能害于彼，则与彼相违，如所待与定实。量亦如是，诸说彼因者许有生者，无决定灭。因许彼性成他所待故。
若许某成某性待他者，则非决定成彼性，如衣与染。若谓彼因亦决定彼故无过，不然，因彼等圆满及无障碍不定故。
有彼则待自因聚者，亦非有他趣向现前，因不待故。若非彼法，则由彼许为刹那性。因于彼性无差别故，应成先无后亦无故。
若彼或彼因是无常性因之决定性，何不许为彼性或彼能生？何须间接？终由彼自性能成彼性故。此亦说明有时性与无所待相违。
若谓如是相违亦唯由互相遮止住相为相违，因无定害定故。

།ཚད་མས་ནི་འགལ་ཟླ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གནོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཚད་མས་གནོད་པས་འགལ བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ།འགལ་བས་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་དོན་དུ་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉེ་བར་བཀོད་པས་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ་། དཔེར་ན་དཔེར་བརྗོད་མ་ཐག་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གཙོ་ བོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པའམ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་བཀག་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་དེ་དགག་པ་ལ་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་ཚིག་སྦྱར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་མ་བཀག་པའི་ ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པའི་བཀག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།སྐྱོན་འདི་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་བསྒྲུབ་པ་། །ཡོད་མེད་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པ། །སྒྲ་དོན་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །དེ་དངོས་ཉེར་ལེན་ཅན་ མིན་པར།།སྒྲུབ་ལ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་། །མི་དམིགས་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ནི། །མེད་པ་མ་ཡིན་སྒྲ་སྦྱོར་ཕྱིར། །སྒྲ་འདི་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ཉིད་དུ་ བདག་གིར་བྱེད་དོ།།དེ་ནི་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་བསྟན་པར་འདོད་པས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ པའི་རང་བཞིན་ནི་དེའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་གའི་ཤེས་པས་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་གཉི་ གའི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་སྒྲ་ལས་སྣང་བའི་དོན་འདི་དངོས་པོའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དངོས་པོའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོ་སོ་ རང་གིས་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ།།དོན་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། མ་ཐོབ་པ་དང་འགགས་པའི་དོན་དག་ལ་ཡང་དེ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་མངོན་པར་ ཞེན་པ་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།

若谓：量成立相违，而害即由彼，故非由量所害为相违。答：诚然。因由相违遍摄之自性亦是义相违故。为显示由彼安立成不可见结合故如是说，如刚举例之结合。
若于"胜论等彼等非有，因不可见故"，如何成立无之名言或遮遣有之名言？若问：何以不成？答：因于遮遣彼义无说有法之语合故，因未遮彼故，无境之遮不应理故。
此过非有，如是：
无始习气所生起，
分别遍计所成立，
依于有无二俱者，
声义法有三种相。
彼事非近取，
成立彼如是，
不可见因彼，
由说非无声。
此等声非自相境，因执取无始时习气所生分别显现义故。彼显说者闻者之分别，因欲显如所显事而结合故，因生彼相分别故。
非近取及果识所显之自性，不能决定为彼境。彼分别由有无二俱智所生习气而生故，由执著彼所显相力，说为有事、无事及二俱法。
故住彼有法者，由胜论声所显义，思维此是否事物近取？为成立彼非事物近取，自证故不应舍义即是有法。不能说彼义是自相，因于未得及已灭义亦不返故，因于事颠倒相执著外道他识亦显现故。

།གཅིག་ཏུ་དོན་དམ་ལ་འཇུག་ན། །ལྟ་བའི་བྱེ་བྲག་གཞན་དག་གི། །དོན་རྣམས་ལ་ནི་སྒྲ་རྣམས་དག་།རྒྱུ་མེད་ཅན་འཇུག་མི་འགྱུར་ཞིང་། །འདས་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་། །ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ བརྫུན་པ་ཡི།།དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །འདི་དག་བློ་དོན་ཡུལ་ཅན་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དེ་ལྟར་མི་དམིགས་པའི་ཆོས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་སྒྲའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་བསྙེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བློ་ལ་བཞག་པའི་དོན་དུ་སྒྲ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་མེད་ན་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། སྒྲ་དོན་བསྙོན་པ་མེད་རྣམས་ཀྱིས། །ཡོད་ མེད་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས།།དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་བྱ་སྟེ། །དེ་ལ་འབྲས་འབྱུང་རག་ལས་ཕྱིར། །སྒྲའི་དོན་ནི་ཡོད་དམ་མེད་ཀྱང་རུང་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཅུང་ཟད་ཉམས་པའམ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འདི་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་སྤྱོད་པ་འཇུག་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་སྤངས་ཏེ་གང་ལ་སྐྱེས་བུའི་དོན་འདི་འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་གནས་པར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་གྲང་བ་སེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ མེ་བཞིན་ནོ།།དེ་ལ་སྒྲའི་དོན་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་ཀྱང་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་འདི་དེ་མི་ནུས་པ་ལ་ཆེད་དུ་གཉེར་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་དང་ལྡན་པ་དག་མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་བ་དང་ངན་པ་ བརྟགས་པ་ལ་ལྷུར་གཉེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་དེ་སྐད་དུ་བརྟགས་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བཤད་པའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲའི་དོན་ཉིད་བརྟགས་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པར་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་དེའི་ཆོས་ཡིན་ ནོ་ཞེས་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ།།རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དཔེར་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཇིགས་པ་ལ་བྱས་པ་དང་ཡོད་པ་ཉིད་བཞིན་དུ་ ཁྱད་པར་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་པའམ་འབའ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ།

若唯入胜义，
他见差别中，
诸声于诸义，
无因不当入。
于过未生时，
任何语亦非，
虚妄义性故，
许此境识义。
如是于成立非如所欲自性近取，由如是有不可见法故，能立法非不成。此中声分别所显义亦非所依，因于识安立义合声故，无彼则彼不应理故。
声义无诤者，
由有无分别，
当观察事性，
因待果生故。
声义有无皆可，少许士夫义不损不成，因非如所执真实故，因无如实真实欲故。故一切时此有无行转时，舍分别显现，于何处士夫义相属，即住于事性，如于除冷等中之火。
其中声义非功能，因虽经验彼而无彼故。故此所求作用，于彼无能不应专注，如具欲者不专注观察黄门美丑。
若问：所说"所计法不可见"义何？答：由分别识境性，声义即是所计，而不见依事，即是彼法，此为密意。
自性不可见摄入自性因中，此为定论。故彼即是举例之例。如于所作及有性，彼亦当说是待差别分别或唯显示。

།དེ་ལ། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་རང་བཞིན། །ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །བྱེ་བྲག་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི། །གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་དག་འགལ་ཉིད། །གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་ མི་རྟག་པ་ཉིད་དམ་གཞན་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འདོད།དེ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་ན། ཁྱད་པར་ནི་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གྲགས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཚད་མའི་ཡུལ་མི་ ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགལ་བར་ནི་མ་ཟད་དོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་སུ་ཡང་སྐྱོན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ནི་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་འདི་མེད་དེ།འདི་ལྟར། དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཞིག་ནི། སྤྱི་ཡི་ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབས་ན། དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། དེ་འདྲ་བ་ནི་བཀག་པ་མེད། ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབས་ན་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པར་ འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།ཆོས་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདིར་རེ་ཞིག་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགའ་ཞིག་ ཡོད་དོ་ཞེས་འདིའི་ཁྱད་པར་འགལ་བ་ཡང་མ་རེག་པར་སྨྲ་བས་རང་གི་དོན་ཅི་ཞིག་རྒྱས་པར་འགྱུར།དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྱིས་ཟིན་པ་ཉིད་འདིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་གྱིས་ཟིན་བསྒྲུབ་བྱ་འདིར། །གཏན་ཚིགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་པར་འགྱུར། །དེས་ན་ ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ན།།ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཆོས་ཅན་གཙོ་བོའི་མཚན་ཉིད་དེ་གཅིག་པུ་དང་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་དམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་བས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ ན་དེ་ནི་[(]ད་[,]དེ་[)་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་དོ།།གང་ཡང་ཡོད་པ་ཙམ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པས་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱར་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་དུ་མེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ཡང་མེ་ཡོད་པ་ལ་ནི་རྩོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་དེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་ པར་ཅན་གྱི་གཞིའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན།གཞི་དེས་དེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་དེར་ནི་དེ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་ གཅད་པས་སྤྱི་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

若因有自性，
有性何非所立？
无差别随行，
因与所立相违。
若有性之无常性或他为因，何不许为所立？若如是为所立则成差别，而差别不能成立，因无随行故。如说："因不知量境故。"
差别不仅相违于所立性，更因与因相同过失。因无随行非成立支分，因由彼生疑故。此过非有，如是：
若仅事物差别，于共相有法成立，任何义亦不成。此类未遮。若成立一切处有性，非成立差别。因于仅说某法有，未显事物之差别，于仅某有无相违故。
此中暂非遮有性能立，然如是说某有，未触及此差别相违，由说此能广何自义？故此应成立为差别所摄。
差别摄所立，
此中因无随行，
故若立有性，
应成立差别。
有法胜论相，或一或常乐等性，或复他性，以其自性任何差别所成立者，如是无随行。仅由成立有性随行亦无少用。
若谓如是火等亦应成过，于彼亦无诤于火有，由所欲差别基差别具足无随行故不成。答：彼基非能差别，因由遮无具足成差别故，已说讫。故于彼由遮彼无具足，应成立共相。

།དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་འགའ་ཞིག་ལ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཉིད་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མེད་དེ་དེ་ཡང་ཤེས་ བྱ་དང་གཞལ་བྱ་དང་བརྗོད་བྱ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཅི་ད་ནི་ཤེས་བྱ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཏེ་དེ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རམ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་བློས་བསྐྱེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ནི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་དུ་ཟད་མོད། འོན་ཀྱང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་ཡང་སྒྲའི་དོན་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་ བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།།སྒྲའི་དོན་རང་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཆོས་དེ་དག་ལ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་ལེན་པ་མ་གྲུབ་པ་དག་ལ་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་འདི་དག་ནི་ ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་དོན་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ནི་དོན་ཡོད་པ་ཙམ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་།ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་དོ། །གཞན་དུ་ནི་མེའི་སྤྱི་དེ་ཉིད་དེར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེར་ཡང་དེ་དང་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་ སྤྱི་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་བུས་ནི་འགའ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བྱེད་པ་མེད་དོ། །གཞན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ནི་གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་མེ་ཡོད་དོ་ཞེས་དུ་བ་མེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མེ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་ གང་དུ་རང་ཉིད་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དུ་མེའི་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པས་ནི་ཅི་ཡང་མི་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་མཐོང་བ་དང་འབྲེལ་བ་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་འདོད་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མ་བསྟན་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་འདི་ མེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་གྲུབ་པའི་ཤུགས་ཉིད་ཀྱི་མེ་ཕྱོགས་དེ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།འདིའི་ཁྱབ་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་འདི་ལ་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是此中亦非成立某有，因胜论等声所诠义皆无故，彼唯无差别。若问：何以无？彼亦成立为所知、所量、所诠故。答：今岂成立所知有耶？如是亦何所成？
若谓：识所生分别所显为声义，应成立彼为自相近取性。答：虽是所立，然非胜论等相差别所依，故彼亦唯住为声义。如是则如前应成立有某所诠。
声义自身非依某功德差别，是施设于近取诸法。故于未成近取者不可得。是故此等无差别，于彼等成立义近取性即是成立仅有义，非成立差别故无义。
若异此，则彼处未成火共相故应成所立。若谓彼处亦未成无彼不具共相及随行耶？答：如是则无有随行。
为他能立应显示：有烟处有火，谓烟无火不生。如是成立遍于仅火，彼于自显处即能生火觉。于彼显示所立无所需，因于彼仅显见及系属即成所欲故。若于彼不显，如何是彼差别随行？
故此由成立无火不生之力，为遮遣彼分无具足故，说彼如是为所立。此遍非如是安立为前行，因此说所立非支分故。

།དེ་སྔོན་ དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་སུས་ཟློག་པར་བྱེད།དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྟགས་ནི་ཆོས་དང་མི་འཁྲུལ་བར། །གཞན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་སྟེ། །དེ་ལ་རབ་གྲུབ་དེ་ལྡན་པར། །ཆོས་ཅན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མེ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་གཟུང་མེད་པར་། །དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་སྒྲུབ་བྱེད་ལ། །དེ་ཙམ་ཁྱབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པ་མེད། །རང་བཞིན གྱི་ཁྱབ་པར་ཡོངས་སུ་མ་གཟུང་བར་དངོས་པོ་ཙམ་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པ་མེད་དོ།།དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡོད་ཆོས་མེད། །གཉི་ག་ལ་བརྟེན་འཁྲུལ་པ་དང་། །མེད་པའི་ཆོས་ནི་འགལ་འགྱུར་ན། །ཡོད་དེ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན། །ཡོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ བ་ལ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་སྐྱོན་གྱི་རིགས་གསུམ་ལས་མི་འདའ་སྟེ།མ་གྲུབ་པ་དང་། འཁྲུལ་པ་དང་། འགལ་བའོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ཆོས་གཏན་ཚིགས་སུ་འདོད་པ་དེ་དེ་ཇི་ལྟར་དང་དངོས་པོར་མི་འདོད་དེ། འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཆོས་ཤེས་ཅན་ ལས་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདི་ནི་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་གཉི་གའི་ཆོས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན་ཡང་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་པས་ན་དངོས་པོ་ལ་མི་ བརྟེན་པའི་ལྡོག་པ་ཙམ་ནི་མེད་པ་ལ་ཡང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ།དཔེར་ན་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུས་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ད་ནི་དེ་སྒྲུབ་པའི་ ཡུལ་ཡིན་ནམ།དེ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཇི་ལྟར་དགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ལོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དགག་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་ཁོ་ན་ལ་གནས་པར་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ནི་ལུས་ཅན་ཉིད་མ་ ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཀྱེ་མ་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་དོན་ངེས་པར་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་འདི་ནི་དཀའ་བས་འཚོ་སྟེ། དེའི་བྲང་བརྡུངས་ཤིང་ཆོ་ངེས་བཏབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ།

即使是前行，谁能阻止成立宗？如说：
因应显示于他，
与法不相错乱，
于彼若成就已，
有法当了知具。
是故如成立火等，成立有性亦非无过。
不取彼差别，
仅成立事物，
唯彼遍所立，
随行无损失。
不取自性遍，仅于事物遍所立法中成立有性者，随行无损。彼不必定应遍取，因仅依有性亦有能立功能故。然非所立，因无果故。
未成无有法，
依二成错乱，
无法成相违，
有性何所立？
于成立有性，其一切因不出三过类：未成、错乱及相违。其中若许事物法为因，彼如何非许为事物？对某显示自性异于有法，如是而已。
以法与有法言词所诠，全无差别，此已于《量释》中说讫。若谓说二者之法，然非非故，仅无依事之遮遣于无亦不相违，如说"非有身者"之无身性，于无近说者亦有。
若谓：无近说故非遮境。答：今岂是成立境耶？若谓亦非。答：今云何非遮境？因遮即是遣除成立自性故。若谓遮唯住于断绝，故于无近说者非无身性等。
呜呼！此执由名言生、仅随欲乐、欲定义之烦恼，难以存活。因虽捶胸哀号，世间亦不转故。

།བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པའི་ ཕྱིར་དང་།སྒྲ་སྦྱར་བའི་དགོངས་པ་ཡང་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉི་གར་ཡང་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་རྟོགས་པ་ཡང་བརྡ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ནི་གཞན་དུ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་དེ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་དེ་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཡོད། སྲིད་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་སྲིད་པའི་དགོས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པས་ཐོབ་པའི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་བདག་གིར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཤེས་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་རང་བཞིན་མ ཡིན་པ་དག་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ལ་ཡང་བློས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་དེ་དག་ཀྱང་འདིས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་རང་གི་ཚིག་གིས་གཉི་གའི་ཆོས་སུ་སྨྲས་པས་འདི་ཡོད་པ་ལས་གཞན་ལ་ཡང་འཇུག་པ་དང་། ཡོད་པ་ལ་ཡང་མི་འཁྲུལ་ པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བསྙོན་པ་མ་ཡིན།འཁྲུལ་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པས་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཉི་གའི་ཆོས་ཡིན་ཡང་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཕྱོགས་ཉིད་ནི་ འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་གང་ཞིག་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའོ། །འོ་ན་ད་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མི་འཇུག་པ་གཉི་གའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མི་འཁྲུལ་པ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དངོས་པོར་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་མ་གཏོགས་པའི་བྱས་པ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་འོངས་པའི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཚད་མས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་ན་ཆོས་དེའི་གོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་སྐྱེས་བུས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་ཕྱོགས་ཡིན་པས་ན་གང འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ངེས་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ།སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་གྱི་དབང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་ན་ དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།

因如名言而了解，且声词之意趣仅止于此。因无异于所欲，故二者皆应成不了解。由彼了解亦依名言，而彼于他处亦相同故。
是故彼仅遮遣于二者皆有。由可能趣入相违品，如何能取得由断除所需功用而成之能诠性？所知性等法非遮遣自性者，云何于无事亦由识安立故，由不共故，彼等亦此所说。
由自语说为二者之法，此于有外亦趣入，于有亦不错乱，故何非诤？错乱由趣入相违品，故凡属品及同品等，因不趣入相违品故，虽是二者之法亦无过。
若谓品非错乱境。此中何为相违品？答：无所立。今云何因不趣入相违品成二者法？因不错乱非依品及同品差别，因是事实故。
非由安立因无品所摄作性是无常，应显示无则不生。然则何？应由量显示由事力而来之遍，谓一切所作皆无常。如是若成，则能表彼法，余则不然。
由人欲成立者是品，故见为错乱境者即定为品，因士夫趣入非依他事故。于比量境无现量等违害，因若量为余量所违，应成非量故。若违具相者，则坏其相，已说讫。

།གནོད་པ་མེད་པ་ཡང་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་མི་ངེས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ གང་གི་དོན་དུ་མི་འཁྲུལ་།བསམ་པ་གང་ཞིག་གང་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་གང་ཞིག་གང་གིས་ཁྱབ་པའམ་མ་ཁྱབ་པ་དེའི་གོ་བར་བྱ་བའམ་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་དངོས་པོའི་ཆོས་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ ཚེ་འདི་ཕྱོགས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་མི་འཁྲུལ་ལ་གཞན་གྱི་ཚེ་དེས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་ཙམ་ཁྱབ་པའི་དོན་རྣམ་པར་བཅད་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཡོད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་ན་ནི་དེའི་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་ བཅད་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་།དངོས་པོ་མེད་པ་མཐའ་དག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམ་པ་འདི་གསུམ་ཀ་ཡང་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་ཡོད་ན་ བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཙམ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོའི་ཆོས་ལ་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ནི་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་སྤྱི་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཇི་ཞིག་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དེས་ཁྱབ་པ་དེས་ན་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་དེར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་འདི་གཉིས་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རང་གི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལས་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམ་པ་བཞི་བཤད་དོ། །ཁྱད་ པར་དད་སྦྱིན་མ་ངེས་པ་དག་ཀྱང་ངེས་པར་སྨྲ་བ་བསལ་བའི་བའི་ཕྱིར་གཉིས་ཏེ།དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་སྐབས་སུ་བབ་པ་ན་བཤད་པར་བྱའོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ལྡོག་པ་གཙོར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམ་པ་གསུམ་བཤད་དོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་ བའི་སྒོ་ནས་ནི་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།མི་རྟག་པ་ཉིད་ལས་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལས་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ལྡོག་པ་མེད་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རེག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འགྱུར་རོ།།མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་འགའ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟོབས་དང་ལྡན་ཞིང་ལྡོག་པ་སྟོབས་ཆུང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།

若无违害亦是相，则其相不定，如是亦非能表，为何不错乱？何等意乐由何能立？故于事物，何者遍或不遍，彼非所表或能表，故非由士夫欲安立事物法。
当作此为品时不错乱，余时由彼错乱，故是极清净量。若说仅事物遍义无遮法有为因，则彼因成相违，因彼遮于一切事物皆不可得故，及遍一切无事故。
是故此三种法皆非依因相而成立有性，余相亦不可得。故若有则非所立。于仅彼遍事物法，此若是能立性，则于已成有之有法，共相非未成。若由所立法遍摄，则无相违及不定过失，故不成彼过。
如是自性相二种是因，即说由违背自遍而违所立故，说四种品法。为遣定说差别信解不定故说二种，彼亦当于似因时说。因主要成立返，故说三种品法。
如是非由随行门能表因，因由无常性不了知非勤生性故。若谓由此不能了知，因无返唯是随行故。答：则于"由非所触故是常"亦应尔。
若谓不然，因于彼亦非主要随行故。答：因遍同品及于异品一分无故，此中随行有力而返微弱，如说"由勤即生，故无常"。

།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མཐའ་དག་ལས་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་གང་བས་བདེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟག་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འདོད པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མཐའ་དག་ལས་ལྡོག་པར་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ཡོད་པ་ཙམ་དང་མཉམ་པ་དང་གཙོ་ཆེ་བས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཡང་བཟློག་པས་ཁྱབ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་ སྟེ།རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྟག་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དང་ས་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་དང་ མེ་མེད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཅད་པས་ལྡོག་པ་རྟོགས་ན་ངག་འདིའི་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་ཙམ་ནི་གོ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འདི་ལ་འདི་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྤྱི་དེ་ཉིད་མི་མཐུན་པ་དང་མ་འདྲེས་པར་གོ་བར་བྱ་ བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་དག་གདོན་མི་ཟ་བར་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་དེ་ཉིད་གོ་བར་བྱ་བར་འགྱུར་མོད། བར་གྱི་སྤྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་ལྡོག་པ་བསྒྲུབས་པས་སྟོན་པར་བྱེད་ དོ།།འོ་ན་རྒྱུ་ནུས་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་འདུ་ཞེ་ན། ནུས་པའི་རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་སྐྱེ་བར། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ། །དོན་གཞན་ལ་ནི་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །དེ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་བརྗོད། ། འདི་ཡང་ཇི་ལྟར་ཉེ་བ་ལས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པས་ནི་ངོ་བོ་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་འགའ་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔོག་ལ་། རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་ཚོགས་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་པས་ན་རང་བཞིན་དུ་གྱུར པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་མི་བྱེད་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རྫས་ཚོགས་པ་དག་ཁོ་ནས་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ནི་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱི་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།བར་འདིར་གེགས་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རུང་བ་ཉིད་ནི་རྫས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ།

若谓因未返一切异品故不成。答：则应许由遮常而表"由何安乐即是无常"。若不尔，则不能显示返一切异品故。故此非由仅与有性相等及主要而了知。
虽非主要随行，若遍返则有，如说"声是无常，因从勤生故"。是故"凡从勤生者即是无常"，如是由遮常性而因成能表。因于声及方位等了知，及由遮无火等了知返，故此语功能圆满。
非仅表示异于彼等，然若谓应了知此即是此非他，应了知彼共相无杂异品。若彼等定应无杂而了知，则由彼量果圆满故，应成了知彼等无杂性，中间共相何所用？由成立返而显示。
若谓由因功能比度果生，云何摄入三种因中？
由具力因果，
比度诸生起，
不待余义故，
说彼为自性。
此亦如何？由不待近外，故与唯彼体相属为自性。于彼比度诸因和合之某生果功能，功能亦与仅和合相属故，唯是自性。
复次，何故不由因和合比度唯果？因唯由因事和合不能生自果，因果生待从和合生之诸功能转变故。此中可有障碍故非比度果。功能性由不待余事故，于比度无违。

།རྒྱུ་ཚོགས་པ་འདི་ནུས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མར་འགྱུར་བས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་ འགྱུར་བའི་རྐྱེན་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ནུས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་རང་གི་རིགས་སྔ་མ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚོགས་པའི་རུང་བ་ཉིད་ནི་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རུང་བ་ཉིད་ཀྱང་རྒྱུ་ཚོགས་པ་དག་ཁོ་ནས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དེ། མ་ཚོགས་པ་ ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་འབྲས་བུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་ཡང་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལུས་དང་དབང་པོ་དང་བློ་དག་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ།ང་དང་ངའི་ཞེས་མ་མཐོང་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཉེས་པ་རྣམས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ ཉིད་ཡིན་ཡང་འབའ་ཞིག་པ་རྣམས་ལ་ནུས་པ་མེད་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྟགས་འདི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མ་གྱུར་པ་གཞན་རོ་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ཇི་ལྟར་ཞེ་ན།དེ་ཡང་། ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རོས་རྟོགས་པ། །རྒྱུ་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། །དུ་བས་བུད་ཤིང་འགྱུར་བ་བཞིན། །དེ་ཡང་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ། །རོའི་རྒྱུ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་ པའི་ནུས་པ་ཞུགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཞིང་རོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ།མེ་བུད་ཤིང་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཞིང་དུ་བ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རང་གི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་མེད་ན་རོ་མེད་པ་ཉིད་ གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་འཇུག་པ་དེ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་འཇུག་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ལས་བྱུང་བའི་རོས་དེ་ལྟ་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ན་གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ ཡང་འདས་པ་དང་དུས་གཅིག་པ་རྣམས་རྟོགས་ཀྱི།མ་འོངས་པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།

因和合由后后功能转变而能生果，因功能转变之缘无待余故。功能生唯由自类前因故，和合功能性名为不待他。
功能亦唯由因和合比度，因于不和合极无功能故，不从彼比度果。虽未见趣入异品，然有余分，如由身根识比度贪等。
贪等以我执我所执为先，因于无我我所者无贪嗔故。无非理作意则过失不生故。身等虽是因，然于单独者无功能，故虽未见趣入异品，此因有余分错乱。
若谓非因果之他，如由味等了知色等云何？彼亦：
依于一和合，
色等由味知，
比度因法性，
如烟知薪变。
彼亦唯比度如是因。味因是色之所取功能入之俱缘而生味，如火是薪变差别之所取因俱缘而生烟。如是若无自因趣向生果，则无味即是色所取等趣入因。
味所取因趣入亦与色所取因趣入为俱缘，故由如是因所生味比度时，即比度色。于彼亦了知过去及同时者，非未来，因错乱故。是故彼亦从果相生。

།འདིས་ནི་གྲོག་མ་མཐོང་བ་དང་ཉ་འཕར་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆར་པ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ཡང་ཆར་པའི་རྒྱུ་འབྱུང་བ་འགའ་ཞིག་གི་ནི་གྲོག་མ་ལ་སོགས་འཁྲུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལས་རེག་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་བ་ལང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྭ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་། ཚོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡི། །རྒྱུ་ནི་ཚོགས་པ་ཅན་ཡིན་པས། །དེ་དག་མེད་ན་དེ་མེད་ཕྱིར། །བ་ལང་ཉིད་ལས་རྭ་ཅན་ཡིན། །ལྐོག་ཤལ་དང་རྭ་ལ་སོགས་པའི ཚོགས་པ་ནི་བ་ལང་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ནི་ཚོགས་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ། ཡོད་ན་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཉིད་ལས་རྭ་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་ སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།།ཆུ་ཡི་བདག་ཉིད་དེ་འདྲ་བ། །གཞི་ལས་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །དེའི་འབྲས་ཡིན། ཆུ་བརྟན་པ་མཐོང་ནས་གཏིང་མ་མཐོང་ཡང་གཞི་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་དེ། ཆུའི་བདག་ཉིད་དེ་ འདྲ་བ་ནི་གཞི་དེ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།། དེ་ལས་ཕན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་པར་ནི་དེ་ལས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་པ་དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཆུ་དེ་ལྟར་ གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ལྡན་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་དེ་དག་གི་ལྡན་པ་ཡིན་། དེ་དག་ལས་སྐྱེས་པའམ་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་གྲང་ན། དེ་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ལ་འཕྲོད་པ་འདུའམ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར། དེ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ ལ་སོ་སོར་ནུས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ཚོགས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྡན་པས་དེ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་། །བསྐྱེད་ པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་ཟིན་པས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་བྱེད་ན་ཡང་དེ་ལ་ཕན་བཏགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

由此亦说由见蚁动及鱼跃等而比度雨等，于彼亦有某雨因之生为蚁等扰动等因。由色比度触是从果相生，因色等依于大种故。
若谓"由是牛故有角"云何？于彼亦：
和合安立因，
即是有合者，
无彼则无故，
由牛性有角。
垂胡及角等和合是牛。故此和合安立以有合者为因故，无则不生，有则显示自因故，由牛性了知有角等是从果相生。
如是水性由，
依处而成故，
是彼果。
见水安住，虽未见底而比度有处者，亦即从果相生，因如是水性由彼处成故。
若未经验彼利益，则不应得彼差别位故。利益是异义已说讫。若谓非由彼生自性差别故水如是安住，云何？若谓由相属故。云何彼是彼等相属？
为由彼等生，抑或由和顺和合耶？云何于一性不成和顺和合或生？若谓彼无功能故。答：彼各别无功能者，和合亦唯如是故，不由相属成与彼相属，因非能作利益故。
俱有则由异于彼之作利益生差别故是有功能。非所生能生者之利益为何？因已成体性非所作故。若作他体性，于彼亦无作利益故。

།གཉི་ག་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ་།།དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་འབྲེལ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་གིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ མཁར་གཞོང་དང་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་འདི་ཡང་རྒྱ་ཤུག་ད་ང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ལྡན་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་དག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྒྱུད་པས་རྟོག་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཞི་ཡིན་གྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་དོན་གཞན་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་ཕན་པས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྟུང་བའི གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གེགས་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་གནས་པར་བྱེད་པ་པོས་དེའི་ལྟུང་བའི་གེགས་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ལྟུང་བའི་གེགས་ཡིན་ནོ། ། གེགས་ཀྱི་མི་ལྟུང་བ་ལ་ཡང་དེས་གེགས་ཤེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དངོས་པོ་འགྲོ་བའི་ཆོས་ཅན་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ཉམས་པ་དང་སྐྱེས་པ་མེད་པ་དེ་གོ་ཅི་སྟེ་མི་ལྟུང་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་སོ། །གེགས་ལས་ཁྱད་པར་གྲུབ་ན་དེ་ཡང་བདག་ཉིད གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དེའི་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ལྟུང་བའམ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གཞན་དག་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་བྱས་པ་ལ་ནི་གེགས་སུ་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་མེད་པ་གེགས་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འགའ་ཞིག་གིས་བྱེད་། དེ་རྣམ་ པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་།སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མེད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དངོས་པོའི་བྱ་བ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ།།དེས་ན་དེ་ལྟུང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ལྟུང་བ་དེས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྟུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་རང་ཉིད་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གནམ་དུ་འཕངས་པ་བཞིན་ནོ།

如前所说，二者皆非作者，由全无所作故非能作利益。是故一切事物关系，皆由能生之差别加行力而分别，从因果事而安立。
是故盆地等之处事，亦即能生枣树及水等之功能。故于此等以彼体性言说等，是由所生能生事而作，因虽有相属，无彼则不生故，及由间接分别无义故。
若谓由能住故是处，非由能生故。住是异义非异义，已由利益而说。若谓由障堕故能住。答：何为障？由能住者作彼堕障者，即是非异义。若是异义，则于彼加行，云何是堕障？
于障不堕亦同难破：虽作障碍事，然事行法自性差别损生无者，何故不堕？若由障成差别，彼亦由是异体故，唯是彼事，应成堕或无穷。他者不许于如是成体性作障。
是故若无堕是障，彼云何由某作？若彼是某分所作，则无事不应理故，及如前应成过故，无所谓无。是故说作无者，是遮止事作，义谓不作事。
故应如是说彼非能令堕，此亦是所许。彼堕非由彼作，因是堕法性故自堕，如掷向空。

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ ལ་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དེའི་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡིན།དེའི་ཕྱིར་འདི་གང་གིས་ཀྱང་གེགས་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་ཡང་གནས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྟུང་བའི་གེགས་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཡུལ་མཚུངས་པར་སྐྱེ་བར་ བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཆུའི་དེ་འདྲ་བ་ནི་གཞི་ལས་སྐྱེ་བར་གྲུབ་བོ། །ཆུ་སྐྱར་ཡང་གནས་པ་ཆུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཞེས་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ། །ཆུ་སྐྱར་གྱི་གནས་པ་ནི་ཆུ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ལུས་གནས་པ་ཐོབ་པས་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འབྲེལ་བའི་ ཕྱིར་རོ་།།ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆུ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདིས་གོ་བར་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ཡང་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་གོ་བར་བྱེད་པ་ནི་མེད་དེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཤེས་བྱེད་ཡན་ལག་མ་གྲུབ་ལ། །ཤེས་བྱེད་ནུས་པ་ཡོད་མིན་ཕྱིར། །ཚུལ་གསུམ་མ་གྲུབ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །རྟོགས་པ་པོ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཤེས་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་བདག་ཉིད་གང་གིས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་མ་གྲུབ་པའམ་ཐེ་ ཚོམ་ཟ་ན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲ་བཞིན་ནོ།།གཏན་ཚིགས་ནི་ཚུལ་གསུམ་གྱི་དོན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚང་བང་དུ་མཐོང་བའི་དུ་བ་ལས་རྒྱ་མཚོར་མེ་བཞིན་དུ་མ་འབྲེལ་བ་ལས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ལ་མ་གྲུབ་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཆོས་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ། གཅིག་རབ་ མ་གྲུབ་ཐེ་ཚོམ་ན།།མ་གྲུབ་པ་དང་འཁྲུལ་པ་ཅན། །གཉིས་མ་གྲུབ་བམ་ཐེ་ཚོམ་ན། །འགལ་བ་དང་ནི་འཁྲུལ་པ་ཅན། །ཚུལ་རེ་རེ་མ་གྲུབ་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་མ་གྲུབ་པ་དང་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་ནམ་ གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཤིང་རྣམས་ནི་སེམས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཤུན་པ་ཐམས་ཅད་བཤུས་ན་འཆི་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ དབང་པོ་དང་ཚེ་འགགས་པ་འཆི་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是则于彼全无所作，云何是彼能住者？是故由无任何所作障碍故，永不能住。是故所谓堕障，亦是说诸刹那事之所取与境相同而生。
是故如是水性由处而成。水鸟复住依于水故。随说是彼果。水鸟住依于水，由从彼得身住故，以彼果性相属故。
依于处等而令知水。由此方便，于余能知亦应成立相属。是故除三相因外无能知，因无相属自性则无决定不生故。
能知支分未成就，
无有能知之功能，
三相未成或疑惑，
非是能知者能立。
能知因之体性若未成就或疑惑，则非能知，如声。因是由三相义能知，如由厨房所见烟对海中火，由无相属则不了知故，及应成一切由一切了知故，亦非由无相属故。
是故于有法、相属、随行、返遍、所立、能立等若未成就或疑惑之法，是似因。其中：
一相未成或疑时，
未成及与错乱者，
二相未成或疑时，
相违及与错乱者。
若各别相未成就或疑惑，则成未成因及不定似因。有法及相属未成或成就，如说"声无常，因是眼所取故"。
"诸树有心，因剥尽树皮则死故"，此为敌论者不许，因识根寿灭为死相故。

།འཆི་བ་ཁས་ལེན་ན་སེམས་པ་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་ཁས་མི་ལེན། འཆི་བའི་སྒྲ་འཇུག་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ནི་འདོད་པས་འཇུག་པས་དེའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་ བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་སྐམ་ས་ལ་འཆི་བར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །སྲོག་ཆགས་ཀྱི་འཆི་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ནི་ཤིང་དག་ལ་མ་གྲུབ་བོ། །དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་འདོད་པས་འཇུག་པའི་སྒྲ་ཙམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོས་གོ་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ འགྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་བློ་དང་གནས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སེམས་པ་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་བློ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་། དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་སྒྲ་ཙམ་འབའ་ ཞིག་གྲུབ་ཀྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཉམས་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གཞན་དག་མི་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མེད་པའི་སྤྱི་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་གྲུབ་ན་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་མ་གྲུབ་པར་རྩོད་པ་ ནི་ལན་ལོག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལྟར་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་འདི་གང་དང་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་གཅིག་གཉི་གས་ཀྱང་སྤྱིར་འདོད་པ་ཡིན་ན་ལན་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །བསྐལ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ནི་གཞན་དག་མི་རྟག་ པར་མི་བརྗོད་དོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། འཇིག་པ་ལའོ། །གལ་ཏེ་ཞིག་པ་དང་བསྐལ་བ་དག་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལ་ཡང་སྤྱི་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཅི་སྟེ་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།མི་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་འདིས་ གཙོ་བོ་དང་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་རྟག་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།སྔར་ཆོས་གཞན་ཡིན་པ་མི་གསལ་བ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་ཆོས་གཞན་ཡང་ཡིན་ལ་ཉམས་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ལེགས་པར་ཐ་སྙད་བྱས་སོ། །འདིས་ནི་དེའི་གནས་སྐབས་ ལྡོག་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་གནས་སྐབས་ལྡོག་པ་བསྐལ་པ་དང་འདྲ་བ་སྒྲའི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཡང་ཡིན་ལ་ཉམས་པ་མེད་པ་ཡང་ཡིན། གནས་སྐབས་ལྡོག་གི་གནས་སྐབས་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།ཆུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་དོན་ བྱེད་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ།འདི་བུམ་པའོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པ་འདི་གང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལོག་ན་གཞན་མ་ལོག་ཀྱང་འདི་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་བུམ་པ་ཡིན་ཏེ་། དེ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

若许死，云何不许有心？若谓死字用法已成。答：言词随欲而转，不由其力事物安立，因成太过故。是故如说干地死。有情死非如是，故此于树未成。
由无待于事，唯有随欲转语言故，不能成立由事所知之事。由此亦说智及住等无心及殊胜智为先等能立无常性及形相差别等。于彼亦唯成立言说，非义。
无损自性寂灭，他不许为无常。若谓无欲说差别之总相已成，彼若成就，则由分别差别门争论未成，岂非倒答？
答：若如所作性等，此无常言所系属少分事为二者共许为总，则成倒答。若谓岂无隐没性？答：于彼他不说无常。云何？于坏灭。若谓坏灭与隐没同为不明显故，二者岂非皆有总耶？
云何为不明显？若谓不见自性。答：由此相则胜性、士夫等亦应成无常。若谓先异法不明显是无常。答：善说"亦是先异法亦是无损自性"。由此亦说彼位返。
若谓位返如隐没为声义者，则亦是且无损，位返而非位者。云何为位？答：持水等成办所作，即此世间于瓶现前增上执著者，彼若返，虽余不返，由此一切无故。
若尔则彼位即是瓶，因是如所说相故。

།དེ་ཡང་ལོག་པའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་ཅན་མ་ལོག་པར་གནས་པ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ཀྱང་བུམ་པའི་དངོས་པོར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་གནས་སྐབས་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་ ཕྱིར།ཐ་དད་པར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟའོ། །རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གནས་སྐབས་ཐ་ དད་ཀྱང་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཐ་དད་ན་རིམ་གྱིས་མངོན་པར་གསལ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཅི་ད་ནི་རིམ་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་གསལ་བས་བུམ་པ་དང་ཞོ་ལ་སོགས་པ་ དུ་མ་ཡིན་ནམ་ཅི་།རིམ་གྱིས་མངོན་པར་གསལ་བ་ལ་ཐ་མི་དད་པས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ན་འགལ་བ་ཡང་ཅི་ཡིན། རིམ་པ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་མ་གྲུབ་པར་དེ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཆེར་རིམ་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ བཞིན་ནོ།།འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་གྲུབ་ན་རིགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལ་མི་འགྲུབ་པ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པའི་ཁྱད་པར་སྤངས་ཀྱང་རྒྱུ་དག་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་བྱས་པའི་སྒྲ་ཡིན་པ་ལྟར་གང་ལ་མི་ རྟག་པའི་སྒྲ་འདི་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཐ་དད་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་ཞིག་པ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ལ་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཤིང་དང་སྐྱེས་བུ་དག་ལ་འཆི་བའི་སྤྱི་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གང་ཞིག་མཐོང་བས་སྲོག་ཆགས་གཞན་ལས་ཤི་བར་ རྟོག་པ་དེ་འདྲ་བར་ཤིང་དག་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་སྐམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་འཆི་བའི་སྒྲར་བརྗོད་ན་དེ་ལ་ཡང་གང་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སེམས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་བརྟག་པར་འགྱུར་རོ་། །དེ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་བློ་ སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ཁང་བཟངས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཇུག་པ་ཅན་གང་ཞིག་མཐོང་ན་བྱེད་པ་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་བྱས་པའི་བློར་འགྱུར་བ་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་། དབྱིབས་སོགས་ཅི་འདྲ་བྱིན་རློབ་བོ། །ཡོད་ མེད་རྗེས་འཇུག་ཅན་གྲུབ་པ།།དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་གང་ཡིན། །དེ་ནི་རིག་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དངོས་ཐ་དད་ལས་རབ་གྲུབ་པ། །སྒྲ་ཐ་དད་ལས་མ་གྲུབ་བོ་། །རྗེས་དཔོག་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྐྱེ་བོའི་རྫས་ལ་མེ་བཞིན་ནོ།

彼亦返故，位者不返而住，应当观察。虽有而不成瓶事，因无彼相故。若谓一事由系属异位故显现差别。答：何不许彼位差别即是事差别相？若尔则乐等差别相必定成立。
若谓由随行某自性故，虽位差别而无差别。答：此于乐等及士夫等岂不相同？若谓差别则次第显现相违故是一。答：今岂非无次第显现之瓶、酪等是多耶？若次第显现遍无差别未成，何有相违？
彼次第是彼果故，彼未成则彼不成故。无差别则太过无次第，如一性。若谓由是果故无差别。答：若相属已成则应理，然于无随行不成，应如是说。
如舍相属差别亦于从因生说所作声，如是此无常声所转，虽无差别分别，然于坏灭与余共法非一切有。死之总相于树与士夫亦尔，若由见某而于余有情分别死，如是于树观察则应尔。
若说干等即是死声，于彼亦应观察由何成立无心等。如是形相若如所见智为先，于宫殿等差别转者，若见则于未见作者亦成所作智，如是一切因皆应尔。
形等如何加持力，
有无随行所成者，
由彼所有比度者，
彼即是为有智者。
由事差别极成就，
由声差别不成就，
比度非是应理者，
如于凡夫物有火。

།དེ་ལྟར་མིན་ན་རྫ་ མཁན་གྱིས།།བུམ་པ་ལ་སོགས་འཇིམ་པ་ཡི། །རྣམ་འགྱུར་གཞན་ཞིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །གྲོག་མཁར་ཡང་དེས་བྱས་གྲུབ་བོ་། །བསྒྲུབ་བྱ་རྗེས་འགྲོ་ཕྱིར་འབྲས་བུ་། །སྤྱིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱས་ཡིན་ན། །འབྲེལ་བ་ཅན་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཐ་དད་སྐྱོན་བརྗོད་འབྲས་ མཚུངས་འདོད།།རིགས་གཞན་ལ་ནི་རབ་གྲུབ་པ། །སྒྲ་ཡི་སྤྱི་ནི་མཐོང་བ་ལས། །སྒྲུབ་བྱེད་མི་རིགས་དག་ལ་སོགས། །གོ་ཉིད་ཉིད་ན་རྭ་ཅན་བཞིན། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཕྱིར། །སྒྲ་རྣམས་གང་ལའང་མེད་མ་ཡིན། །དེ་ཡོད་པས་ནི་དོན་གྲུབ་ན། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་ན། །ཚུལ་འདི་གྲུབ་ན་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །ཁྱད་པར་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །སྒྲ་ཡི་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་བཞིན། །སྒྲ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དངོས་པོ་ནི། །གྲུབ་ན་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་དཔེར། །འུག་པ་པ་ལ་སངས རྒྱས་པ་།།ལུས་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ། །དཔེར་ན་མངོན་པར་གསལ་བར་སྨྲ་བ་ལ་བྱས་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཡིན་ཏེ།ཚད་མས་མཐོང་བ་ལ་ཁས་བླངས་པས་མ་གྲུབ་པར་རྩོད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བསྟན་བཅོས་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པའམ་དེའི་ངོ་བོ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་ན་མངོན་པར་གསལ་བར་སྨྲ་བ་ཅི་ཞིག་ བྱ།དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལ་ནི་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་དཔེར་བརྗོད་པ་མ་སྨྲས་སོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་དཔེར་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བཤད་དོ། ། གང་ཡང་དཔེར་ན་སྒྲས་མི་རྟག་སྟེ། སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་རང་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དོ།།དེ་ཉིད་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཁྱད་པར་གཞན་བསྟེན་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ འགྱུར་ན་ཕྱོགས་བསྟན་པ་ཉིད་ན་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ།ཕྱིས་ཀྱང་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རང་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་མ་གྲུབ་བོ།

若非如是陶师者，
瓶等泥土诸变异，
由作他种转变故，
蚁穴亦应成彼作。
所立随行故果性，
总相亦成能立者，
由有系属差别故，
差别过失果相同。
于异类中极成就，
由见声之总相故，
能立非理等诸法，
若能了知如有角。
由随欲说他力故，
声于一切非无有，
若由彼有义成就，
一切能成立一切。
事物自性未成时，
此理成就未成就，
差别非能为违害，
如声依于虚空故。
声虽未成若事物，
已成则成如譬喻，
如于乌巴佛教徒，
身等能立所说故。
此为中间偈颂。如于显现论者，所作性未成就，依论说任一未成，此非一切比量，因于量所见争论未成不应理故，及比量非论时故。
若量力违害或彼体未被量了知，何须说显现论？是故唯依论之比量，由论门于任一成未成。于余则因不知故，故未说譬喻。阿阇黎仅说譬喻一分。
又如"声无常，因是声故"，说所立义一分未成，亦因能立所立有别故。所立有法自身能立未成故，说因性未成。彼非彼能立，虽与彼体性相随，然说彼无义故。于彼无待余差别。
若由声性如是，则说宗时即应成就，后亦唯由自性如是故。是故彼非自身因性成就。

།སྒྲ་ཅི་ལྟར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན་སྒྲ་གྲུབ་སྟེ་དེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མ་ གྲུབ་པར་བརྗོད་དོ།།སྒྲ་དེ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་གང་ཞིག་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བའི་སྒྲ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་ཡང་བསྟན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །རྟག་ཏུ་དེའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན་དེ་ད་ཅི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོའམ་།སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་ན་དེ་ལྟར་གསལ་བས་རང་གི་བདག་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་ནི་དེ་ ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་རང་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་ནི་རྟགས་ཅན་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཐལ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ དབྱེ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཐ་དད་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་པའི་དོན་ རྣམས་ལ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་འགོག་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་ཤེས་པ་ལ་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཇི་ལྟའི་ཐ་དད་ཀྱི། །མཐར་ཐུག་ཤེས་ལ་ཐ་དད་པར། །ཆོས་ དང་ཆོས་ཅན་སྣང་གྱུར་པ།།དེ་ནི་ཐ་སྙད་རྟེན་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གཞག་པ། །ཐ་དད་བློ་དང་འབྲེལ་མེད་ཅན། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། །གཞག་པ་དེས་ན་མ་གྲུབ་བསྟན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ་།དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ནི་གཏན་ ཚིགས་སུ་གཉི་ག་ལ་མ་གྲུབ་བོ།།འདིས་ནི་ཆོས་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་གྲུབ་ན། དེ་ནི་སྔ་མ་ཁོ་ནར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་བརྗོད་དོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ལ་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་གང་གི་ཚེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་གཞན་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པས་དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་བོ།

若问声如何未成？答：声虽成就，然因非自身因性之体故说未成。彼声为宗，亦无他声成为因性。若彼即是因，已说不应说。由常成彼体故，亦应无诤。
若谓未见随行故不成。答：今于余有法岂有随行？如灯等由自体堪能生自相识，如是由明显而显自体，如是说。
能相所相非如是，因依彼事差别故。由相自身成识境而了知所相。若是有法自能立，则成此过。
若谓一切事物法与有法分别未成故，此过于一切相同。答：此中已说诸事返依差别言说，能立所立有别。若观察胜义则如是未成故，于世俗义遮遣一异。
比量与所比量言说，依于识成差别而安立。
如自体诸差别性，
究竟智中现差异，
法与有法所显现，
彼即言说之所依。
此由言说所安立，
无系差别之分别，
所立即成能立性，
故说未成为安立。
此为摄义偈颂。是故有法于二者皆非因性成就。由此亦说法。若由彼自成就，由唯前说故，说如前成过失。
说随行未成亦无系属，因于自体无随行故。若尔，当说异品之外为因时如何？于彼亦由所立无为异品故，异于彼即是所立故未成。

།གལ་ཏེ་ ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཞེ་ན།ཕྱོགས་གང་ཞིག་ཡིན་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་གང་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །འོ་ན་ནི་དེ་ འདོད་པས་གཞག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་དངོས་པོའི་དབང་གི་རྣམ་པར་གནས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སེལ་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར།དེ་ལྟ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཡང་མ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་འདོད་པས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡང་ཆོས་ཅན་ལ་གྲུབ་ན་གང་གི་དོན་དུ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་མ་གྲུབ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་གྲུབ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་མེད་པར་གཉི་ག་ལ་ངེས་པ ཡིན་ནོ།།མ་ངེས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པར་མ་ངེས་ པའི་རང་བཞིན་འདི་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེའི་མཚན་ཉིད་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ཇི་ལྟར་མ་ངེས་པ་ལ་ངེས་པར་འགྱུར་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ནི་ལྡོག་པ་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་ ལ་ལྡོག་པར་ངེས་གང་གི་ཕྱིར་འདི་འདིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་འདི་ན་མེད་དོ།།ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པར་ཕྱོགས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དེ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ ཕུང་པོ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ལས་གཅིག་ལྡོག་པ་ནི་གཞན་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་མེད་པ་ལ་ལྡོག་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་གྲུབ། དེ་ཅི་ད་ནི་ཕྱོགས་ཀྱང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ནི་འགྱུར་བ་ཡང་ ཡིན་ནོ།།མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་བརྗོད་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་ན་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་རྣམ་པར་གཅད་པའི་དོན་དུ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་བ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་འབྲེལ་བ་སྟོན་པའི་དུས་ན་ཕྱོགས་ལ་སོགས་ པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若谓由宗等互异故，非异品性非唯在宗。答：何者为宗，何者为异品？欲证者是宗，无彼是异品。
若尔，由欲乐安立为相，如何遮遣依事力安住之异品？如是则无任何不定因。已多说由异品亦是欲乐所作故。
若谓非所立是同品，异于彼成就于有法，为何说因未成？非唯由所立未成故遍是。若尔云何？由无彼于二者决定。
若谓于不定有法成就非异品性。答：尔时于所立法有疑亦应成非异品。故此非异品性从无所立返未定性，如何能成能立？因彼相未定故。
若谓由彼定者，如何于未定成定？于异品有声说返未定故，如何由彼自身于无所立定返？由此有疑故此中无有，如是善说。
是故诸法转返不待宗分位，彼等由互相舍住性相故非蕴返。由从彼等一返即他转故，如何于无常无返成就于无常所立有法？
今岂宗亦成异品耶？由异门亦成。相之差别已说。若于异品无疑，则非为遮遣无所立义说因。由何成此过失？因显示系属时无宗等安立。

།འདི་འབའ་ཞིག་ཉིད་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ཏུ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཏུ་བསྟན་ན་རང་ཉིད་ཡོད་པ་དང་ཤུགས་ཀྱིས་དེ་དེ་ལྟ་བུར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཤུགས་ཀྱི་ཡུལ་རྗེས་ཐོགས་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེས་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འོངས་པའི་ཆོས་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ལས་བཟློག་པ་གཞན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་སྐྱོན་འདི་མེད་དེ་། གཞན་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ ལས་བཟློག་པ་དང་བྲལ་བ་འབའ་ཞིག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་གྱི་མེད་པ་འབའ་ཞིག་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་ཉེ་བར་གཟུང་བ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ལ་ གནོད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་མེད་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་གཞན་སྨོས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་། དཔེར་ན་མ་ཐ་རའི་བུ་ལས་གཞན་པའི་བྲམ་ཟེ་ལ་ཟན་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མ་ཐ་རའི་བུ་བྲམ་ཟེ་མ་ཡིན་ན་ནི་བྲམ་ཟེ་ལ་ཟན་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །མེད་པ་ ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་པོའི་བསམ་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་མེད་པ་གཞན་དང་བྲལ་བར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཅིག་གི་ རང་བཞིན་གཞན་ལ་མ་མཐོང་བས་འདི་ལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བློས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་དག་ལ་ཡོད་ཡོད་ན་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་ནི་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཀོད་པ་འདི་དག་བདག་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཡང་སྨྲ་བ་པོ་དག་ བརྗོད་པ་གཞན་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།།དེས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཅིག་ལ་གཅིག་ཐ་ དད་པ་ཡོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་སྟོན་པ་འདིས་ནི་ཐམས་ཅད་མེད་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་མེད་པ་གཞན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དམ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དེའི་མངོན་པར་འདོད་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ དེ་ལྟར་འགྱུར་ནའོ་ན་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདོད་པ་ལས་ཡིན་ཏེ།ཡང་འདོད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་ན་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若仅显示此一事物有无之转返，则自身存在并以势力如是能立。故其势力境之后分即说为宗。因此，由其相门而来之法，于显示时无故非支分。
若尔，"由离异于彼之他"者即是此。于彼无此过，因说"他"故。仅离异于彼成所立法，非仅离无。故所立能立有差别耶？
于此若执差别即违害所欲。若无彼而许，则不能说他。如说"施食予异于摩陀罗子之婆罗门"。若摩陀罗子非婆罗门，则应说"施食予婆罗门"。
"无"者是对方意乐，依其意乐而如是说。故义为"由汝许无他离"。
于彼胜义中无有何相互差别？由不见一体性于他，故慧解此为差别。若彼等无事有，则亦不成无，因是有之相故。
此等分别安立虽自无体，然说者仅显似具异异说之差别而已。由彼所作差别非事安立所依，因成太过故，已说。
由此显一于一有差别及随系属，则一切无成坏。如是则"由离无他故"此成未成或错乱。
若于彼某欲乐是差别，如是则由异于彼故即从彼欲乐，若成他欲乐，于他亦欲如是故。

།དེའི་ཕྱིར་འདིར་འདོད་པ་ཉིད་ལ་ནུས་པ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདོད་པའི་དངོས་པོའི་རང་ བཞིན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་གི་ཕན་ཚུན་དབེན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་བདག་དང་ གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་།སྐྱེས་བུས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཕྱོགས་ དེའི་འདིས་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྗོད་པ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བས་བྱས་པའི་འཁྲུལ་པ་སྤངས་ཏེ།དོན་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཚུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའོ། །རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟར་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་ཞེ་ན།ལྡོག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཐ་མི་དད་པའི་ཡུལ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཉེ་བར་གཞག་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱིས་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་མི་འགལ་ལོ།།ཁྱད་པར་སྤྱི་ཆོས་ཐ་དད་ཕྱིར། །རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་ཡིན་པར་འདོད། །དཔེར་ན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་སྒྲ། །རྩོལ་བྱུང་ཉིད་ཕྱིར་མི་རྟག་བཞིན། །ཕྱོགས་ཡན་ ལག་ནའང་གནོད་མེད་ཕྱིར།།ཆོས་ཅན་ཐ་དད་མ་གྲུབ་མིན། །དཔེར་ན་གོང་བུ་རྭ་ཅན་བཞིན་། །རྭ་ཅན་ཉིད་ཕྱིར་རྟ་མིན་བཞིན། །ཡང་ན་དེས་མཚོན་ནས་ལྡོག་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་བྱའི་དུས་སུ་ཡན་ལག་མིན། །དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དམ་བཅའ་ཡི། །དོན་མིན་ཆོས་ཐ་ དད་ཕྱིར་རོ།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ་། །དེ་བཞིན་དུ་རང་ཉིད་དམ་དེའི་གཞི་ལས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རླངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་འབྱུང་བ་འདུས་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཡང་དཔེར་ན་རི་སུལ་འདི་ན་ རྨ་བྱའི་སྒྲ་གྲག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་གྲག་པའི་ཡུལ་ཅན་མི་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ།།ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་ཡང་སྟེ། །དཔེར་ན་བདག་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚུལ་གཅིག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མ་གྲུབ་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།

因此，由于此处欲乐本身力用安住，故说彼即欲乐事物自性之能立。是故此等相互远离有何用？彼即说为因。于彼应说事物系属，若非如是则不成故。
由此说明一切依自他许等及依士夫安立之因，如"由是异品故"、"由是彼总相一分故"等。由此分位一切结合说转变所作之错乱已断，应随顺义安住之理。
若谓"勤勉所生声是无常，由勤勉所生故"如是立宗义非一分耶？答：由依返异差别故，不异慧境言说所立之有法，即彼成能立时，说是立宗义一分。
若以差别为所立有法而说为因，由法差别故能相所相不相违。
差别总法异故，
许为能相所相，
如勤所生声，
由勤生无常。
于宗支无害，
有法异非未成，
如有角土团，
由有角非马。
或由彼表返，
立时非支分，
故差别非是，
立义法异故。
此为中间偈颂。如是若于自身或彼所依有疑则因未成，如立火时于烟等事物有疑之大种和合，又如"由此山谷闻孔雀声"于彼闻境不知者。
若有法未成亦然，如"我是遍满，由见乐等一切功德故"。如是因相一支分即宗法性未成或有疑，则是似因未成。

།དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་མ་གྲུབ་པའམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་པོ་གང་ཞེ་ན་ལྡོག་པའོ། །མ་གྲུབ་པ་ནི་དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་རབ་ ཏུ་དབྱེ་བར་བསྟན་པ་ཐུན་མོང་གི་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་བཞི་ལྟ་བུའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་དཔེར་ན་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། འདིར་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྨྲ་བ་མ་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཡུལ་བལྟར་མི་རུང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྨྲ་བའང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ ཡང་འགྱུར་མོད།འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གལ་ཏེ་འདིར་བློ་དང་མི་གཞན་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་མ་དམིགས་པའི་དོན་སྤང་ན་འོ་ན་ཕའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལྡོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །སྨྲ་བ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཉིས་ལ་འགལ་བ་རྣམ་པ་ གཉི་ག་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྡོག་པ་ནི་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་ནི་གཞན་མེད་པར་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །མཚན་ཉིད་མི་འགལ་བ་དབང་པོ་ལས་ འདས་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཤེས་པར་སླ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ། །སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་ཡང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་བས་ དགག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བདག་ཉིད་ལ་རང་གིས་རིག་པ་དེས་གཞན་ལ་ཡོངས་སུ་བཅད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བདག་ལ་མཐོང་བ་གཞན་ལ་བསྒྲུབས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་བ་དང་འགལ་བ་ནི་མི་བསྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་མཚུངས་ན་ཅི་སྟེ་ མི་སྒྲུབ།།ཡང་ན་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་ལྡོག་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་མི་བསྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཞུགས་པ་དང་དེར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དག་གིས་མེད་ པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ནི་བདག་ཉིད་བལྟར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། གང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བསལ་ནས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་བལྟར་མི་རུང་བ་རྣམས་ནི་རང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ དང་ཡང་འགལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།བདག་ཉིད་ནང་གི་ཆོས་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།

同样，若一未成或有疑则不定。何为一？即返。未成如宗法分类中所说四种共不定。同样有疑如"欲说某士夫非一切智，由具贪等故，由能说等故"。
此中于返有疑，因已说"未见一切智者说"此不见相，由境不可见性是疑因故。若亦能说亦成一切智，此有何相违？
若此处离智非他汝舍不见义，则父言说因返故汝成失。由说与一切智二者皆无二种相违故。虽未见，然"凡一切智者皆非能说"此返不成，因有疑故。若有能害则定无他。
相不相违超越根境之相非易知，故"一切说者非一切智"此遍不成。亦不能遮遣一切说者法性故。如是则成一切智，非遮。
若谓由自证于自，遍断于他。答：若如是以自见成立于他，岂非太过？若谓不立违见。答：若理相等何不立？或彼非理，由具相可有害故。非仅由见。
若尔云何？亦由返，由无彼故不立他。答：由入及疑彼二无未成故非能立。彼等由自可见性见为相违故非所立，若遮异品一向定者不可见者，亦不违自异品。自内法非他所知。

། འགའ་ཞིག་དང་ལྡན་པར་རིགས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་བུམ་པ་འདི། བུད་མེད་དང་དམངས་རིགས་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཁྱད་པར་ཡང་མི་ རྟོགས་པ་ནི་རིག་པ་ངལ་པའི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གྲུབ་བོ།།དེའི་ཕྱིར་བདག་ལ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཉེ་བར་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔར་བཤད་པའི་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ ལས་ཀྱང་འདི་འདྲ་བའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ཡང་དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ལས་མི་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་མེད་ ན་ཚིག་མེད་དོ་ཞེས་ལྡོག་པ་ངེས་པ་ནི་མེད་དོ།།གཡོ་བ་དང་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྤྱིའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་ བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བས་འཕངས་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཞེས་བརྗོད་དོ།།དགའ་བ་དེའི་ཡུལ་ཅན་མི་མཐུན་པ་ལ་དེས་བྱས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཁྲུག་ པ་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ་།།གཉི་གའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྟེན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་ཉིད་ནི་གཏི་མུག་གོ། །སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་ཞེས་འདོད་ཆགས་དང་ བྲལ་བ་ཡང་སྨྲ་བས་ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་མི་རྟོགས་སོ།།ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བསམ་པ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་འཆོལ་བས་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྨྲའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།སྙིང་རྗེས་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིང་དུ་འདོད་པ་མི་དགག་གོ། །རང་བཞིན་ནི་ཐ་མི་དད་དོ་། །མི་སྡུག་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཉིད་མཚམས་འབྲེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་ནི་སྐྱོན་མེད་དོ།།སྙིང་རྗེ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱི་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མདོ་ལས། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ ཏོ།།དེ་དག་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་ལས་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་ནོ།

若以理推知某者具有某性而遍成立彼，此瓶之言说，连与妇女及首陀罗共同之差别亦不了知，则成就智慧劳作圆满果。
是故非仅由见于自而成立，因仅由彼遍未成故。故于返有疑。亦应了知由前说不见相，如是诸行为是疑因。
比量相之具贪等亦是异义故，应知不从言词了知，因无系属故。无贪则无言说，此返定亦无。动作言说等非贪等之果，因说欲是共因故。若谓彼即是贪，答：由许故无过。
所谓贪者，是由常乐我我所见所引，有漏法境，于非真实功德起爱著。于彼爱著境之违品，由彼所作心乱为嗔。二者之前行所依颠倒性即是痴。悲等非如是，因可有异故，如《释量论》已说。
如是如具贪者说，离贪者亦说，故仅由言词不能了知。亦非由差别，因意乐难知故，由言说错乱故一切错乱故。
若谓无疑故不说，不然，因为利他故。若谓由离贪故不应理，不然，因由悲亦趣入故。若谓彼即是贪，不遮许名。自性无别，因于不净起爱著即相续故。
是故从无颠倒所生彼无过失。悲虽无我执，仅由见苦差别习力而生，如经说："慈等缘有情等"。彼等亦由同类习而趣入。

།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་རྩོམ་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་ ཉིད་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྨྲ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བས་གཞན་ལ་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་གཞན་རྗེས་སུ་མི་དཔོག་ན་ འདི་ལ་མི་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད།མ་མཐོང་བ་ལ་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་འདི་ལྟར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའམ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་གི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ནི་མེད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཕྱིར་ཚིག་གིས་ནི་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ།།འདིར་ཡང་བདག་ལས་མཐོང་བས་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐལ་བ་འདི་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་གཞན་ལ་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་སྡུག་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ཚིག་ནི་དེ་ལྟར་དེ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ལ་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་སྐྱེས་པར་རུང་བ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ལ་ཚིག་མ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་ན་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་བོ།།སེམས་པ་མེད་པ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ལྡོག་པས་ནི་རྒྱུའི་ནུས་པ་མི་གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ནུས་པ་དག་ཡོད་པ་ན་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་ བས་རྒྱུ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དོ།།རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ལྡོག་པ་ནི་སེམས་པ་མེད་པ་དག་ལ་མི་སྲིད་དེ། དེ་དག་ལ་ནི་སེམས་པ་དང་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ནུས་པ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཕན་མི་འདོགས་ ན་ཇི་ལྟར་དེའི་ནུས་པས་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་ཏེ།རང་གི་ངོ་བོའི་ཡོན་ཏན་ནུས་པ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་དེས་མི་ནུས་པ་དེ་ལ་ནུས་པས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ན་དེ་མི་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ནས་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་དེ་དེར་འབྲེལ་ པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་གཟིགས་པ་ལོག་པས་ནི་ཐམས་ཅད་ན་མེད་པ་གོ་བར་བྱེད་དོ།

贪等非如是，因无颠倒则无故。若谓具悲者之作为无果亦从颠倒生，不然，因许利他即是果故，因彼即是果相故。
已说于说者自身见贪等而推度他人则成太过。若由错乱故不推度他，则于此何有"此不错乱"之定解？于未见已说。
现见如是可见性，或同时生或非如是而见，然非定无离一向定之隐蔽义。是故由言词推度作者功德。
若谓此中亦有"不应由自见而推度"之过失相等，不然，因此中由随行及返二者成立为因果事，故能推度他。
于不净起爱著、颠倒及言说非如是成立，因于自身见为异故。于离贪生性者未见言说，若由此推度，因返未成故，未成因果性。
若谓无思是返境，如是返不成因力。当有异力时果不生，故推度异因。如是返于无思者不可能，因彼等无思及作者功德等力之可见因故有疑。
若贪不能作用，云何由彼力能作用？因假立自性功德力故。于何者彼不能，于彼力亦不能。由无彼则不生之果推度因，因系属于彼故。
其他虽于异品未见亦非。由一切智者见返，令知一切处皆无。

།ལ་ལ་ན་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་དང་དུས་དང་འདུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ།དཔེར་ན་སྐྱུ་རུ་རའི་ཤིང་དག་འོ་མས་བཅུས་ན་འབྲས་བུ་མངར་པོ་ཆགས་ལ་ཕལ་ཆེར་ནི་དེ་ལྟར་མི་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་དུ་བདག་ལྟ་བུའི་སྨྲ་བ་པོ་ནི་འདོད་ཆགས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ ཏེ།འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་སྨྲ་བ་པོ་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་གཉིས་མ་གྲུབ་པ་ ཡིན་ཏེ།ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་འདི་དག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་གསུམ་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དཔེར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ ཡིན་ཏེ།འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མལ་ཆ་དང་སྟན་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ནི་འདོད་པ་འདུས་པ་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་མ་སྨོས་ཤེ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་ལས་འདི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ནི་བྱེ་བྲག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་དང་སྨྲས་པ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི་འགལ་བ་བཞིན་དུ་ འདོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ།།གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་གཅིག་ཉིད་དོ། །དེའི་ཐ་དད་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་ལས་ཏེ་ལ་ལར་ནི་ བརྗོད་པ་དང་ཤུགས་དག་གིས།ལ་ལར་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཉེ་བར་གཞག་པས་ཡིན་ལ་། འགལ་བ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ཅི་སྟེ་ཐ་མི་དད་ཅེ་ན། རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་སུ་འགོག་།དོན་གྱིས་འཕངས་པའི་འདོད་པ་མ་ བརྗོད་པ་ཕ་རོལ་པོའི་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་འདོད་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི།མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བཤད་དོ།

有些如是所见者，由境、时、作用差别而显现为异，如醋栗树以牛乳浇灌则结甜果，而大多非如是显现。
是故应说如我等说者是具贪者，因具我见及非理作意等生贪之特殊缘故。此时亦无说者为喻。故此亦由于异品有故二相未成，意即颠倒成立。
是故由此等成立颠倒故为相违。岂非亦有违欲第三相违，如"眼等是他用，由是和合故，如床座等支分"？彼由成立非所欲之非和合为他用颠倒故为相违。
若问何故不说？因所立性无差别故。此等于所立法成立颠倒性无差别。已说所欲与所说于所立性全无差别。若有差别，则如相违，由成立所欲故说为因。
由一性言说示所立性无差别。故彼颠倒成立亦是一性。彼差别由结合差别，或由说及义势，或由所欲说安立法与有法差别。
若问何故因不如相违有别？谁能遮分别？由义所引未说所欲是他方所欲故，由彼意乐力说为违欲，非由相有别故。故说非应别说。

།གལ་ཏེ་འདུས་པ་རྣམས་འདུས་པ་ མ་ཡིན་པར་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ།འདུས་པ་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གལ་ཏེ་ཡང་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དོན་རྣམས་ཚོགས་ པ་འདུས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གགས་བྱེད་པ་ལོགས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར།རྒྱུ་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཕན་འདོགས་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ ན།དེ་ལ་ཡང་འདུས་པ་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་འབྲེལ་བ་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་དག་ལས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་རྣམས་རང་བཞིན་དུ་མའི་ཕན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདི་ཡིན་གྱི། དུས་གཅིག་ཏུ་དུ་མའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་པ་ དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཕན་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ།།གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་བྱེད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་ཕན་འདོགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ སྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་དེ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ངང་གི་སྒྲས་ནི་གཉིས་ལས་གཅིག་མ་གྲུབ་ན་གཞན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའམ།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དག་བསྐལ་པའི་ ཕྱིར་དེ་ལ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ།།ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་འཁྲུལ་པ་ཅན་གཉིས་ཞེས་སྙེགས་སོ། །གང་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་གསོན་པའི་དུས་ན་བདག་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གང་ལ་སྲོག་ལ་སོགས་པ་གནས་པར་འགྱུར་བ་བདག་དང་བཅས་པ་དང་། བདག་མེད་པ་ལས་ཕུང་པོ་བཞིན་ནི་མེད་དེ་བདག་རྣམ་པར་གནས་པ་དང་། རྣམ་པར་གཅོད་པ་དག་གིས་ཐམས ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་གཉིས་ལས་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་ངེས་པ་མེད་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ལས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གསོན་པོའི་ལུས་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་དེ་དག་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་དག་ཏུ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若问和合者对非和合者利益无定故岂非相违？"和合者作利他"此有何定？虽诸义趣和合而向某果，然由别作用可能故，因不必定有果故即错乱。
若谓无碍利益之眼等是利他，于彼亦问和合利他有何定系？彼等诸近作用成办多性利益，非一时具多性。利益若是异义，则已说"非彼利益"等。
非二作用无义故，为彼义成立即相违。是故眼等利益是生差别性之利益。故彼不成一性故为相违。
由"若"字示二中一未成则于他有疑为错乱，如"是离贪或一切智，由能说故"。此中返未成而于随行有疑，因一切智者与离贪者隐蔽故，于彼有言等或无有疑。有疑则称二错乱。
于随行及返有疑者，如"活时有我，由具命等故"。具命等住时，除有我、无我如蕴外更无，由我住及遮二者摄一切故。此二中一住无定，因彼性未成故。
故活身相系之命等，由无离二性外故，非从彼返。于彼由随行及返有疑故不定，因由彼于所立及余二无定故。

།མི་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་དང་ འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།མ་འབྲེལ་བ་ལས་ནི་དཔྱོད་པ་མི་སྐྱེ་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་མིག་གིས་གཟུང་བྱ་བཞིན་ནོ། །འབྲེལ་བ་ལས་ནི་འདི་ཅི་ཞིག་དང་འབྲེལ་ཞེས་ཅི་ཞིག་དཔྱོད། དཔེར་ན་མ་འབྲེལ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། འབྲེལ་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ པ་མེད་པར་མངལ་ཆགས་པ་ལས་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཐམས་ཅད་ནང་དུ་འདུས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ།།མི་རྟོགས་པ་གཉི་གར་རྟོགས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་གཉིས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་ འགྱུར་བ་ཡོད་ན་འགྱུར་གྱི།ནང་དུ་འདུས་ན་ཇི་ལྟར་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ནི་ཁོ་ན་མིག་གིས་གཟུང་བ་ཉིད་ལས་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །སྲོག་ ལ་སོགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་ཡིན་ཏེ།བདག་བསྐལ་པས་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་ལས་མི་འགྲུབ་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །སྲོག་ལ་སོགས་ པ་དང་བདག་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མི་འགྲུབ་སྟེ།དེ་ནི་དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །གཞན་དག་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ ཡིན་ཏེ།དེའི་ལྡོག་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲོག་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ལས་ལྡོག་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ལྟར་ ལྡོག་པ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡང་གོ་བར་བྱེད་དོ་།།མཉན་བྱ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ་། །ལྡོག་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྨྲ་བ་དེས་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ དོན་གྱིས་བདག་ལ་གནས་པ་གཞན་དང་མ་འབྲེལ་བར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཅན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བ་ལས་གཞན་མེད་ དོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེ་དག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྲོག་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་གང་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡང་བདག་མ་ལོགས་ཀྱང་འབྲེལ་བར་ལྡོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་ནི་ལྡོག་ པ་མེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

非不了知，因与某者相系故。不相系则不生观察，如眼对声。相系则何须观察与何相系？如由不应不相系故，无知相系而于胎结生起对补特伽罗差别相系之疑，此中亦然，由不应摄一切故有疑。
不了知之无二了知及无疑性，若有离二外者则成，摄内云何成不了知？若谓如是亦从眼所取性成，不然，已说由不相系故。是故不共为疑因。
命等是差别，因我隐蔽故行相及返不成，命等于彼行相及返亦不成故。由异义非果故亦不成。命等与我不成因果事，因依所缘及无所缘故。由无相系有时有亦非故有疑。
他说命等是令知我性，因彼返一向定故。命等唯从异品返，非从同品，因不应从无返故。故如随行一向定，返一向定亦令知。
所闻性非如是，因从二返故。如是返相说者即说无则不生性。如是于无我性即无性，由义显示我住不系他。由彼即成随行故，亦非称有返者。
虽无则不生亦是相系，已说除彼性及从彼生外无他。彼等亦由无见不成故，命等非无则不生。由彼即说称有返者，我虽未返，相系亦不返。是故差别是无返及无随行。

།མ་མཐོང་བ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ལྡོག་པ་ཅན་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་ གང་ལ་མི་སྲིད་པ་དེ་དམིགས་པས་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ནི་མི་རིགས་སོ།།སྲོག་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་བདག་མེད་པ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བདག་ལོག་ན་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་མ་འབྲེལ་བ་མེད་པས་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ ལ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དམ་། དེ་ལས་བྱུང་བ་བདག་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན། དེ་དག་དེ་ལོག་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཚེ་སྲོག་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་བདག་མེད་པ་ལས་ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་ན་མེད་ པར་གྲུབ་པས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ།བཟློག་པ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་འབྲེལ་བ་ནི་དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ལས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མི་འགྲུབ་བོ། །སྲོག་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ ཁྱབ་པའི་བདག་མེད་པ་ཡང་གང་ཡིན།བུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེ་ན། གཞན་དུ་མཐོང་བ་མེད་པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་གང་ལས་ཡིན། དེས་ན་ལྡོག་པ་ཤེས་པ་མེད་པའི་ལྡོག་པས་ཁྱབ་པ་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། །སྲོག་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཐོང་བ་ ཉིད་ལས་ལ་ལར་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།བདག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་མི་རྟོགས་སོ། །གང་ཡང་གལ་ཏེ་གསོན་པོའི་ལུས་བདག་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ན་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་ བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་བོ།།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་དམིགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་དེ་ཡང་བདག་མཐོང་བ་མེད་ པའི་ཕྱིར་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།།མཐོང་ཡང་ལྡོག་པ་མ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་འགྲུབ་བོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ལྡོག་པ་ལས་ནི་རྒྱུ་ཡི་ནུས་པ་མི་འགྲུབ་ཀྱི་ནུས་པ་ གཞན་དག་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བས་རྒྱུ་གཞན་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ།།ཞེས་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྲོག་ལ་སོགས་པར་རྒྱུ་བློ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པར་མི་སྲིད་དོ། །དེ་བས་ན་བདག་ལྡོག་པ་ནི་ནུས་པར་ ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ།།བློ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་བདག་མེད་པ་ལ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

阿阇黎仅依未见而说所闻性为有返。已说仅此不能了知为无。若非如是则不成疑因，因不应由见某于某不可能而于彼生疑。
若谓由命等无遍于无我故，我返则命等应返，不然，由无不相系遍于无近作未成故。若命等是彼性或从彼生与我相系，则彼等于彼返时应返，尔时命等无遍于无我。由彼无则无成立故遍成，彼亦不成，因于返无相系故。
彼等相系由所缘及无所缘而知，于极隐蔽不成。命等无所遍无我为何？若谓瓶等，由不见于余处，如何知瓶等无？故由无知返之返遍亦不成。
命等由见于某处了知有无。我非如是故不了知有无。又若谓若活身非有我，应成不具命等，因无我故，如瓶等，彼亦不成无因果事。已说遮非因果不能令知为无所缘。
已多次说由不见我故因事不成。虽见由返未成故不成。若谓瓶等是返境，已多次说如是返不成因力，当有异力时果不生，故了知有异因。
命等因智等于瓶等不可能。故于我返有力生疑。若谓彼等智等于无我不应有，不然，因见彼有异力故。

།རེ་ཞིག་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་བློ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་། ནུས་པ་ཉམས་པ་མེད་ པའི་བདག་ཉིད་སྔ་མ་ཡང་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་གཞན་ལ་ཡེངས་སམ་འཁྲུག་པ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་མི་སྐྱེ་བ་དང་། འཆོལ་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནི་ནུས་པ་ཉམས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ སྔ་མ་ཡིན་ནོ།།དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡིན་ལ་བློ་ནི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདིའི་བདག་ཉིད་འགྲུབ་པ་ནི་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་རྟག་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་འགྱུར་ཉིད། །དེ་ལས་གཞན་པ་དེ་ཡི་རྒྱུར། །རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ། །རྒྱུ་རྣམས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །སྲོག་ལ་ སོགས་པ་མཉན་བྱ་ཉིད་དང་འཁྲུལ་པར་ཡང་མཚུངས་སོ།།མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་ལྡོག་པ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ། དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེས་ནི་འདི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པ་མེད་ པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་མི་མཚུངས། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་འདི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་གཟུང་བའི་འབྲས་བུ་ཅིར་འགྱུར་། གཅིག་ལ་ངེས་པར་གཟུང་བ་མེད་ན་ནི། ལྡོག་པ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ ཉིད་ལ་མེད་པ་ཞེས་དོན་གོ་བས་དཔེ་གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་གཉི་ག་བསྟན་པར་བརྗོད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་མི་འཁྲུལ་པ་འདི་འདྲ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །གྲུབ་ན་ནི་ནན་གྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འགུག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་དགག་པ་བཀག་པའི་ངོ་བོ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

首先，眼等之因智等，即如实根境及无损能性之前自性，因见若于异境散乱或迷乱等则后识不生及错乱等故。意识之因是无损能之前识。根等近取因是前前同分位差别，而智是缘。
如是此性成立仅依随行返故，由彼即是因故，若他常则成无穷。"若有何成何，知彼余为因，于一切应成，诸因无穷尽。"此为摄颂。
命等与所闻性及错乱亦同。若谓不然，彼由返错乱故，云何错乱？因彼非唯从非异品返故。岂非彼说此于同品无入耶？由彼于余亦同故，云何不同命等？
由说于非同品无故，说此于同品有，因由二遮了顺故。若非如是，由非所遮故，定取有何果？若于一无定取，则由返不错乱故。
由彼即说由义了知于同品有及于非同品无故，说由二喻随一示二。是故如是返不错乱非无随行不成。若成则强引随行，因遮遮性是成立性故。

།མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མེད་ཅེས་ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཇི་ལྟར་འདོད། མེད་པ་བཀག་པ་དངོས་པོ་ནི་མེད་པ་ཡང་ཡོད་ལ་དངོས་པོ་བཀག་པ་ནི་མི་སྲིད་ དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་དགའ་བ་ཤེས་རབ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་དེ་ལ་དགག་པ་མི་འདོད་པ་དང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དོན་འདི་ནི་མེད་པ་ལ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དེའི་ནང་དུ་བསལ་ཟིན་པ་དེས་ན་འདིར་མི་ སྤྲོའོ།།ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཁས་བླངས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་བླངས་པའི་ སྟོབས་ཀྱིས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་གཞག་ནས་ཚད་མ་འཇུག་པར་ནི་མི་རིགས་ཏེ།དེ་ལྟ་ན་ནི་བདག་ལུང་གིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་མེད་ ཀྱང་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་སྟེ། གཅིག་ལ་ངེས་པར་གྲུབ་ན་གཞན་ལ་ལྡོག་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མཐོང་བ་འགའ་ཞིག་ལ་མེད་པར་གྲུབ་ཀྱང་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ཐེ་ ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་དེའི་རིགས་པ་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་སྲིད་པ་མཐོང་སྟེ། །དཔེར་ན་སྲ་བ་ལ་མཚོན་གྱིས་མི་ཆོད་པ་བཞིན་ནོ། །འགལ་བ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དོ། ། བདག་མེད་པ་དང་སྲོག་ལ་སོགས་པ་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འགལ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །སྲོག་ལ་སོགས་པ་དེའི་འབྲས་བུའམ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ལ་ངེས་པ་ཡིན་ན་བདག་མེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འགལ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ནི མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།སྲོག་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་དང་། དེ་ཡོད་པ་བདག་མེད་པར་ལྡོག་ཏུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་མེད་པ་མེད་པས་གསོན་པོའི་ལུས་བདག་དང་བཅས་པར་མི་འགྲུབ་པོ། །གང་གིས་ན་བདག་མེད་པ་མེད་པས་བདག་ ཡོད་པར་འགྱུར་བས་འདི་ལྡོག་པ་མེད་པ་དངོས་པོར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ལྡོག་པ་མེད་ཀྱང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྲོག་ལ་སོགས་པ་མི་འདོད་པ་བཞིན་ནོ།

若谓由从无同品返故于非同品无，云何许彼无之返即从无返？遮无事物虽有无，而遮事物不可能，此是天欢喜无错乱慧，即于彼境不欲遮及非有及无事等如是言说。
此义已遣于"于无说无"中，故此不广。由有能立入故，非无我而成疑。若谓由他如是许故，不然，由许非量故如是生亦非，因成太过故。
由许力安立同品异品而量入不应理，如是则我成立由教，非由比量。是故由我有疑，虽无从无同品返，命等返亦成疑。
由彼即异品返亦疑，因于一定成则于余返成故。若非如是，虽于所见某成无，于未见成疑。如是未遍一切显差别之义，见于某同类可能，如坚于刀不断。
由无见违故亦是疑。由无我与命等已说相之违未成故，从无我返成疑。若命等由彼果或自性定于我，则应与无我相违，已说彼未成。
命等从无我返，及彼有从无我返且许，如是亦由无无我不成活身有我。由何无无我成有我，此非许返无是事，如虽无返于同品不许命等。

།གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མཐུན་ཕྱོགས་ལས། །ལྡོག་མེད་དེ་ཕྱིར་རྗེས་འགྲོ་ཅན། །གལ་ཏེ་ ལྡོག་མེད་རྗེས་འགྲོ་མིན།།བདག་མེད་མ་ཡིན་བདག་བཅས་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གལ་ཏེ་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པས་བདག་མེད་པས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་བདག་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྲོག་ལ་སོགས་པ་ནི་ བསྒྲུབ་པའི་སྒོ་ཁོ་ན་ནས་བདག་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་བདག་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཅི་ཡོད། དེ་དེ་ལ་མི་སྲིད་པས་རང་ཡོད་ན་དེ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བདག་མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ བདག་འགྲུབ་པ་ལ་ཅི་ཕན།ཡང་ན་བདག་ཉིད་ངེས་པར་མ་གྲུབ་པའི་སྲོག་ལ་སོགས་པས་བདག་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །གཞལ་བྱ་ཉིད་ཐུན་ མོང་བ་ཡང་འདུས་མ་བྱས་ལ་སྐུར་པའི་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་སུ་སྨྲའོ།།དེ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་མི་ མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་མེད་པའམ།ཇི་ལྟར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བཅད་པ་མ་ཡིན་ན་ངེས་པར་གཟུང་བ་འདིའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཡིན། རྣམ་པར་གཅོད་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་མི་ལྡོག་སྟེ། ལྡོག་པ་ནི་ཡོད་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ལྡོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། མེད་དོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དགག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི མེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཡང་འོངས་པ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དགག་ཅེས་འདིར་ཡང་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཕེན་པའི་དགག་པ་མེད་པ་ལ་མི་སྲིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་གཅིག་པུ་ ནི་དགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། མེད་པར་དགག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེ་ནི་མེད་པ་ལའང་མི་འགལ་ལོ། །གཞི་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཅན་དགག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་རྣམས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལེན་ བཏབ་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གཞལ་བྱ་ཉིད་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་རྣམ་པ་ གསུམ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།

"若因无从同品返，是故有随行，
若无返非随行，非无我非有我。"
若谓由命等有从无我返故非了知我，那么云何？若谓命等唯由成立门了知我，彼于从无我返有何果？由彼于彼不可能，故说由自有能成彼无故为有返，若非如是，从无我返于成我有何益？
又当说未定自性之命等如何成立我？如是则成太过。是故命等是不共不定。
所量性共者，由于无为诽谤无不应随行故，由无错随行于同品有故，说由有随行为因。于彼亦云何无从异品返？或云何于同品有？若不遮于异品有，此定取有何果？若遮则云何不返？因返非异于有遮故。
说"非随行亦非返"亦相违，因说"无"即随行遮即是返故。由彼"从无不应返"即又来故，此中亦当说如何遮于无随行。虽于无不可能引事物自性遮，然唯无遮非遮境。那么云何？亦是无遮，彼于无亦不相违。
若谓由不具基等义遮境显示分别故彼亦不可能，此已答讫。是故无有所谓随行因。所量性亦非于异品有随行，已说事物、无事物及二依法三种。

།མེད་པ་ལ་ནི་ཆོས་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཆོས་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་དེའི་ཆོས་མ་ཡིན་ན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་དེའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ན་ནི་དེ་ལ་ཐ་སྙད་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དོན་དམ་པར་ནི་ཡོད་པ་ལ་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་འདི་དག་ནི་བློས་བཀོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འབྲེལ་པ་ བློས་བྱས་པ་ནི་མེད་པ་ལ་ཡང་གང་གིས་བཟློག་།དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་བརྡ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ངེས་པས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འཛིན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མེད པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེས་དེ་ཇི་ལྟར་ཡང་རུང་སྟེ།གཞལ་བྱར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་གལ་ཏེ་རང་གི་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་མེད་ན་ཡོད་པ་དང་ མེད་པ་དེའི་ངོ་བོར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་འདི་ལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པས་མེད་པ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་མེད་ པའི་རྣམ་པ་དེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།རི་བོང་དང་རྭ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་རྭ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་བཞད་གད་བྱེད་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་བཞད་གད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རི་བོང་གི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྭ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་རི་བོང་དང་རྭ་ཡང་ ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་གྱི་སྐབས་ཅི་ཞིག་ཡོད།གང་གིས་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་རྭ་ཙམ་ལ་བསྙོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རི་བོང་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འབྲེལ་པ་མེད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རྭ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་རྭ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རྭ་ལ་འབྲེལ་བ་ཙམ་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནམ། རང་བཞིན་ཡང་ཐ་དད་དེ་འབྲས་བུ་སོ་སོ་ལ་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བ་མེད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཀླན་ཀ་འདི ག་ལ་ཡོད།གལ་ཏེ་རྭ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྭ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རི་བོང་གི་རྭ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཡང་དེ་ཉིད་སྨྲའོ། །ཡང་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དགག་པར་བྱ་བའི་འབྲེལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་བ་ཅན་ཡོད་པ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ཚུལ་ཡང་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ།

若谓于无无有任何法，若离法即非彼法，则事物自性亦非法，虽无亦由某相作彼言说。若非如是，则于彼成无言说。
胜义中于有亦无任何法与有法事，此等系属唯是心安立已如理论中说。心所作系属于无谁能遮？由彼彼非彼言表，不定成立有无非二住相，故亦不成一向定取。
是故由定无者随何皆应说为所量。非唯事境为量，因量相是不欺故。若于自境无害，则安立有无彼性。是故此有量相故无为所量。
若谓由一切随某相有故无一是无事，则彼等如何无相即是无事。于说兔角无者，由兔角有而讥笑者，即是自讥。于说无为兔支分角，说兔角有者有何答处？
所成害者非唯疑角，是何？是有兔系属。若尔，所说无系属角非是，岂非角者唯有系属差别非实性耶？自性亦异，因于别果因性异故。是故说无系属，此难何有？
若谓如角者角有异自性，如是兔角异自性无，我亦说此。又由无故，所遮系属即是无事。于有系属者无系属之语式亦是假立。

།ཁས་བླངས་པའི་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་རྫས་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདོད་པ་བསྒྲུབས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་ཉིད་དང་པོར་བརྗོད་ན་ཉོན་ མོངས་པར་མི་བྱ་བ་ཞིག་གོ།།འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུར་བཤད་ན་དེ་འདིར་མ་བཤད་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དག་གམ། མི་དམིགས་པ་ ལ་ནི་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་མི་སྲིད་ལ།མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་གཞན་ནི་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་དེའི་དོན་དཔྱོད་པ་ན་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་བསྒྲུབ་པའི་སྐྱོན་དུ་བཤད་ དེ།བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་འཁྲུལ་བས་དོན་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་ལོག་པར་སྟོན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་འདུག་པ་བདག་དང་འབྲས་བུ་དང་མི་དམིགས་པ་རྣམས་ལ་མི་སྲིད་དོ། །འདི་ལ་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི་སྤྱི་ནི་ ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པ་རང་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དག་དང་ཅིག་ཅར་མངོན་པར་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་དེའི་ཡུལ་ན་འདུག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ དོ།།གང་ཞིག་གང་ན་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་བདག་ཉིད་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་མེད་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ལྡན་པ་དང་འདུ་བ་དག་ལས་ ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རེ་ཞིག་གཞག་སྟེ།རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་དོ། །སོ་སོ་བ་དང་སོ་སོ་བ་མ་ཡིན་པར་ གྲུབ་པ་དག་ལ་ནི་ལྡན་པ་དང་འདུ་བའི་འབྲེལ་བ་དག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཡང་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རང་ཡོད་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་དེའི་ཡུལ་ལ་གནས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ། དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རང་གི་རྟེན་ལ་ཁྱབ་པར་སྨྲ་བས་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ལ་གནས་པར་འདོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་མི་འདོད་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། བྱ་བ་མེད་པ་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་སྔོན་དེ་ན་མེད་པ་ན་། ཡུལ་གཞན་དུ་སྔ་ན་མེད་པ་ནི་གསལ་བ་ སྐྱེས་པ་ན་དེ་དང་འབྲེལ་བར་མི་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར།ཡུལ་ཐ་དད་པ་དག་དང་ཅིག་ཅར་འབྲེལ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྲུབ་བོ།

若谓所许系属者之实物亦无，则已成所欲。若初即说此，则不应烦恼。
虽说不错违为疑因，此中未说，因比量境不可得故。如所说相自性及果，或于不见中无不错违，余无不错。
是故由未见事力而入，依教比量观察其义时，说不错违为能立过，因论师等由错谬于诸义显示颠倒自性可能故。如实住事于我、果、不见中不可得。
此中举例："总遍一切处，由于一切处住自系属者同时显系故，如虚空。"此与系属者自性随行及住彼境自性。若某于某无，彼非彼境者自性能遍。
若谓色等虽于虚空无，然非彼境瓶等能遍耶？且置具合、和合为境境者事，依世间境说能生断、不断显现识相。于别、不别成就，具合、和合系属是论安立。
是故于成立唯自有系属者住彼境，此与彼系属即是因。若谓说遍自依亦许住彼境，是故有何不许？由无作用一系属者先彼无时，于异境先无者，生显时不应与彼系属，是故同时与异境系属非遍一切不成。

།དེས་ན་གཅིག་དང་འབྲེལ་བ་གཅིག་གི་ཡུལ་གཞན་དུ་མ་སོང་བར་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་སྔ་མ་ནི་མེད་པ་དག་ དང་མངོན་པར་འབྲེལ་བ་ནི་དེའི་བར་ཁྱབ་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་གཉིས་པ་ཡང་སྤྱི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལས་གསལ་བའི་ བར་དག་ཏུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་མངོན་པར་གསལ་བ་སྟེ། ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ལ་གསལ་བས་ཐམས་ཅད་གསལ་བའི་ཕྱིར། མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའོ། །མཆོད་པ་ དང་།ཐག་རིང་པོར་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བལྟར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་དང་། རང་གི་རྟེན་དང་དབང་པོ་འབྲེལ་བ་དང་། རྟེན་དང་འདུ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མཚུངས་པའི་རྟེན་དབང་ པོ་དང་སྦྱོར་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ནི་རྟེན་དང་ཡུལ་མཚུངས་པ་དང་།མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཐ་དད་མེད་པར་འགལ་ལོ། །བལྟར་རུང་བ་དང་མི་རུང་བའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་འགལ་བ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་དང་རང་བཞིན་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་བསྒྲུབས་པས་གཅིག་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་ནི་གཉིས་པོ་དག་གི་འགལ་བའི་ཆོས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་མཐོང་བས། དེ་དག་མི་འགལ་བར མཐོང་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར།འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བ་ཅན་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་འགལ་བ་དག་གཅིག་ལ་མི་སྲིད་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེས་ཁྱབ་པ་དག་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གཅིག་ལ་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་དེ་ལ་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཅན་མི་སྲིད་དོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཁས་བླངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་བརྗོད་པ་འདི་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་ བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྟག་སྟེ་མཉན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བའོ་། །འདི་ལ་ནི་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པ་གསུམ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་སྤྱི་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང་། དབང་པོས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། རྟག་པ་སྟེ་དེ་ལ་ཚད་མ་འདི་ ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་འདི་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་འོངས་པའི་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་གེགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ནི་ལུང་ཉེ་བར་དགོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་ན་མཉན་བྱ་དེ་ ནི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ།།ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡང་མ་གྲུབ་བོ།

是故一与系属者未至他境时，其非境者先无与显系属，于其间无遍则无，如瓶等与日等。
第二结合亦非总遍一切，因于成所见相间未见故。成所见相即显现，由无差别故，一显则一切显故，离不显自性。
离供养、非远住、可见性、自依根系属、依无和合自性亦由无差别故。若待同境依根合，则依与境同、不同自性无差别相违。亦当说可见不可见自性等相违。
是故此不见与自性由成立互违义于一生疑。论师由未见二者违法无则不生，见彼不违而说故，有不错违。
于事随行比量中，如违者不可能于一，由彼遍者亦尔故，彼等非有于一，故于彼不可能有不错违。是故此由许力而入。
阿阇黎为显少分故说此例："声无常，所作故；常，所闻故。"此中当许三非量：声总异、根所知、常，于彼此量而入。是故此非由事力来所作性障碍。
所作性时不应引教，因无依教故。所闻即常，如是所立系属不错亦未成。

།གཏན་ཚིགས་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཡིན་ཕྱིར། །དཔེ་ནི་ལོགས་ཤིག་བརྗོད་བྱ་མིན། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་གསུམ་བཤད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པས་ དཔེ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདིའི་མཚན་ཉིད་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་བཤད་དེ། དེས་དོན་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་ པའི་ཚུལ་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་བཤད་ལ།ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་འབྲས་བུ་དང་། རང་བཞིན་དག་སྐྱེ་བ་དང་། དེ་ཙམ་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་སྟོན་པར་བྱེད་པས་གང་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་མེ་ཡོད་ལ། མེ་མེད་ན་ནི་གང་ ན་ཡང་དུ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཚང་བང་དང་གཞན་པ་དག་བཞིན་ནོ། །གང་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་མི་རྟོག་པ་ཉིད་མེད་ན་ནི་བྱས་པ་མི་སྲིད་དེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་དང་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ་པ་དག་གམ། དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ། །དོན་འདི་བསྟན་ན་ཡང་དཔེ་བསྟན་པ་ཉིད དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཚུལ་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་དཔེའི་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ། ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལས་བཞིན་དང་། རྡུལ་ཕྲ་རབ་བཞིན་དང་། བུམ་པ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ལམ་པོ་ཆེའི་མི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང་། རྗེས་སུ འགྲོ་བ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པ་ནི་དཔེར་ན།གང་སྨྲ་བ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། འདོད་པའི་མི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར། །བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་བྱས་པ་སྟེ།བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཆོས་མཐུན་པས་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མི་མཐུན་པས་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བཞིན་དང་། ལས་བཞིན་དང་། ནམ་མཁའ་བཞིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པ་མེད་པའོ།།དེ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་དག་གིས་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དམ། བྱེ་བྲག་ གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་གོ་བས་འདི་དག་གསལ་བར་རིག་པར་བྱའོ།

因相有三故，例不应别说。由说因相三，即能了知义，故无他能立支分名为例。是故此相不别说，因由彼了知义故。
因总说为同品有、异品离相无差别，别说果性、自性生及唯彼随行。此亦能显：有烟处有火，无火处皆无烟，如厨房等异处。凡所作者即无常，无无常则无所作，如瓶与虚空。
若非如是，则不能显同品异品有无如是相，或定为彼果及自性遍。若显此义亦成显例，因彼相唯尔许故。
此亦遣除诸例过，如"声常，无身故，如业、极微、瓶"，此空所立等。"有贪等，能说故，如路人"等是疑。
无随行及未显随行，如"凡说者有贪等，如欲人"及"声无常，所作故，如瓶"。如是倒随行，如"凡无常是所作，如瓶"，此由同法。由异法亦如"如极微、业、虚空"是无所立等离。如是亦当说疑离及未显离等。
此等不能显因总相或别相，是故由义了知应明解此等。

།གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་མ་རིག་པར་རང་རྒྱུད་ཉིད་དུ་དཔེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ། དེའི་ཚུལ་ལ་མ་རེག་ནའང་། །མ་འབྲེལ་ ཕྱིར་ན་དོན་མེད་འགྱུར།།གལ་ཏེ་དཔེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པ་ལ་དེ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་ན་ཉེ་བར་འཇལ་བ་ལས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་དོན་འགའ་ཞིག་དང་རྣམ་པ་ འགས་འདྲ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི།བདག་ཉིད་གཞན་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་དང་རྣམ་པ་འགས་མི་མཚུངས་པའི་དོན་ནི་མེད་དེ། དེས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་ཁྱབ་པའི་ ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་དངོས་པོ་དང་།དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདིའི་ཁྱབ་པ་དེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་རང་རྒྱུད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ ཕྱིར་རོ།།མ་ཚང་སོགས་བརྗོད་སུན་འབྱིན་ཡིན། །མ་ཚང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཉེས་པ་སྔར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་བརྗོད་པ་ནི་སུན་འབྱིན་པ་སྟེ། དེས་ཕ་རོལ་པོའི་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པའི་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ ཏེ་སྐྱོན་མ་བརྗོད་ཀྱང་དོན་ཉིད་ནུས་པ་མེད་པས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱི། །འོན་ཀྱང་དོན་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སུན་འབྱིན་པ་དག་གིས་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ དུ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུའི་ནུས་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཚིག་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ན། དེའི་བྱེད་པ་པོར་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ན་ ཡང་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཡང་ལན་[(]བཏེབ་[,]བཏབ[)]་པ་དེ་ནི་འདོད་པའི་གེགས་མ་ཡིན་པས།སུན་འབྱིན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངག་མ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་སྔ་ མ་སྨྲས་པ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན།སུན་འབྱིན་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་ནོ། །རྫོགས་པ་ན་དེ་ལ་སྐྱོན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །དེར་སྣང་བ་ནི་ལྟག་ཆོད་དོ། །སུན་འབྱིན་པར་སྣང་བ་ནི་ལྟག་ཆོད་དོ། ། ལོག་པའི་ལན་ལ་མཐའ་མེད་ཕྱིར། །དེ་དག་འདིར་ནི་སྤྲོ་བྱ་མིན། །ལན་ལོག་པ་ནི་ལྟག་ཆོད་ཡིན་ལ། དེ་དག་ནི་མཐའ་མེད་དེ། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若不知因相而以自立方式认为例是能立支分，则彼时：
若不触及其相，由无系故成无义。若例不显因不错，则于成立所立何须彼，因无系故。
仅由与某义某分相似而度量为能立，非定异体性。无与某义某分不同之义，故若是彼体性则成一切体性，然此不应理。
是故应显彼遍法具足性即事，及成具彼故，应显此遍。故此非自立。由无系故，无义即由彼义圆满故。
说不全等即能破。说前述不全等能立过失即能破，因障对方所欲义成故。
若谓虽不说过，由义自无力不成耶？虽然如是，然诸义成与不成非由能立能破作，因彼等一切是彼自性故。
若尔云何？即成立士夫力。由无言不成故，安立如是性时，说为彼作者。
若说过时，以无不全等言复答，彼非障欲故不成能破耶？非也，因彼是异能立故。若由语不圆满故待说前宗，非能破时。圆满时于彼说过即是破彼能立。似彼即诡辩。似能破即诡辩。
由邪答无边故，此中不应广。邪答即诡辩，彼等无边，因非理分别无住处故。

།དཔེར་ན་བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དམ བཅས་པ་དང་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ།དོན་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ན་སྒྲ་སྦྱོར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བས་ནི་དོན་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། སྐུར་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པའི་ཚིག་དག་འགལ་བས། དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བརྗོད་པ་དང་།དཔེར་ན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་ ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི།ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལྟག་ཆོད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་དོན་ལ་མི་བསྙོན་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་འགོག་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ཀྱང་ཆ་འགས་འདི་དག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུའོ་ཞེ་ན། འདི་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཉིད་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡིན་ན་ ནང་དུ་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ།།སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་སུན་འབྱིན་པར་སྣང་བ་ནི་ལྟག་ཆོད་དོ། །ཞེས་བརྗོད་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པའི་ གེགས་མ་ཡིན་པ་དང་།གེགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ལན་ལྟར་སྣང་བ་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་སོ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་མ་བསྟན་ཏོ། །དོན་ཡོད་ལུགས་གཟིགས་མདོ་དོན་འདི་རིགས་ཤེས། །ལུང་ཡང་དོར་ནས་ངས་ བཤད་ངེས་པར་ནི།།རྣམ་དག་ཐུགས་དེའི་དགོངས་པའང་འདི་ཉིད་དེ། །མི་གསལ་བློ་ཅན་སྐྱེ་བོས་རྟོགས་མ་ཡིན། །གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། ལེའུ་གསུམ་པའོ།། །།ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཡུལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ ཀྱི་རྒྱུད་དུ་བྱུང་བ།གཞུང་ལུགས་ངན་པ་ཐམས་ཅད་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་པར་འཇུག་པ། སྙན་པའི་གྲགས་པས་སའི་སྟེང་མ་ལུས་པར་ཁྱབ་པ། འགྲན་ཟླ་མེད་པའི་མཁས་པ་ཆེན་པོ། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །། རྒྱ་གར་གྱི་ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་གཞན་ལ་ཕན་པ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས། ཁ་ཆེའི་གྲོང་ཁྱེར་དཔེ་མེད་དུ་བསྒྱུར་བའོ།

例如"无我"是违宗过，因诽谤义时不可能有语言运用故。运用即安立义，而又是诽谤，故宗语相违，是宗过。
又如"勤勇所生声是无常，因勤勇所生故"是宗义一分，因安立为有法差别故。如是等非摄入如前所说相诡辩中。
亦非能破，因不疑语义而破自相故，及出所立有法外故，如前已说。若谓彼等亦由某分摄入此等中，则此等亦互成过。是故应略说一总相，因若别相则不摄故。
其总相即已说"似能破是诡辩"。此由知能立能破相而成，因不入非境故，非碍了解故，不具碍相故，易知似答。由不能说分类故未说。
见义理者知此理趣，舍教我说定，清净心意趣亦此，非钝根者能了知。
他比量品第三
量决定论，出于南方，极显一切恶论迷乱，美名遍满大地，无与伦比大智者吉祥法称所造竟。
印度克什米尔班智达利他贤等及译师觉慧智，于克什米尔无比城译。

།

我理解您的要求。您可以直接提供需要翻译的藏文文本,我会:
完整一次性翻译,不分段询问
保持原文结构和语义
使用自然流畅的汉语表达
准确处理逻辑连接词
不意译、不缩略、不省略
对于对仗诗歌体保持对仗形式
对于种子字和咒语,以四种形式(藏文、梵文天城体、梵文罗马拼音、汉语字面意思)连续显示
请提供需要翻译的藏文文本。

